Reklama

Niedziela Małopolska

Dziękuję ci, mamo!

Na Dzień Matki Justyna jedzie podziękować Maryi za wszystkie wysłuchane modlitwy, które zanosiła, odmawiając Nowennę Pompejańską. Zwłaszcza za tę jedną - o życie taty błagały przez 54 dni wspólnie z mamą, ze łzami, na kolanach. - Do Pompejów zabieram ze sobą złotą różę i dwie bliskie osoby - Beatkę i Małgosię. To są moje wota - mówi córka Mariana Palucha

Historię profesora krakowskiej AGH, który będąc na wycieczce w górach doznał rozległego zawału, opisaliśmy w artykule „Drugie życie Mariana” („Niedziela Małopolska” nr 6/2013). Jego córka Justyna dopisuje ciąg dalszy tej niezwykłej opowieści…

Prosić i dziękować

- Jadę do sanktuarium Matki Bożej Pompejańskiej, żeby podziękować Maryi za wysłuchanie mojej Nowenny. Odmawiałam ją nie po raz pierwszy, ale po raz pierwszy na kolanach i z płaczem. To była modlitwa za umierającego tatę, któremu lekarze nie dawali kompletnie żadnych szans.

O Nowennie Pompejańskiej dowiedziałam się w 2008 r. od mojej siostry Dominiki. Mówiła, że trzeba odmawiać Różaniec przez 54 dni. Potrzebna jest naprawdę duża intencja, bo niełatwo mówić codziennie trzy części Różańca (można cztery, ale jak powstawała Nowenna, były trzy). To są w zasadzie 3 Nowenny błagalne, bo przez 27 dni prosi się o wysłuchanie bardzo konkretnej intencji, a 28. dnia zaczyna się 3 Nowenny dziękczynne. Nawet jeśli nie jest się jeszcze do końca wysłuchanym, trzeba z wiarą dziękować i ufać, że to wszystko się spełni.

Reklama

Pierwsze Nowenny odmawiałam w ważnych sprawach bliskich znajomych: ks. Romana, który się bardzo rozchorował, Dorotki walczącej z nowotworem. Taką najbardziej „spektakularną” była Nowenna za Grzesia. Pracowałam wtedy przy „Nocy świętych” - było to wydarzenie organizowane przed uroczystością Wszystkich Świętych w parafii bł. Anieli Salawy w Krakowie. Przygotowywałam je z pewną znajomą i tylko dlatego miałyśmy do siebie numery telefonów. Była w 5-6 miesiącu ciąży. Któregoś wieczoru dzwoni cała zapłakana... Mówi, że właściwie nie wie, dlaczego do mnie telefonuje, może dlatego, że męża nie ma jeszcze w domu. Okazuje się, że traci dziecko, które nosi, bo lekarze muszą jej usunąć nerkę. Mówię: „Słuchaj, ale jest Nowenna Pompejańska”. Ona na to, że nie da rady się modlić, bo czuje się teraz zbyt rozbita… Choć znałyśmy się krótko, zaczęłam kalkulować: skończyłam studia, nie mam jeszcze pracy, mam czas, co mi zależy, mogę się pomodlić za nią, a właściwie za jej dzieciątko. Sytuacja była trudna dlatego, że już następnego dnia miała się odbyć operacja. Byłam więc trochę zdenerwowana - tak stawiać Matkę Bożą pod murem? Nie za 27 dni, ale już, natychmiast potrzebuję cudu! Zaczęłam się modlić. Lekarze wciąż odsuwali termin operacji - w czwartek powiedzieli, że decyzja zapadnie we worek, i tak przez kolejne dni, aż ciąża pięknie dobiegła końca. Dzieciątko się urodziło, ma na imię Grześ, jest cudny i zdrowy.

Po tym wydarzeniu wiele osób z mojej wspólnoty (należę do Odnowy w Duchu Świętym) zaczęło modlić się Nowenną Pompejańską w różnych sprawach. Wiedzieliśmy, że pojedziemy do Pompejów, że zrobimy taką pielgrzymkę. No, ale przyszedł 9 września 2012 r. - wypadek taty...

