Reklama

II Diecezjalna Pielgrzymka do Ziemi Świętej

Zobaczyliśmy pusty grób

2013-03-28 12:00

Ks. Janusz Sądel
Edycja rzeszowska 13/2013, str. 4-5

Ks. Janusz Sądel
Grupa I i panorama Jerozolimy

Po co wyście tu przyjechali? - zapytał retorycznie ks. dr Piotr Mierzwa, jeden z przewodników II Diecezjalnej Pielgrzymki do Ziemi Świętej - kiedy pielgrzymi zgromadzili się na Mszy św. przy Grobie Bożym w Jerozolimie. Przyjechaliśmy zobaczyć pusty grób, jak Apostołowie i kobiety w Poranek Wielkanocny. Zobaczyć pusty grób, dotknąć zimnej skały, na której spoczęło umęczone Ciało Zbawiciela i gdzie nastąpiło Zmartwychwstanie, które jest zwycięstwem nad śmiercią, piekłem i szatanem.

Pielgrzymka w Roku Wiary okazała się dla pątników z diecezji rzeszowskiej niezwykłą okazją do ożywienia swojej wiary. Nawiedzając bowiem miejsca święte, mogliśmy je nie tylko zobaczyć, ale przede wszystkim doświadczyć obecności Chrystusa, który poprzez swoich przewodników kierował do nas swoje żywe Słowo, które pozwala nam poznać Go i pokochać, ale i o nim świadczyć. Pielgrzymka w ciągu siedmiu dni starała się nawiedzić najważniejsze miejsca związane z życiem Chrystusa, Jego działalnością publiczną, ale przede wszystkim miejsce Jego męki, śmierci i Zmartwychwstania.

Pierwszym sanktuarium przez nas odwiedzanym było Ain Karim, miejsce spotkania Maryi ze św. Elżbietą i miejsce narodzin św. Jana Chrzciciela. Byliśmy także w Nazarecie, w Bazylice Zwiastowania, gdzie „Słowo stało się ciałem i zamieszkało wśród nas”. Betlejem - Pole Pasterzy, Bazylika Narodzenia i Grota Mleczna to miejsca związane z przyjściem na świat Zbawiciela, który przyniósł pokój światu. Dziś miasto to jest oddzielone od Jerozolimy potężnym murem, ale mimo tego z nadzieją i wiarą śpiewaliśmy polskie kolędy. Odwiedziliśmy też sierociniec prowadzony przez polskie siostry Elżbietanki w Betlejem.

Reklama

Wielkim dla nas przeżyciem było nawiedzenie miejsca Chrztu Pańskiego nad Jordanem na Pustyni Judzkiej pod Jerychem. Tam odnowiliśmy nasze przyrzeczenia chrzcielne i jeszcze raz wyznaliśmy naszą wiarę. Spotkaliśmy tam Pielgrzymkę Radia Maryja, która na brzegu Jordanu właśnie przeżywała Mszę św.

Galilea to miejsce publicznej działalności Chrystusa. Msza św. na Górze Tabor, na Górze Przemienienia, celebrowana w małych kaplicach, i wsłuchiwanie się w Ewangelię o Przemienieniu Pańskim.

Góra Błogosławieństw i jeszcze raz na nowo odkrycie naszej chrześcijańskiej drogi do realizacji przykazania miłości. I miejsce cudownego rozmnożenia pięciu chlebów i dwóch ryb oraz nawiedzenia kościoła prymatu nad Jeziorem Galilejskim, które tego dnia było bardzo wzburzone, a potężne fale uniemożliwiły nam wypłynięcie, by tam odczytać Ewangelię o połowie ryb czy uciszeniu wzburzonego jeziora.

Niezapomniana pozostanie także Msza św. celebrowana w Kafarnaum, w świątyni nad domem św. Piotra.

Nawiedzenie Kany Galilejskiej połączone było z nabożeństwem odnowienia przyrzeczeń małżeńskich przez małżeństwa, które brały udział w pielgrzymce. Miały one różny staż małżeński, ale z radością odnawiały swoje przyrzeczenia. Odczuwaliśmy atmosferę wielkiego wesela.

I wreszcie Jerozolima, gdzie nasze pielgrzymowanie rozpoczęliśmy od nawiedzenia kościoła franciszkańskiego w Betfage, gdzie przełożonym jest nasz rodak, o. Franciszek Wiater. Tam rozpoczął się uroczysty wjazd Chrystusa do Jerozolimy w Niedzielę Palmową. A potem nawiedzenie kościoła Pater Noster, kościoła Dominus Flevit, Ogrodu Oliwnego, kościoła zaparcia się św. Piotra. Nabożeństwo Drogi Krzyżowej po wąskich ulicach starej Jerozolimy, wśród straganów i handlarzy przypomniało nam ostatnią drogę naszego Mistrza. I tak doszliśmy do Bazyliki Grobu Bożego. Tam na Kalwarii dotykaliśmy skały obmytej krwią naszego Zbawiciela, gdzie dokonało się nasze Odkupienie.

W czasie naszego pielgrzymowania było wiele czasu na osobistą modlitwę. W naszej pamięci pozostanie adoracja Najświętszego Sakramentu, w jakiej uczestniczyliśmy w Bazylice Zwiastowania. Wielu pielgrzymów powtarzało, że to był najważniejszy moment w naszej pielgrzymce, by to, co zobaczyliśmy w Bożym grobie nadawało sens naszemu życiu i mobilizowało do świadectwa naszej wiary we współczesnym świecie.

Naszej modlitwie towarzyszyło wiele intencji. Modliliśmy się w intencji wyboru Ojca Świętego, w intencji naszej diecezji i jej Pasterzy, ale także w wielu osobistych intencjach.

Pielgrzymka odbywała się w dwóch terminach: 9-16 lutego oraz 1-9 marca br. Przewodnikiem pierwszej grupy był ks. Adam Kubiś, zaś w drugim terminie pielgrzymom przewodniczył wspomniany ks. Piotr Mierzwa oraz o. Tadeusz Nosal z Polskiego Domu w Jerozolimie. Pielgrzymkę zaś logistycznie zorganizowało Biuro Matteo Travel z Rzeszowa.

Tagi:
pielgrzymka Ziemia Święta

Reklama

Dotykając piątej Ewangelii

2019-05-28 13:40

Kl. Michał Stachyrak, kl. Wojciech Szular
Edycja przemyska 22/2019, str. 4-5

Archiwum kl. Michała Stachyraka i kl. Wojciecha Szulara
Stacja Getsemani

Jednym z najmocniejszych przeżyć podczas seminaryjnej pielgrzymki była dla nas obecność na Górze Oliwnej, gdzie znajduje się ogród i bazylika Getsemani. To miejsce, w którym Jezus kontemplował w wielkim smutku zbliżającą się Mękę i Śmierć. W bazylice znajduje się skała, na której Jezus miał modlić się do swego Ojca. Bardzo mocno wybrzmiało w naszych sercach ewangeliczne pytanie Chrystusa do swoich uczniów: „Tak oto nie mogliście jednej godziny czuwać ze Mną?” (Mt 26,40).

Droga Krzyżowa

Następnie, będąc w Jerozolimie, uczestniczyliśmy w Drodze Krzyżowej, która stała się dla nas wielkim przeżyciem, gdyż kroczyliśmy po tych samych ulicach, a nawet kamieniach, po których Jezus, dźwigając swój Krzyż, prowadzony był na mękę. Do wyjątkowości tego nabożeństwa przyczynił się gwar panujący na pobliskich straganach oraz tłum ludzi, między którymi trzeba było się przemieszczać. Zupełnie tak jak za czasów Chrystusa. W całym tym zgiełku wypatrywaliśmy na ścianach murów i kamienic niepozorne tablice z rzymskimi liczbami oznaczającymi stacje drogi krzyżowej, zupełnie ukryte. Trzeba było dołożyć wszelkich starań, aby rzeczywiście skupić się na rozważaniu Męki Pańskiej, gdyż panujące wokół warunki nie sprzyjały temu. Nabożeństwo Drogi Krzyżowej kojarzy się przeważnie z wyciszeniem, zadumą i kontemplacją. Tam natomiast wymaga ona umiejętności przebicia się przez twardy pancerz ulicznego tłoku.

Bazylika Grobu Pańskiego

Uwieńczeniem Drogi Krzyżowej było wejście do Grobu Pańskiego i zatrzymanie się w miejscu, w którym stał Krzyż Chrystusa. Dzisiaj miejsca te zabudowane są ogromną budowlą, zwaną Bazyliką Grobu Pańskiego. Brakuje słów, aby wyrazić przeżycia, jakie towarzyszą człowiekowi, gdy znajduje się w tym świętym miejscu. Obecność, dotknięcie tych szczególnych miejsc oraz możliwość modlitwy porusza serce, a pomimo tłumów człowiek wchodzi w osobistą kontemplację; na płaszczyźnie serca odbywa się intymna rozmowa z Jezusem Chrystusem, a świadomość, że to właśnie w tym miejscu dokonało się zbawienie świata, sprawia, że na nowo odżywa w nas wiara w Tego, który z miłości oddał za nas swe życie.

Kontemplować świętość

Kolejnego dnia naszej pielgrzymki okazało się, że w Ziemi Świętej pogoda zaskoczyła nawet wytrawnych pielgrzymów. Niska temperatura, silny wiatr i rzęsisty deszcz spowodowały, że nasze pielgrzymowanie napotkało na liczne przeciwności: począwszy od potoków wody płynących ulicami, aż do lokalnych podtopień terenów. Na szczęście grupa sprostała wymaganiom i w pełni zrealizowała zaplanowaną trasę.

Rozpoczęliśmy od Ein Karem – miejsca, gdzie Maryja nawiedziła św. Elżbietę i wypowiedziała „Magnificat”, znany w całym Kościele hymn uwielbienia Boga. Następnie nasze kroki skierowaliśmy ku kościołowi upamiętniającemu narodzenie św. Jana Chrzciciela. Dzień zakończyliśmy, odwiedziwszy Wieczernik, w którym odśpiewaliśmy hymn „O Stworzycielu Duchu”, oraz miejsce zaparcia się św. Piotra. Każdy z nas mógł kontemplować świętość miejsca, w którym Jezus ustanowił Eucharystię, będącą źródłem i fundamentem naszej wiary.

Nad Jordanem

Ostatni dzień pielgrzymki spędziliśmy w najniżej położonym obszarze na Ziemi. Zobaczyliśmy wówczas: Pustynię Judzką, miasto Jerycho (jego historia sięga 10 000 lat wstecz), Morze Martwe, siedzibę starożytnej wspólnoty żydowskiej, Qumran (całkiem niedawno odnaleziono tam najstarsze znane dziś zwoje z tekstami Pisma Świętego) oraz Betanię: dom Łazarza, Marii i Marty, gdzie Jezus dokonał cudu wskrzeszenia swojego przyjaciela. Do najistotniejszych wydarzeń tego dnia należy zaliczyć odnowienie przyrzeczeń chrzcielnych nad rzeką Jordan. To szczególny zwrot do początku naszej drogi chrześcijańskiej, gdyż ten sakrament był otwarciem się na działanie łaski Bożej dokonującej swoje dzieło w naszym powołaniu.

Umocnienie wiary

Niezatarty ślad w naszej pamięci zostawiło odczytywanie fragmentów Pisma Świętego, których akcja rozgrywała się w aktualnie odwiedzanym miejscu. Dzięki temu doświadczeniu, za każdym razem, gdy odczytujemy Ewangelię, przed oczyma wyobraźni staje nam rzeczywista sceneria. To pozwala lepiej zrozumieć kontekst geograficzny i historyczny danego wydarzenia, tak kluczowy w perspektywie przyszłej misji głoszenia Słowa Bożego. Od teraz czytanie Ewangelii już zawsze będzie wzbogacone o przeżycia, które zapisały się w naszych sercach na całe życie.

Przewodnikiem pielgrzymki był ks. Maciej Dżugan, którego wiedza historyczna, biblijna i umiejętność wzbudzenia w nas ducha modlitwy są godne podziwu.

Obecność w Ziemi Świętej jest dla nas ogromnym ubogaceniem pod względem zdobytej wiedzy i zobaczonych miejsc. Jednak największy jej walor to umocnienie wiary. To propozycja dla każdego, kto pragnie rozbudzić w swoim sercu żywą więź ze Zbawicielem.

Koniec części II.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Watykan: polski kapłan nowym prałatem audytorem Trybunału Roty Rzymskiej

2019-07-19 13:09

kg (KAI) / Watykan

Franciszek mianował 19 lipca prałatem audytorem Trybunału Roty Rzymskiej ks. prał. Roberta Gołębiowskiego, pochodzącego z diecezji radomskiej, dotychczasowego oficjała większego I klasy, obrońcę węzła małżeńskiego. Jest on drugim Polakiem obdarzonym tą godnością w Trybunale – pierwszym jest 64-letni prał. Grzegorz Erlebach, pochodzący z Lublińca w diecezji opolskiej. Ponadto emerytowanym prałatem audytorem jest długoletni dziekan tej watykańskiej instancji sądowniczej prał. Antoni Stankiewicz.

Agnieszka Kutyła

Ks. Robert Gołębiowski urodził się 29 marca 1962 r. w Garbatce-Letnisku w powiecie kozienickim. Święcenia kapłańskie przyjął 29 maja 1988 r. Po roku posługiwania jako wikariusz w radomskiej parafii Matki Bożej Miłosierdzia wyjechał na studia prawa kanonicznego na Papieskim Uniwersytecie Gregoriańskim. Po ich ukończeniu rozpoczął pracę w Watykanie, m.in. w Trybunale Roty Rzymskiej, w którym dotychczas był obrońcą węzła małżeńskiego. Jest on także postulatorem sprawy beatyfikacji Sługi Bożego bp. Piotra Gołębiowskiego (1902-80), długoletniego administratora apostolskiego diecezji sandomierskiej.

