Prymas

Niedziela zielonogórsko-gorzowska 5/2013, str. 3

Anna Bensz-Idziak

[ TEMATY ]

modlitwa

kard. Józef Glemp

Archiwum redakcji

We wrześniu 2009 r. kard. Józef Glemp poświęcił kościół pw. Ducha Świętego

Bądź na bieżąco!

Zapisz się do newslettera

Do modlitwy za śp. kard. Józefa Glempa włączyli się wierni diecezji zielonogórsko-gorzowskiej. W niedzielę 27 stycznia do modlitwy wiernych podczas Mszy św.dodawane było specjalne wezwanie, a po zakończeniu Eucharystii w intencji zmarłego Prymasa Seniora odśpiewywana była modlitwa „Anioł Pański”.

Kard. Józef Glemp wielokrotnie gościł w naszej diecezji przy okazji ważnych wydarzeń związanych z życiem Kościoła lokalnego. Odwiedzał Rokitno, Paradyż, Międzyrzecz, Gorzów Wlkp., Głogów i Zieloną Górę.

Pomóż w rozwoju naszego portalu

Wspieram

„Od tej chwili Pani Rokitniańska jest królową naszych ziem, patronką Ziem Zachodnich - od Bałtyku przez Pomorze, Piłę aż po ziemię lubuską” - mówił kard. Józef Glemp w czerwcu1989 r., dokonując aktu koronacji obrazu Matki Bożej Cierpliwie Słuchającej w Rokitnie. Na uroczystość koronacyjną zaproszeni zostali wszyscy biskupi polscy, w tym też czasie w Wyższym Seminarium Duchownym w Paradyżu zorganizowana została 235. Konferencja Plenarna Episkopatu Polski.

W sierpniu 1995 r. Ksiądz Prymas wraz z kard. Henrykiem Gulbinowiczem wziął udział w uroczystościach jubileuszu 50-lecia Administracji Apostolskiej w Gorzowie.

W 2003 r. kard. Glemp po raz kolejny gościł w Paradyżu - podczas 323. Zebrania Plenarnego KEP oraz w Międzyrzeczu - z okazji obchodów jubileuszu tysiąclecia śmierci Polskich Braci Męczenników Benedykta, Jana, Mateusza, Izaaka i Krystyna.

Kard. Józef Glemp po raz ostatni przybył do naszej diecezji we wrześniu 2009 r. - wtedy to poświęcił kościół pw. Ducha Świętego w Zielonej Górze. Wizyta ta była realizacją słów, które w 1989 r. wypowiedział podczas poświęcenia kamienia węgielnego pod budowę kościoła, że chętnie przyjedzie na poświęcenie nowego kościoła.

2013-01-31 14:35

Reklama

Wybrane dla Ciebie

Biskupi Anglii i Walii: smutek i modlitwa po śmierci Polaka z Plymouth

azr (KAI)
/Londyn

Karol Porwich/Niedziela

"Mamy nadzieję, że to, co się tu wydarzyło, nie powtórzy się w przyszłości i, że wszyscy potrzebujący klinicznie wspomaganego odżywiania i nawadniania będą traktowani z należytą ludzką godnością - pisze episkopat Anglii i Walii po śmierci Polaka, odłączonego od aparatury medycznej w szpitalu w Plymouth. Zapewniają też o modlitwie za jego duszę.

"Jesteśmy głęboko zasmuceni wiadomością o śmierci pana RS i składamy szczere kondolencje całej jego rodzinie tu i w Polsce. Chcemy zapewnić o naszej modlitwie za spokój duszy pana RS, do której dołącza także tutejsza wspólnota katolików, których serca poruszyła ta tragiczna historia. Mamy nadzieję, że to, co się tu wydarzyło, nie powtórzy się w przyszłości i, że wszyscy potrzebujący klinicznie wspomaganego odżywiania i nawadniania będą traktowani z należytą ludzką godnością. Niech odpoczywa w pokoju" - czytamy w komunikacie, opublikowanym we wtorkowy wieczór na stronie internetowej Konferencji Episkpatu Anglii i Walii.

CZYTAJ DALEJ

Bliskość Jezusa odsłania sens

2026-01-14 21:28

Ks. Krzysztof Młotek

[ TEMATY ]

Ks. Krzysztof Młotek

Glossa Marginalia

s. Amata CSFN

Słowo Pana przychodzi do Natana nocą. Prorok przedtem zachęcał Dawida do budowy, a teraz słucha korekty Boga. Dawid pragnie zbudować Bogu dom z cedru. Pan odpowiada pytaniem: «Czy ty zbudujesz Mi dom na mieszkanie?» i przypomina swoją drogę z Izraelem. Od wyjścia z Egiptu mieszkał w namiocie i w przybytku. W ten sposób objawia Boga bliskiego, idącego razem z ludem. Pan wspomina czas sędziów i pasterzy, którym powierzał Izraela. Nie domagał się wtedy domu z cedru. Potem Bóg wraca do początku powołania Dawida. Wziął go z pastwiska, spod owiec, uczynił wodzem i był z nim wszędzie. Wyciął wrogów i uczynił jego imię wielkim. Obiecuje też miejsce i bezpieczeństwo dla Izraela, aby nie drżał pod przemocą. Ten sam Bóg zapowiada coś większego niż budowla. «Pan zbuduje ci dom» (bajt) oznacza dynastię. Tu splatają się dwa znaczenia: syn Dawida buduje dom dla Imienia, a Pan buduje dom Dawidowi. Po dopełnieniu dni Dawida Pan wzbudzi potomka z jego wnętrza i utwierdzi jego królestwo. Tron zostaje utwierdzony «na wieki» (’olam), co w Biblii opisuje trwałość Bożej wierności bardziej niż długość ludzkich rządów. Pojawia się język ojcostwa: «Ja będę mu Ojcem, a on będzie Mi synem». Król reprezentuje lud wobec Boga i uczy lud zaufania. Tekst mówi o karceniu „rózgą ludzką”, więc przymierze obejmuje odpowiedzialność i nie usuwa konsekwencji zła. Miłosierdzie Boga nie odchodzi jak od Saula. Słowo o trwałości podtrzymuje Izraela w chwilach klęski i wygnania, kiedy tron Dawida znika z oczu. Obietnica prowadzi ku Mesjaszowi z rodu Dawida i uczy serce, że Pan sam buduje to, co naprawdę trwa.

CZYTAJ DALEJ

Nauczycielu, nic Cię to nie obchodzi, że giniemy?

2026-01-15 09:29

Ks. Krzysztof Młotek

[ TEMATY ]

Ks. Krzysztof Młotek

Glossa Marginalia

Adobe Stock

Prorok Natan wchodzi do Dawida z opowieścią. Mówi o bogaczu, który zabiera ubogiemu jedyną owieczkę. Obraz dotyka najczulszego miejsca: owca rośnie w domu jak córka. Przypowieść (māšāl) ma formę sprawy sądowej. Dawid słyszy ją jak skargę i od razu staje w roli sędziego. Zapala się jego gniew. Pada przysięga: «Na życie Pana». Pada też wyrok: odda poczwórnie. Ten szczegół brzmi jak echo Prawa o zadośćuczynieniu za skradzioną owcę. Król rozpoznaje zło cudze, a własne nosi pod płaszczem władzy. Natan wypowiada zdanie jak ostrze: «Ty jesteś tym człowiekiem». Natan nie prowadzi sporu o szczegóły. On otwiera sumienie. Król zostaje doprowadzony do punktu, w którym sam wypowiedział prawdę. W dalszych wersetach brzmi teologiczne jądro: wzgarda wobec Pana. Grzech zaczyna się od odwrócenia się od daru. Przemoc rodzi przemoc. Miecz wchodzi do domu. Wina Dawida dotknęła Uriasza, a potem dotyka też dziecka. Tekst mówi o tajemnicy odpowiedzialności króla, który niesie w sobie los ludu. Dawid wypowiada: «Zgrzeszyłem przeciw Panu». Jedno zdanie wystarcza. Nie ma tu targowania się ani alibi. Natan ogłasza przebaczenie: «Pan odpuszcza ci grzech. Nie umrzesz». Miłosierdzie nie unieważnia skutków, a otwiera przyszłość. Dawid błaga o życie dziecka postem i leżeniem na ziemi. Starsi z domu nalegają, aby wstał. Dawid pozostaje na ziemi i odmawia posiłku. Pokuta przybiera kształt milczenia przed Bogiem. Skrucha prowadzi do modlitwy, w której człowiek nie ukrywa się ani przed Bogiem, ani przed sobą. W tle stoi modlitwa Izraela, która później zabrzmi w psalmie: «Zmiłuj się nade mną, Boże».

CZYTAJ DALEJ

Reklama