Róża

Tamte Nowenny odmawiałam różnie, tak jak miałam czas, np. gdy szłam do pracy. A tę modlitwę zanosiłyśmy z mamą ze łzami, na kolanach przed ikonami Matki Bożej i Pana Jezusa, które pojawiły się w naszym domu z okazji 40. rocznicy ślubu rodziców (jedną dostali od dzieci, drugą sprezentowali sobie sami). Myśmy się modliły o cud uzdrowienia i ufałyśmy Matce Bożej. Tata wciąż żył, chociaż codziennie mówiono nam, że on już powinien umrzeć. Cały czas byliśmy na krawędzi...

Reklama

W trakcie Nowenny, gdy sytuacja taty wciąż była jeszcze bardzo ciężka, ja nagle wiem, że mam kupić jako wotum za jego życie złotą różę i zawieźć ją do Pompejów. Nigdy nie kupiłam Matce Bożej niczego, co zostałoby jako znak dla innych, że Ona nas wysłuchuje. Zgadzam się natychmiast, kończę modlitwę tego dnia i przytomnieję - ale ja przecież nie mam pieniędzy na złotą różę. Jak ja ją zawiozę do Pompejów? Nie zarabiam tyle, żebym ją mogła spokojnie zawieźć. Ale obiecałam, że pojadę, to pojadę!

W międzyczasie tato powolutku dochodzi do siebie, w styczniu wychodzi ze szpitala. Wiem więc, że jeszcze w tym roku muszę pojechać do Pompejów. Również w styczniu wpadają mi w ręce podarowane pieniądze, 800 złotych. W pierwszej chwili nie wiem, na co je wydać, bo wszystko najpotrzebniejsze mam. Ale w momencie przypominam sobie - róża dla Matki Bożej!

Chciałam piękną, rozłożystą, bujną. Wiedziałam, że nie stać mnie na taką, jaką bł. Jan Paweł II podarował Maryi w Kalwarii czy w Częstochowie. Dowiaduję się jednak od bratowej Beatki, która pracuje jako konserwator zabytków, że w kościołach nie ma nic ze szczerego złota, wszystko jest nim jedynie pokrywane. Dlatego dochodzę do wniosku, że kupię różę ze srebra, natomiast Beatka pokryje ją złotem. Idę do jubilera, pytam, czy mają takie róże. Wyciąga jedną z gabloty. Jest dosyć ładna, ale ma bursztynowy pąk. Proszę więc, by mi zamówił całą srebrną. Gdy przychodzę po kilku dniach, jubiler wyciąga granatowe pudełeczko, niewielkich rozmiarów (małe rozczarowanie: myślałam, że będzie większa!). Otwiera je, a ja …zamieram. Widzę, że cały pąk jest już złoty. Mówię: „Ale proszę pana, umawialiśmy się na srebrną różę!”. I znowu zaczynam się śmiać, ponieważ ona tak naprawdę miała być złota! „Czy to jest najpiękniejsza, jaką pan znalazł?”. Odpowiada, że tak. Wystarczyło pieniędzy, które na nią dostałam. Na pożegnanie pytam jeszcze, czy ona jest wykonana w Polsce. Okazuje się, że sprowadzono ją z... Włoch. Odwożę więc Matce Bożej różę do jej ogródka...

…oraz inne wota

No to różę już mam, ale trzeba jeszcze jakoś dostać się do Pompejów. W pracy tak się poskładało, że jest bardzo mało czasu na urlop. Sprawdzam pielgrzymki, są długie, bardzo drogie - nie ma szans. Brat mi podszeptuje, żebym poleciała tanimi liniami lotniczymi. Z uwagi na oszczędność czasu, chciałam, żeby lot był z południa Polski. Piotr szuka w Internecie i mówi, że takich połączeń brak. Kilka razy go proszę - „Sprawdź jeszcze raz”. Będąc w pracy, dostaję sms: „Właśnie otwierają linię Katowice-Neapol, ceny promocyjne w dwie strony 300 zł, wyjazd na Dzień Matki, lecisz?”. „Lecę!”.

Wtedy myślałam, że polecę sama. Ale tego samego dnia mieliśmy we wspólnocie adorację. W trakcie modlitwy pojawia się przeświadczenie, że mam zabrać ze sobą jeszcze dwie osoby. Proponuję im wspólny wyjazd. Wyrażają zgodę, bardzo się cieszą.

Brat zakłada więc pieniądze za dodatkowe bilety, których nie można oddać. Następnego dnia dowiaduję się, że jedna z tych osób ma kłopoty materialne, a druga nie jest pewna, czy tak naprawdę ma ochotę znaleźć się w Pompejach. Zaczynam bić się z myślami - no to jak to jest, nie mogłam sama spokojnie pojechać i zawieźć Maryi różę? Przez tydzień walczę ze sobą. Potem przychodzi światło, że ta róża to żadna moja zasługa - pieniądze dostałam, jubiler ją sprowadził. Jakie tutaj dziękczynienie za życie taty? Po prostu żadne. Moim wotum jest zawieźć Matce Bożej te dwie osoby, które bardzo tego potrzebują. One tam mają być. No i przyszło uspokojenie. Wyjazd za tydzień, hotel zarezerwowany, nazywa się „Albergo Pace” i jest niecałe 100 metrów od sanktuarium. Zostaniemy tam 4 dni.

Na Dzień Matki

Myślałam, że jadę podziękować za mojego tatę. Ale potem zaczęły mi się przypominać osoby, za które Nowenna została odmówiona. „Widziałam Artusia” - to sms, który niedawno dostałam od siostry. Chłopczyk miał białaczkę. Gdy się kiedyś o tym dowiedziałam, mówię siostrze: „Będę się modlić za niego, powiedz też rodzinie, żeby się modliła”. Odmówiłam pompejańską i zapomniałam o Artusiu. No i tuż przed wylotem do Włoch dowiaduję się, że Artuś ma się dobrze… Nowennę odmówiłam za prawie wszystkich z rodziny, za niektórych po kilka razy, m.in. za mamę, która miała nowotwór złośliwy, ale wyłapany w takim momencie, że operacja wszystko załatwiła. Wtedy modliliśmy się razem z tatą…

Jadę więc dziękować nie tylko za tę jedną wysłuchaną Nowennę, ale za wszystkie. Nie mogę o nikim zapomnieć. Układam więc listę złożoną z imion tych, za których chcę podziękować. Mam też drugą listę osób, których sprawy chcę przedstawić Matce Bożej w Pompejach w dniach 21-25 maja. To jest bardzo dobry termin. Lecę do Mamy, i chcę, żeby Ona miała tę różę i to podziękowanie na Dzień Matki. Ale mam też swoją mamę ziemską, u której również trzeba być 26 maja...

2013-05-21 15:29

Oceń: 0 0

Reklama

Wybrane dla Ciebie

Prowincjał krakowskich franciszkanów: misja matki nigdy się nie kończy

2020-05-26 19:29

[ TEMATY ]

matka

Dzień Matki

nadezhda1906/fotolia.com

Wtorkowej Mszy św. z Sanktuarium Bożego Miłosierdzia w Łagiewnikach, którą transmitowała Telewizja Polska, przewodniczył o. dr Marian Gołąb OFMConv. - Misja matki zaczyna się z chwilą poczęcia dziecka, ale nigdy się nie kończy - powiedział w homilii prowincjał krakowskich franciszkanów.

Zakonnik zauważył, że w Dniu Matki trzeba szczególnie wyrazić mamom pamięć, bliskość i wdzięczność. Wspomniał przy tym swoją własną mamę, która ma już 89 lat.

W czasie naszej ostatniej rozmowy, zresztą za każdym razem tak jest, żywo interesowała się tym, co u mnie słychać i tym, co dzieje się u innych braci, z którymi mam kontakt, oraz ich rodzinami. Gdy żegnaliśmy się, pokazała mi różaniec, który trzyma ciągle w ręku, w dzień i w nocy, nieustannie modląc się za swoich synów i ich rodziny - opisał, zaznaczając, że właśnie wtedy uświadomił sobie istotną rzecz na temat macierzyństwa.