Mimo wieloletniego pobytu w Watykanie i pracy dla Stolicy Apostolskiej ks. Gołębiowski nie stracił kontaktu ze swoją rodzinną miejscowością i parafią, za co 26 sierpnia 2018 r. podczas obchodów Dożynek Gminno-Parafialnych otrzymał statuetkę „Szycha Garbacka” za zasługi i inicjatywy na rzecz lokalnej społeczności w kategorii „Działalność społeczna i troska o człowieka”.

Prałat Honorowy Jego Świątobliwości to tytuł honorowy przyznawany duchownym za szczególne zasługi w Kościele. Zewnętrznym wyróżnikiem jest fioletowa sutanna, sutanna oblamowana bez pelerynki i pas z frędzlami. W Polsce zwyczajowo nazywa się prałatem również honorowego kapelana Jego Świątobliwości.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Bp Frankowski do terytorialsów

2019-07-21 10:57

apis / Sandomierz (KAI)

Macie zadanie bronić swojej małej Ojczyzny i chronić ludzi przed niebezpieczeństwami – mówił bp Edward Frankowski do nowych żołnierzy Wojsk Obrony Terytorialnej (potocznie – terytorialsów), którzy składali przysięgę 20 lipca w Sandomierzu.

Ryszard Hołubowicz/wikipedia.org

Przysięgę poprzedziła Msza św. sprawowana w kościele pw. Podwyższenia Krzyża Świętego, której przewodniczył biskup senior Edward Frankowski. Podczas homilii przypomniał postać patrona 10. brygady majora Eugeniusza Kaszyńskiego „Nurta” oraz wskazał na dużą rolę wojsk obrony terytorialnej w kształtowaniu postaw patriotycznych.

- Drodzy żołnierze poprzez wypełnianie obowiązków żołnierskich służycie lokalnemu społeczeństwu, które może czuć się bezpieczne wiedząc, że jesteście blisko na swym terytorium, zawsze gotowi bronić i służyć. Wojska Obrony Terytorialnej są formacją najbliższą narodowi i społeczeństwu i nawiązują do tradycji Armii Krajowej. Wasza brygada ma za patrona mjr. Eugeniusza Kaszyńskiego „Nurta”, wielkiego żołnierza i patriotę – podkreślał kaznodzieja.

Bp Frankowski zwrócił uwagę, że ta formacja wojskowa jest szkołą wychowania patriotycznego i pożytecznego dla młodych. - Ważne jest, aby tę twórczą energię młodego pokolenia wyzwolić i ukierunkować dla wspólnego dobra, któremu na imię Polska – podkreślał biskup.

We wspólnej modlitwie wzięli udział żołnierze 10. Świętokrzyskiej Brygady Obrony Terytorialnej, ich rodziny oraz zaproszeni goście. Wśród nich byli świętokrzyscy parlamentarzyści, przedstawiciele władz samorządowych, kombatanci, służby mundurowe, poczty sztandarowe oraz przedstawiciele różnych formacji wojskowych.

Po Mszy św. pododdziały oraz zaproszeni goście prowadzeni przez Orkiestrę Wojskową przemaszerowali na teren jednostki wojskowej, gdzie odbyła się ceremonia wojskowej przysięgi. Pułkownik Artur Barański, dowódca 10. Świętokrzyskiej Brygady Obrony Terytorialnej powiedział, że przysięga nowych żołnierzy jest miarą sukcesu, potwierdzeniem słuszności decyzji wstąpienia do WOT.

- Jesteście przykładem odpowiedzialności za siebie, swoje rodziny i lokalne społeczności. Stajecie się przykładem odpowiedzialności za bezpieczeństwo naszego kraju i obywateli. Przysięga to najwyższe zobowiązanie żołnierza wobec państwa, narodu. To najwyższe zobowiązanie do podnoszenia swoich kwalifikacji i szkolenia, do obrony przed potencjalnym zagrożeniem - dodał dowódca.

Przysięgę poprzedziło 16-dniowe szkolenie kandydatów w ośrodku w Nowej Dębie. Pod okiem doświadczonych instruktorów ochotnicy uczyli się praktycznych umiejętności posługiwania się bronią, zasad zachowania na polu walki, udzielania pierwszej pomocy oraz topografii.

Nowo zaprzysiężeni żołnierze w niedalekiej przyszłości zasilą powstający 102. Batalion Lekkiej Piechoty w Sandomierzu. Wśród żołnierzy, którzy złożyli przysięgę, są przedstawiciele różnych zawodów i środowisk, w tym m.in. uczniowie szkół średnich i studenci oraz osiem kobiet.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Rozumiem