W dniach 20-25 stycznia na zajęcia do oratorium przyszło ponad 50 dzieci, które wspólnie z animatorami próbowały odkrywać na czym polega „uBoga droga”. W zimowe dni dzieci przeżyły wspaniałe przygody w rodzinie dominikańskiej, poznały życie św. Dominika de Guzmán i św. Marcina de Porrès oraz historię ks. Didaco Bessi, który był tercjarzem dominikańskim i założycielem naszego zgromadzenia. Obchodzimy w tym roku 25-lecie naszego istnienia w Polsce i oczekujemy z wiarą na rychłą beatyfikację założyciela, dlatego chciałybyśmy dzielić się tą radością z najmniejszymi z naszej parafii i ich rodzinami, i zapoznać ich z ubogą drogą, jaką ks. Bessi wybierał każdego dnia. Był on przekonany, że największym ubóstwem jego parafian nie była bieda lub choroba, ale brak poznania Prawdy – Jezusa Chrystusa. Dlatego spędzał wiele godzin na adoracji i osobistej modlitwie, aby jak najlepiej służyć Bogu w najbardziej potrzebujących. Swoją postawą modlitwy i służby był i wciąż jest dla sióstr wzorem i duchowym przewodnikiem w podejmowanych działaniach apostolskich. Na podstawie opowiadań o ks. Didaco dzieci w poszczególnych grupach ułożyły scenariusz przedstawienia i wykonały do danej części jego życiorysu plakaty. Codziennie po takiej pracy w grupach i przedstawieniu jej wszystkim uczestnikom był czas na liczne konkurencje drużynowe, na wspólne gry i zabawy. Ogromną atrakcją były również zawody śnieżne na podwórku i pobliskich górkach. Natomiast chwile modlitwy oraz piosenka pt. „uBoga droga” w wykonaniu Magdy Anioł ubogacały dzień i ożywiały klimat oratorium. Próbowaliśmy nawet przygotować „słodki – ubogi deser”, który został podany do degustacji gościom, w tym proboszczowi ks. Eugeniuszowi Zarębińskiemu. Na zakończenie zajęć zastanawiałyśmy się z dziećmi, co oznacza wybierać ubogą drogę w naszej codzienności. I oto niektóre odpowiedzi: „Wybierać ubogą drogę, oznacza robić wszystko z sercem, dla Boga”; „To bycie wrażliwym na krzywdy i potrzeby bliźnich w szkole, w domu, w otoczeniu”; „To bycie zadowolonym z tego, co mam; „To dobre wykorzystanie czasu, który daje nam Bóg każdego dnia”.

Dzięki pomocy wolontariuszek oraz ludzi dobrej woli dzieci z parafii pw. św. Stanisława w Lublinie nie tylko mogły skorzystać z wielu zimowych atrakcji, ale dzięki dobremu programowi wychowawczemu mogło inaczej niż ich rówieśnicy przeżyć pierwszy tydzień ferii. Na zakończenie 25 stycznia odbyło się wspólne świętowanie uczestników oratorium i ich rodzin. Wszyscy zostali zaproszeni na Mszę św. i przedstawienie o ks. Didaco. To był piękny czas podarowany nam od Boga. Dziękujemy wszystkim sponsorom oraz ludziom o dobrym sercu, dzięki którym mogliśmy przeżyć czas kolejnego zimowego oratorium.

Zgromadzenie Sióstr Dominikanek Matki Bożej Różańcowej

zostało założone w Iolo (Prato), we Włoszech przez ks. Didaco Bessi. Pod jego kierownictwem 8 września 1895 r. pięć dziewcząt z tej miejscowości rozpoczęło życie we wspólnocie według Reguły Trzeciego Zakonu Dominikańskiego, powierzając się opiece Królowej Różańca Świętego. Zgromadzenie powstało dla służenia Prawdzie, poznawania Jej i przekazywania Jej ludziom. Duchowość zgromadzenia jest związana z tym, co przekazali Kościołowi św. Dominik i św. Katarzyna: opiera się na Słowie Bożym, wypływa z miłości do Eucharystii, Jezusa Ukrzyżowanego i Maryi, Królowej Różańca Świętego. Te cztery fundamentalne cechy duchowości stanowią źródło całego apostolatu.
Aktualnie siostry prowadzą działalność we Włoszech, Indiach, Polsce, Rumunii, Ekwadorze i na Filipinach, gdzie realizują swe powołanie w ścisłym związku z potrzebami Kościoła w danym kraju. Jest to przede wszystkim głoszenie Słowa Bożego przez ewangelizację i katechizację, głoszenie rekolekcji, animacja liturgiczna, wychowanie i nauczanie dzieci i młodzieży, troska o rodziny, dowartościowanie wymiaru ludzkiego i duchowego każdego człowieka oraz pomoc najmniejszym i ubogim.
Do Polski siostry przyjechały w 1987 r.; dwa lata później został otworzony pierwszy dom w Lublinie, który do dzisiaj jest domem formacyjnym. W Lublinie siostry są obecne od 25 lat; współpracują z parafią pw. św. Stanisława, katechizują oraz prowadzą Rodzinny Dom im. św. Dominika. Praca w Polsce to również praca z dziećmi i młodzieżą, animacja liturgiczna oraz prowadzenie rekolekcji i dni skupienia.