Misja matki zaczyna się z chwilą poczęcia dziecka, ale nigdy się nie kończy. Ona przedłuża się nawet na wieczność - podkreślił. Zastanawiał się też czy szczęśliwa może być matka w niebie, w którym nie ma jej dzieci. - Dziękujmy naszym mamom za dar życia, ale i za ich troskę o to, abyśmy poznali Boga i nie utracili łaski wiary – zachęcił.

Duchowny wskazał w homilii również, że pandemia sprawiła, że ludzie zobaczyli swoją bezradność i  kruchość życia na ziemi. - W takiej sytuacji czymś zwyczajnym dla człowieka wierzącego jest pytanie o życie wieczne. Doświadczenie nieba zaczyna się już w czasie ziemskiego życia. Im bardziej poznajemy Ojca Niebieskiego, im bliższy staje się nam Jezus Chrystus, tym więcej nieba w naszym sercu, tym bliżej nam do życia wiecznego – nauczał.

Kaznodzieja stwierdził, że człowiek wierzący na pewno boi się mniej. - Poznanie Boga i ukochanie Go jest najskuteczniejszą tarczą antykryzysową całego życia i najlepszą szczepionką chroniącą przed śmiertelnym wirusem grzechu, utratą poczucia bezpieczeństwa i nadziei. Ten, kto zdążył poznać Jezusa Chrystusa to człowiek, którego szczęściem nie jest w stanie zachwiać żadna pandemia – podkreślił.

Na zakończenie o. Gołąb złożył życzenia wszystkim kobietom: - Najświętsza Maryja Panna, najwspanialsza z Matek niech nieustannie oręduje przed tronem Boga za wszystkimi kobietami, a szczególnie za tymi, które otworzyły się na dar macierzyństwa.

CZYTAJ DALEJ

Święty nie rodzi się po śmierci

2020-05-26 18:00

Niedziela Ogólnopolska 22/2020, str. 46-47

[ TEMATY ]

kard. Stefan Wyszyński

kard. Wyszyński

Archiwum Instytutu Prymasowskiego Stefana Kardynała Wyszyńskiego

Kiedy umierał wczesnym rankiem 28 maja 1981 r., w cieniu strapienia związanego z niedawnym zamachem na Jana Pawła II, ofiarowywał swoje cierpienie w intencji papieża.

W czasie pogrzebu kard. prymasa Stefana Wyszyńskiego na jednym z wieńców przykuwał uwagę napis: „Niekoronowany król”. To o takich Adam Mickiewicz napisał: „Jeśli zapomnę o nich, Ty, Boże na niebie, zapomnij o mnie”, a prymas Wyszyński mówił w kontekście powstańców warszawskich, że jeśli o nich zapomnimy, to „kamienie wołać będą”. Dlatego modlimy się i dziś o zachowanie nas od „grzechu niepamięci, co pozwala zarastać grobom ojców naszych”.

Oddawać swe cierpienia Kościołowi

Był człowiekiem, który ukochał Kościół i jako wierny jego syn budował go i bronił, żyjąc duchem Ośmiu błogosławieństw. Dał żywe świadectwo tego, że z pomocą łaski Bożej w realnym, pełnym trudów i wyzwań życiu można żyć radykalnie Ewangelią. Stanowił wzór kapłana i służby kapłańskiej oddanej bez reszty Bogu, gotowej na największe ofiary. W czasie uwięzienia w Prudniku zanotował w Zapiskach: „Gdybym dziś narodził się na nowo, a zapytany – jaką drogę życia obrałbym – bez chwili wahań wszedłbym na drogę kapłaństwa, choćbym od początku jasno wiedział, że skończę w okowach Chrystusowych, we wzgardzie szubienicy”.

Mimo podejmowanych przez komunistów prób rozbicia jedności Kościoła oraz dzielenia opinii katolickiej, a także trudnych momentów, zwłaszcza w okresie stalinowskim, obronił niezależność Kościoła. Na tym polu nie brakowało kompromisów i prób dialogu z komunistami, a jak trzeba było – również stanowczego oporu, za który płacił swoim internowaniem, znoszeniem nieprzerwanych ataków, życiem w otoczeniu licznych agentów bezpieki. Co więcej, w tak skrajnych warunkach stał się dla Polaków największym autorytetem, nie tylko moralnym. W żadnym kraju poddanym kontroli sowieckiej Kościół nie odgrywał takiej roli jak w Polsce, a prymas nie był tak poważnym autorytetem, z którym komuniści zmuszeni byli stale się liczyć.

Dostosowując aplikację nauk soborowych do polskich warunków, oszczędził polskiemu Kościołowi kryzysu, który był udziałem wielu wspólnot w krajach Zachodu. Nie szczędzono mu za to krytyki, zwłaszcza w środowiskach inteligencji katolickiej.

Dla Jana Pawła II rola prymasa w jego drodze na Stolicę Apostolską i w czasie elekcji była niepodważalna. Dzień po inauguracji pontyfikatu nowy biskup Rzymu powiedział do prymasa: „Nie byłoby na Stolicy Piotrowej tego papieża Polaka, (...) gdyby nie było Twojej wiary, niecofającej się przed więzieniem i cierpieniem, Twojej heroicznej nadziei, Twego zawierzenia bez reszty Matce Kościoła”.

Po Bogu największa miłość to Polska

Należał do pokolenia, którego próg dojrzałości przypadł na początki niepodległej Polski. Walcząc niezłomnie o fundamentalne prawa człowieka, Kościoła i narodu w okresie komunistycznego zniewolenia, przeprowadził nas, tak jak Mojżesz Żydów, przez „morze czerwone”. Dwa lata po śmierci kard. Wyszyńskiego Jan Paweł II powiedział w katedrze warszawskiej, że był on „człowiekiem wolnym i uczył nas, swoich rodaków, prawdziwej wolności”. Sam odnalazł najgłębsze źródło swej wolności w najbardziej intymnej relacji z Maryją, a przez Nią – z Jej Synem. I tą drogą prowadził swoją owczarnię przez ponad 3 dekady. Dlatego też często mówi się o zmarłym prymasie jako o „ojcu naszej wolności” czy „ojcu wolnych ludzi”, których wyrywał z oportunizmu i lęku.

Swoją heroiczną wiarą, czytelnym świadectwem kapłańskiego życia, wiernością Bogu i powołaniu, mądrością i odwagą płynącą z relacji z Bogiem obronił miejsce Boga w życiu narodu. Po strasznym doświadczeniu wojny, mimo bardzo trudnych warunków, powstrzymał ateizację narodu, wygrał walkę o „rząd dusz” z komunistycznym reżimem. Wielkie znaki tego zwycięstwa oglądał w czasie milenium chrztu Polski, pierwszej pielgrzymki Jana Pawła II do naszego kraju oraz w czasie sierpniowych strajków w 1980 r., kiedy ku zdziwieniu całego świata na terenie strajkujących zakładów przedstawiciele pokolenia milenium organizowali Msze św.

Duchowy przewodnik narodu

Umocnił więź narodu z Maryją i nadał jej nowy wymiar. Oddając się sam w duchową niewolę Maryi w czasie uwięzienia w Stoczku Warmińskim – 8 grudnia 1953 r., otworzył drogę do odnowienia przymierza narodu z Matką Boga w formie ślubów na Jasnej Górze w 1956 r., a następnie peregrynacji kopii Jej jasnogórskiego obrazu po kraju w czasie Wielkiej Nowenny i roku milenium. Na nowo potwierdził rolę Jasnej Góry jako „twierdzy warownej ducha Narodu” i „Stolicy Łaski”, której obrona oznacza „obronę duszy chrześcijańskiej Narodu”.

Mówił za naród, był jego duchowym przewodnikiem, wyrażał jego ból, jego aspiracje i był dlań ojcem. Jednocześnie uczył patriotyzmu. Tuż przed aresztowaniem w 1953 r. powiedział: „Kocham Ojczyznę więcej niż własne serce i wszystko, co czynię dla Kościoła, czynię dla niej”. Po doświadczeniach wojny, która przyniosła tyle krwi, wychowywał do nowego patriotyzmu: „Można w odruchu bohaterskim oddać swoje życie na polu walki, ale to trwa krótko. Większym niekiedy bohaterstwem jest żyć, trwać, wytrzymać całe lata”. Kochał polską historię, w której – jak pisał – tkwi duch narodu. Był z niej dumny, nie wstydził się z niej czerpać żywotnych sił, tak bardzo potrzebnych wspólnocie wystawionej na kolejną wielką próbę. Bronił naszej tradycji, tożsamości i kultury głęboko zakorzenionej w wierze i związku dziejów Kościoła z dziejami narodu. Publicznie przyrzekał walkę o to, aby ojczyzna „Polską była! Aby w Polsce po polsku się myślało!”. Odwoływał się do pojęcia Polaka katolika, widząc w nim skuteczną tarczę przed ateizacją narodu. Jako ojciec stawiał jednak także wymagania – kazał stawać w prawdzie, gromił wady i złe nawyki, nad którymi jego rodacy mieli pracować, podejmując wysiłek w walce „z wrogiem, który jest w nas”, w ramach wielkich programów duszpasterskich, takich jak np. Wielka Nowenna czy Społeczna Krucjata Miłości.

Istota przebaczenia

Akceptując projekt listu biskupów polskich do niemieckich z okazji milenium, podpisując go i broniąc jego chrześcijańskiego przesłania w atmosferze brutalnej nagonki propagandowej, przyczynił się do przełomu w stosunkach polsko-niemieckich. A przecież sam mówił: „Przebaczenie i prośba o wybaczenie nie oznaczają zapomnienia”. Bez klimatu, który stworzył list, nie byłyby możliwe wizyta kanclerza Willy’ego Brandta w Polsce w 1970 r. i rozpoczęcie dialogu politycznego, który doprowadził do normalizacji wzajemnych stosunków i uznania przez RFN polskiej granicy zachodniej.

Prymas Wyszyński przyczynił się także do integracji ziem zachodnich z resztą kraju, dbając o Kościół na tych ziemiach, odwiedzając je często oraz podkreślając ich historyczne związki z macierzą.

„Święty nie rodzi się po śmierci”, gdyż buduje swoją świętość przy pomocy Bożej łaski, świadectwem własnego życia, w konfrontacji z wyzwaniami, mnożącymi się przeszkodami. Uczy się od Jezusa służyć i tracić życie, aby wydać obfite owoce. Wreszcie – pozwala „własną historię (...) napisać Bogu”. Takim pozostanie w naszych sercach, również jako nasze zobowiązanie.

CZYTAJ DALEJ

Abp Depo odwołał dyspensę od obowiązku uczestnictwa w Mszach Świętych

2020-05-28 13:58

[ TEMATY ]

abp Wacław Depo

dyspensa

zarządzenie

B.M.Sztajner/Niedziela

Abp Wacław Depo, metropolita częstochowski w odpowiedzi na „Komunikat przewodniczącego Konferencji Episkopatu Polski w sprawie dyspens od udziału w niedzielnych Mszach Świętych” z dnia 27 maja 2020 r. (zgodnie z kan. 87 § 1, kan. 1245 i kan. 1248 § 2 Kodeksu Prawa Kanonicznego), biorąc pod uwagę aktualne zarządzenia państwowe,od niedzieli 31 maja br. włącznie, odwołał ogólną dyspensę od obowiązku niedzielnego uczestnictwa we Mszy św. w niedziele i święta nakazane, udzieloną dnia 24 marca 2020 r.

Równocześnie metropolita częstochowski udzielił zwolnienia od obowiązku uczestnictwa we Mszy św. w niedziele i święta nakazane: osobom w podeszłym wieku, osobom z objawami infekcji i wszystkim, którzy czują obawę przez zarażeniem.

Metropolita częstochowski zalecił, aby treść zarządzenia została ogłoszona wiernym w świątyniach, umieszczona na stronach internetowych parafii, na tablicach ogłoszeń, w biuletynach parafialnych i w mediach społecznościowych.

Pełny tekst zarządzenia TUTAJ

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Najczęściej czytane

Wspierają nas

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Akceptuję