Reklama

Jan Paweł II

U źródeł świętości Jana Pawła II

Powojenne losy rzuciły mnie znad Skawy nad Odrę, do Opola, ale zawsze z głębokim wzruszeniem i sentymentem odwiedzam miasto mojej młodości – Wadowice

2014-05-06 15:06

Niedziela Ogólnopolska 19/2014, str. 16-17

[ TEMATY ]

Jan Paweł II

Tadeusz Warczak

W Wadowicach połączyły mnie z Karolem Wojtyłą lata wspólnej nauki, aż do matury w maju 1938 r., w neoklasycystycznym Państwowym Gimnazjum Męskim im. Marcina Wadowity. Tu związała mnie z Karolem trwała, sięgająca ponad 70 lat przyjaźń, aż do jego odejścia do Domu Ojca.

Wędrując samotnie po uliczkach, zaułkach, szukam śladów dawnych lat – kamieniczek, sklepów, kwietników, placyków, które w czwartki zapełniały się furmankami z okolicznych wiosek.

Wadowice, których już nie ma

Prysnął urok tamtych czasów. Nie ma już dawnych Wadowic – biednych, ale jakże pełnych osobliwego uroku. Umierają nie tylko ludzie, ale i miejsca. Nie ma już wspomnianych przez Jana Pawła II podczas pielgrzymki w 1999 r. księgarni Foltyna czy cukierni Hagenhubera. Nie ma już koszar 12. Pułku Piechoty, MAFO, restauracji Kluka „Wenecja”, Gimnazjum Żeńskiego im. Michaliny Mościckiej, naszej gimnazjalnej bursy. Ale z każdym rokiem królewskie miasto Wadowice pod rządami niestrudzonej burmistrz Ewy Filipiak, z udziałem przewodniczącego Rady Miejskiej Zdzisława Szczura, wśród zieleni i kwiatów pięknieje, wzbogaca się o nowe zakłady pracy i obiekty.

Reklama

W zadumie odwiedzam dom rodzinny Karola Wojtyły, Jana Pawła II, którego przez kilka lat byłem sąsiadem. Budynek przy ulicy Kościelnej 7 (wg dawnego porządku – Rynek 2) zbudowany został ok. 1870 r. Stanowił on kiedyś własność aptekarza Seweryna Kurowskiego – wiceburmistrza Wadowic – i jego małżonki Jadwigi, rodziców żony Emila Zegadłowicza, którzy całą nieruchomość sprzedali Józefowi Lisce, a ten, po 6 latach – Chaimowi Bałamuthowi i jego żonie Rozalii z Karublumów. Chaim Bałamuth, który był radnym miejskim i prezesem gminy żydowskiej, przed II wojną światową w Rynku miał sklep z artykułami technicznymi, rowerami, kryształami i porcelaną. Nad wejściem do sklepu wisiał napis: „Rower za 100 złotych na 100 lat”.

Dziś w Wadowicach Żydów już nie ma. Większość została uśmiercona w komorach gazowych w niemieckim obozie koncentracyjnym Auschwitz-Birkenau, część przeżyła, uciekając na wschód lub znajdując schronienie w polskich rodzinach.

Z ulicy Kościelnej przez wąską bramę, małe, wybrukowane kocimi łbami podwórko (po prawej – zakład introligatorski Adolfa Zadory), z zewnętrznego krużganku po żelaznych schodach wchodziło się do amfiladowego dwupokojowego mieszkania Emilii i Karola Wojtyłów oraz ich synów – Edmunda i Karola. Najpierw do kuchni, gdzie w drzwiach była mała, porcelanowa kropielniczka ze święconą wodą, potem do małego pokoju, a następnie dużego, narożnego, z widokiem na ulicę Kościelną. Podłogi wyłożone były zwykłymi deskami, a mieszkanie wypełnione książkami, świętymi obrazami i rodzinnymi fotografiami. Wśród nich na honorowym miejscu było zdjęcie seniora Karola w mundurze legionisty.

Z okien mieszkania rozciągał się widok na ścianę parafialnego kościoła pw. Ofiarowania Najświętszej Maryi Panny z najstarszym zabytkiem miasta – prezbiterium z XV wieku. Na fasadzie kościoła – zegar słoneczny i napis: „Czas ucieka, wieczność czeka”.

Nie było łazienki, bo w mieście nie istniał jeszcze wodociąg. Wodę przynosiło się z jednej z 2 studni na rynku.

W rytmie życia

Wszystko miało swój czas: ranne wstawanie przy śpiewie ulubionych, pogodnych Godzinek – „Zacznijcie, wargi nasze, chwalić Pannę Świętą, zacznijcie opowiadać cześć Jej niepojętą” czy też „Kiedy ranne wstają zorze”, skromne śniadanie. Codziennie mały Lolek spieszył do parafialnego kościoła, by jako ministrant służyć kapłanowi do Mszy św. Ministranci musieli dobrze znać łacinę, ale jej naukę rozpoczynaliśmy dopiero w wieku 14 lat, w 4. klasie naszego neoklasycystycznego gimnazjum. W 1933 r. Lolek żegnał własną oracją troskliwego opiekuna ministrantów ks. