Reklama

Niedziela Małopolska

Drugie życie Mariana

Niedziela małopolska 6/2013, str. 6-7

[ TEMATY ]

wspomnienia

Archiwum rodzinne

„Marian, zmartwychwstałeś !” – powiedział mi przyjaciel. Pierwsze zdjęcie w drugim życiu, z żoną Krystyną 24 grudnia 2012 r.

„Marian, zmartwychwstałeś !” – powiedział mi przyjaciel. Pierwsze zdjęcie w drugim życiu, z żoną Krystyną 24 grudnia 2012 r.

To opowieść o sile wiary, nadziei i miłości. O ludziach, którzy łapią Pana Boga za nogi, a Ten odpowiada. Posyła swoich Aniołów i wybawia od śmierci.

Pamiętna wyprawa

Jest piękna, słoneczna niedziela 9 września 2012 r. Marian Paluch, profesor Akademii Górniczo-Hutniczej w Krakowie, przed rozpoczęciem roku akademickiego zabiera rodzinę w ukochane Tatry. Chce pokazać synowej Beacie wyjątkowo malowniczą trasę. W całodniowej wyprawie biorą udział także syn Karol i brat synowej Mariusz. Wyjeżdżają kolejką na Kasprowy, stamtąd ruszają na Czerwone Wierchy. Około godz. 15 zdobywają Małołączniaka (2096 m. n.p.m.). Tam odmawiają Koronkę do Bożego Miłosierdzia. Wędrując, młodzi robią mnóstwo zdjęć, rozkoszując się widokiem gór.

Reklama

Marian myśli o żonie, Krystynie, z którą niedawno obchodzili 41. rocznicę ślubu. Schyla się po kamyki, które kształtem przypominają serce. - Schodziliśmy do Doliny Kościeliskiej - opowiada - Spieszyłem się, bo chciałem, żeby młodzi poszli na wieczorną Mszę św., ja sam byłem już rano w kościele. Pamiętam jeszcze, jak zamoczyliśmy nogi w lodowatej wodzie, a potem szliśmy w kierunku ławeczek, by chwilę odpocząć. Dochodzimy do ławki …i tu mi się film urywa.

Pierwszy cud

Z całodniowej wycieczki wysokogórskiej w Tatrach Zachodnich do Doliny Kościeliskiej schodzi właśnie dr Roman Mazik, chirurg ze szpitala w Zakopanem, doświadczony himalaista, lekarz wypraw na ośmiotysięczniki w Himalajach i Karakorum: - W odległości ok. 20-30 metrów dostrzegam zgromadzenie ludzi, którzy wykonują gwałtowne ruchy - relacjonuje dr Mazik - Podbiegam. Na ławce leży starszy mężczyzna. Ma wygląd człowieka umierającego: sinica, bezdech i całkowite zatrzymanie krążenia. Pytam ludzi, ile to trwa. Mówią, że chwilę. Podejmuję pełną akcję reanimacyjną - masaż serca i oddychanie metodą usta-usta. W międzyczasie wymuszam, żeby wezwano R-kę. Po ok. 25-30 minutach przyjeżdża karetka, ale nie R-ka, tylko zwykła, która akurat wiezie pacjenta do szpitala. Mogę jednak wykorzystać sprzęt do resuscytacji, w tym defibrylator. Pierwszy impuls nie przywraca akcji serca, ale za drugim razem udaje się. Gdy przyjeżdża R-ka, pacjent jest już zaintubowany i ma przywrócony własny rytm serca. W końcu mogę odetchnąć, bo sam już traciłem siły. To druga, poza szpitalem, skuteczna reanimacja, którą prowadziłem. Kiedyś umarł mi na rękach mój przyjaciel w górach. Patrząc na stan pana Mariana, krytycznie oceniałem jego szanse. Podjąłem akcję z nadzieją, że to wszystko ma sens, ale mogło być tragicznie. Bez reanimacji na 100 proc. był skazany na śmierć. To był rozległy zawał.

Drugi cud

- Ok. godz. 17. odbieram telefon, że mąż stracił przytomność. Roztrzęsiona, pakuję najpotrzebniejsze rzeczy, które mogą się przydać w szpitalu i natychmiast jedziemy do Zakopanego. Na miejscu okazuje się, że mąż jest już po założenia stentów i leży na OIOM-ie - mówi Krystyna. W szpitalu oddają jej rzeczy męża. W kieszeniach jego ubrań znajduje kamyczki w kształcie serca i kilka różańców. To ulubiona modlitwa Mariana...

Reklama

Lekarze obawiają się, że nawet jeśli pacjent przeżyje, jego głowa nie będzie sprawna, może nie rozpoznawać nawet najbliższych. - Pierwsze zdanie taty po przebudzeniu: „Macie strasznie niewygodne łóżka, będę miał odleżyny”, co było dość dziwne, bo tata raczej nie narzeka. A drugie zdanie, znajomi księża twierdzą, że mogłoby się nadawać na medytację dla małżonków, brzmiało: „Gdzie jest moja żona?” - uśmiecha się Justyna, córka Krystyny i Mariana. Ordynator Oddziału Anestezjologii i Intensywnej Terapii, by zbadać sprawność umysłu pacjenta, poddał go testowi. Poprosił, by wymienił po kolei imiona swoich dzieci. A że Marian ma ich ośmioro i wszystkie pamiętał, egzamin zdał.

- Po niedotlenieniu mózgu powyżej 3-4 minut następuje śmierć jego komórek. To, że pan Marian nie ma żadnych ubytków intelektualnych, oznacza, że moja praca nie poszła na darmo. Dzięki masażowi serca krew płynęła do mózgu i innych narządów - wyjaśnia doktor Mazik. - „Uratował go ten z góry!” - powiedział ktoś z personelu medycznego, mając na myśli pracującego na piętrze lekarza. Jesteśmy mu ogromnie wdzięczni, wierzmy, że działał przez niego Ktoś jeszcze…- mówi Justyna.

Modlitwa o kolejne cuda

To jeszcze nie był happy end. Wkrótce wdziera się zapalenie płuc, stan pacjenta jest krytyczny. - Czy mamy jakieś szanse? - pyta rodzina. - A po co byśmy to wszystko robili, gdyby ich nie było? - mówi ordynator z Zakopanego, walcząc o przyjęcie pacjenta na kardiochirurgię do Szpitala Specjalistycznego im. Jana Pawła II. Po 3 tygodniach od wypadku Marian zostaje przewieziony do krakowskiej placówki, gdzie na Oddziale Anestezjologii i Intensywnej Terapii przez 2 miesiące jest zależny od respiratora. Tamtejsi lekarze nie dają już rodzinie nadziei.

Tymczasem bliscy zamawiają Msze św. dziękczynne za ocalenie życia z prośbą o pełny powrót do zdrowa. Modli się rodzina, kapłani, przyjaciele, wspólnoty, koledzy z pracy i studenci, dzieci z rzeszowskiego przedszkola… - Już 10 września zaczęłam odmawiać nowennę pompejańską za tatę - wspomina Justyna - Mama natychmiast dołączyła. Mówiłyśmy ją razem, ze łzami, przed ikonami podarowanymi z okazji 40-lecia małżeństwa rodziców. Przez 54 dni odmawiałyśmy cały różaniec.

Kobiety prosiły także o wstawiennictwo świętych, zwłaszcza bł. Jana Pawła II, którego relikwie przywiózł Marianowi do szpitala zaprzyjaźniony kapłan, ks. Tadeusz Kasperek. - Był taki moment, że nawet księża nie wierzyli, że z tego można wyjść - mówi córka. - Wtedy na tablicy w krakowskim szpitalu dostrzegłam słowa Papieża: „Ducha nie gaście, nadziei nie traćcie”. Rozszerzałyśmy naszą „Litanię do Wszystkich Świętych”, prosiłyśmy o pomoc również Aniołów i …działy się cuda.

Gdy przychodzą Aniołowie

- Byłam w pracy, już po dyżurze. Rozmawiam przez telefon z lekarzem, cała zapłakana - opowiada Justyna - Słyszę, że ktoś jeszcze przyszedł do kancelarii. Był to wysoki mężczyzna. Pytam, czego sobie życzy. „Ja bardzo przepraszam, ale słyszałem pani rozmowę, chciałbym pomóc”. „Proszę pana, nie da się pomóc”. Nalegał. Wzięłam jego numer telefonu, pewna, że i tak nie skorzystam. Po jakimś czasie sytuacja z tatą jeszcze bardziej się skomplikowała. A że wcześniej modliłam się, mówiąc Panu Bogu, że skoro w Starym Testamencie zesłał Tobiaszowi Anioła, to ja też bardzo o niego proszę... Zadzwoniłam. W poniedziałek rano ten Anioł był w szpitalu, a sytuacja wyraźnie się poprawiła.

Kolejna niezwykła interwencja ma miejsce w drugim miesiącu pobytu w krakowskim szpitalu. Marian przechodzi wstrząs septyczny i znów jest bliski śmierci. - „Jak tata?” - pyta ks. Bolesław Karcz, który wpadł na chwilę do kancelarii. „Nie najlepiej”. „Podajcie mu TFX”. „A co to jest?”. „Wstukajcie w wyszukiwarkę” - relacjonuje rozmowę Justyna.

W domu Krystyna przypomina sobie, że to lek, który wzmacnia system immunologiczny. Dzwoni do prof. Gabriela Turowskiego z pytaniem, czy w sytuacji męża można podać TFX. Immunolog, który ratował życie Ojcu Świętemu po zamachu na Placu św. Piotra, odpowiada, że tak, oczywiście.

Ponowne narodziny

To było spektakularne podnoszenie się. W 4 dniu podawania leku Marian został odpięty całkowicie od respiratora, w 9 dniu odłączono tlen. - „Marian, zmartwychwstałeś!” - mówi zaprzyjaźniony kapłan, gdy słyszy mój głos w słuchawce - wspomina uzdrowiony 70-latek. Uważa, że 9 września ubiegłego roku urodził się po raz drugi: - Wiem, że uratował mnie Pan Bóg. To był na pewno cud! I to kilkakrotny.

Cała rodzina nie kryje wdzięczności wobec wszystkich, którzy wspierali ją w trudnych chwilach, modlitwą, opieką medyczną, duszpasterską oraz darem krwi. - Gdy mąż mógł już mówić, pytał: „Po co to się stało?”. Jedna z odpowiedzi brzmiała: „Przyjaciółka Dominiki uratowana” - opowiada pani Krystyna. - Przyjaciółka najstarszej córki, gdy tylko usłyszała, że potrzebna jest krew, poszła do stacji krwiodawstwa. Zapytano ją: „Ile chce pani oddać?”, a ona: „A ile można?”. Oddała 900 mililitrów! Jak się potem okazało, ta krew nikomu się nie przydała. Wykryto u niej żółtaczkę typu C. Podjęła leczenie. Jej dobroduszny gest, pomógł uchronić ją samą i jej rodzinę.

Marian wspomina także wieczerzę wigilijną w szpitalu Jana Pawła II, którą pomógł poprowadzić „po katolicku”: - Pewien starszy człowiek miał łzy w oczach. Żona dodaje: - Zbieramy te „perełki”. Mąż kiedyś powiedział, że gdyby mnie nie spotkał, to by został księdzem. No to teraz „robił za księdza” - kilka osób „odprowadził” na OIOM-ie, był pierwszym, który je omadlał...

Krakowski profesor obecnie marzy o wydaniu kolejnej książki. Roboczy tytuł: „Matematyka bezstresowa dla każdego, w życiu codziennym i w technice”. - Będzie taka gruba, jak ta - naukowiec prezentuje publikację „Mechanika budowli. Teoria i przykłady”, dzięki której Wydawnictwa AGH w ubiegłym roku wygrały konkurs na Targach Książki w Krakowie. Wiadomość o nagrodzie dodała autorowi sił, gdy walczył o życie. Bo praca naukowa, to druga, po rodzinie, pasja Mariana Palucha. W ciągu 46 lat wykładania na Politechnice Krakowskiej i AGH uczył przyszłych inżynierów projektowania, dając teoretyczne podstawy oparte na matematyce.

* * *

Na koniec naszego spotkania mój rozmówca dodaje: - Chciałbym, żeby ten artykuł dał ludziom do myślenia. Po 131 dniach spędzonych w szpitalu mogę stwierdzić, że prawdziwa miłość wymaga ofiary, a więc cierpienia. Ważne, by je połączyć z cierpieniem Jezusa i ofiarować je Jemu. Chorzy tak bardzo potrzebują trwałej bliskości osoby zdolnej kochać nieustannie, niezależnie od pogody, zmęczenia, trudności dnia codziennego. Doświadczyłem tego od ukochanej żony Krysi, dzieci i tak wielu przyjaciół. Moja choroba nauczyła mnie, jak ważna jest modlitwa wstawiennicza. Chciałbym, by ludzie ufali, że Bóg spełni to, o co z wiarą Go poproszą.

2013-02-06 11:38

Oceń: 0 0

Reklama

Wybrane dla Ciebie

Jan Paweł II w moim życiu

Niedziela łódzka 35/2020, str. V

[ TEMATY ]

wywiad

wspomnienia

św. Jan Paweł II

100 lecie urodzin JP II

Marek Kamiński

Paweł Gruszczyński na tle fotografii z Ojcem Świętym

Paweł Gruszczyński na tle fotografii z Ojcem Świętym

Z bratem Pawłem Gruszczyńskim, rycerzem hetmanki Matki Bożej Opiekunki Rodzin, rozmawia Jadwiga Kamińska.

Jadwiga Kamińska: – Należymy do szczęśliwego pokolenia wiernych Kościoła, dla których Karol Wojtyła był papieżem. Jak przyjął Pan tę radosną wiadomość 16 października 1978 r.?

Paweł Gruszczyński: – Wiadomość o wyborze Polaka na Stolicę Piotrową w Rzymie zdumiała mnie i napełniła radością i dumą jak każdego Polaka. Po kilku miesiącach przyjechał on z pierwszą pielgrzymką do Polski. Śledziłem ją w telewizji. Zdumiewający i absolutnie wyjątkowy był widok papieża pod ogromnym krzyżem na placu, otoczony przez dziesiątki tysięcy rodaków. Tego nigdy przedtem nie widziałem i nie wyobrażałem sobie zobaczyć w PRL-u. Zaskoczyła mnie potężna treść homilii – trafiająca tak celnie jednocześnie do serc i do umysłów. Zaskoczyła mnie ogromna i powszechna reakcja społeczna. Odczułem, że owa mityczna szyba między wiernymi w kościołach i tłumami na placach i ulicach pękała.

Jak Pan wspomina spotkania z Ojcem Świętym? Które z nich najbardziej utkwiły w Pańskiej pamięci?


Mój pierwszy bezpośredni kontakt z osobą Jana Pawła II miał miejsce w kolejnym roku, w Rzymie, podczas audiencji generalnej. Stałem na Placu św. Piotra w wielotysięcznym zgromadzeniu z całego świata, radując się spotkaniem z następcą Chrystusa. Zacząłem go cenić: słuchać, czytać i gromadzić jego teksty, próbowałem je zrozumieć. W tamtym okresie, przygotowując się do egzaminu doktorskiego, miałem obowiązek opanowania przedmiotu: ekonomii albo filozofii. Wybrałem filozofię; lektury pozwoliły mi zgłębić filozofię klasyczną (chrześcijańską). Dzięki temu coraz głębiej i pełniej rozumiałem, o czym mówił papież, przywołując pojęcia prawdy, dobra, godności człowieka, jego ostatecznego celu i powołania, praw i obowiązków – także społecznych. Papież wyjaśniał, jakie są zadania osoby ludzkiej w małżeństwie, w rodzinie, w społeczeństwie, w świecie; jakie obowiązki ma do wypełnienia każdy z nas.
Kolejny wielki dzień w mym życiu: 13 czerwca 1987 r. – wizyta Jana Pawła II w Łodzi. Znalazłem się w łódzkiej katedrze, gdy on przybył tam na spotkanie z pracownikami nauki i kultury. Tkwiłem w nieprzeliczonym tłumie; papieża nie byłem w stanie zobaczyć, ale słyszałem go przemawiającego – był tuż obok. Odtąd ja starałem się przychodzić do niego; uczestniczyłem już we wszystkich jego pielgrzymkach do Ojczyzny, a także szukałem go w Rzymie. Stąd wyjazdy do Rzymu, aby go lepiej słyszeć, widzieć i pojmować. Wielkim przeżyciem była dla żony i dla mnie audiencja prywatna w Auli Klementyńskiej. W rozmaitych podróżach z żoną po Polsce i Europie szukaliśmy śladów jego pielgrzymich wizyt: pamiątkowych tablic, pomników, różnych dzieł duchowych.

Czego mogliśmy się nauczyć od Jana Pawła II?

Po jego śmierci wyruszyliśmy z pielgrzymką do jego grobu w podziemiach Bazyliki Piotrowej. Trwało pogłębianie jego myśli, jego nauczania. To nauczanie objawiło się jako gigantyczne, potężne: 14 encyklik dotyczących wszystkich spraw wiary i życia, listy apostolskie, konstytucje oraz niezliczone homilie, dające odpowiedzi na wszystkie pytania, które współczesny człowiek i obecny świat zadaje. Wystarczy tylko po nie sięgać.

Czy czuje Pan, że należy do „pokolenia JP II”?

Nigdy nie myślałem o sobie, że należę do „pokolenia JP II”. A tymczasem wszechmogący Bóg sprawił, że przed laty trafiłem do środowiska podobnie odczuwających i poszukujących mężczyzn, dla których osoba i nauczanie Jana Pawła II – największego Polaka, księdza, mocarnego mężczyzny – stała się wzorcem i zobowiązaniem. I tak wstąpiłem do świeckiego zakonu Rycerzy Jana Pawła II. Dzięki braciom – rycerzom – osoba św. Jana Pawła II to nie tylko wspomnienia, jego teksty i przemyślenia. To także miejsca, osoby i zdarzenia łączące się jakże silnie z jego przesłaniem.

CZYTAJ DALEJ

Już 15 października Dzień Dziecka Utraconego w Archidiecezji Częstochowskiej

2020-09-24 18:24

[ TEMATY ]

dziecko utracone

archidiecezja częstochowska

Organizatorzy

Każda śmierć ma jakiś ukryty sens, tylko nie zawsze jesteśmy w stanie go pojąć, zwłaszcza, gdy umiera Ktoś, kogo nie zdążyło się jeszcze zobaczyć.

Strata dziecka jest tragedią. I nie ma tu znaczenia jego wiek, czy wielkość. Niezależnie od tego, czy przeżyło kilka lat, miesięcy, czy tygodni - czasem tylko tych pod sercem mamy. Jego rodzina ma prawo do smutku i żałoby.

Rozumiejąc tę potrzebę serdecznie zapraszamy 15 października 2020 r. rodziny dotknięte dramatem straty dziecka /w wyniku choroby, poronienia, przedwczesnego porodu, wypadku, czy aborcji/, ich bliskich, przyjaciół i wszystkich tych, którzy chcieliby podzielić się z nimi swoją modlitwą na Dzień Dziecka Utraconego w Archidiecezji Częstochowskiej

Zapraszamy:

do Częstochowy, ul. Okrzei 41 - Sanktuarium św. Józefa

17:30 Różaniec w intencji rodziców po stracie

18:00 Eucharystia

18: 45 Prelekcja: „Trudne oblicza macierzyństwa – oczami położnej”

mgr Anny Stachulskiej położnej Uniwersyteckiego Centrum Klinicznego im. prof. K. Gibińskiego ŚUM w Katowicach

Zakończymy adoracją, podczas której, każdy rodzic będzie mógł zapalić przy ołtarzu światełko pamięci symbolizujące jego utracone Dziecko.

do Radomska - Kościóła św. Ojca Pio

16:00 Eucharystia, po niej Różaniec w intencji rodziców po stracie i ich dzieci oraz modlitwa przy pomniku Dziecka Utraconego

do Wielunia - Klasztoru Sióstr Bernardynek

17:30 Różaniec w intencji rodziców po stracie i ich dzieci

18:00 Eucharystia

do Zawiercia – Bazyliki św. Apostołów Piotra i Pawła

17:30Różaniec w intencji rodziców po stracie i ich dzieci

18:00 Eucharystia

Patronat honorowy nad Dniem Dziecka Utraconego

w Archidiecezji Częstochowskiej objął Ks. Abp dr Wacław Depo

Bo "Nie ma stópki zbyt małej, by nie pozostawiła na tym świecie śladu"

CZYTAJ DALEJ

Łódź: Historia nauczycielką nadziei

2020-09-25 14:21

[ TEMATY ]

archidiecezja łódzka

Archiwum Szkoły

W łódzkim zespole szkół, działających w ramach Stowarzyszenia Przyjaciół Szkół Katolickich, trwają przygotowania do realizacji kolejnego widowiska patriotycznego pt.: „Rodzina Niepodległa”. Premiera planowana jest na 26 października.

Na scenie spotkają się nauczyciele ze swoimi uczniami – uczestnikami zajęć szkolnych Kół Teatralnych i chóru. Młodzi miłośnicy teatru wystąpią u boku profesjonalnych aktorów i muzyków. Na widowni zasiądzie młodzież i rodzice.

Autorzy projektu „Rodzina Niepodległa” wychodzą z założenia, że wspólnotowe przeżycie historycznych treści skutecznie zbliża do siebie dorosłych i młodzież, wzmacnia poczucie rodzinnych więzi i współodpowiedzialności za losy państwa, narodu, Kościoła. Spektakl podkreśli wielkie znaczenie polskich rodzin – jako rękojmi naszej suwerenności.

W warstwie literackiej widowisko podejmie temat wielkich Rocznic, obchodzonych w tym roku: Stulecia Bitwy Warszawskiej i urodzin Karola Wojtyły; czterdziestej Rocznicy powstania „Solidarności” i dziesiątej Rocznicy Katastrofy Smoleńskiej. Pojawią się wątki mówiące o poświęceniu i odwadze, lojalności i wierze, wreszcie – o nadziei i zwycięstwie. Spektakl będzie ewoluował od gorzkiego „Raportu z oblężonego miasta” (Zbigniewa Herberta) do końcowego obrazu ludzi, którzy się nie poddają („Ballada o Międzymorzu”).

Będzie to forma opowieści o najnowszej historii Polski wyrażona językiem teatru, poezji, dokumentu, skeczu i piosenki w sposób poruszający i optymistyczny.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Akceptuję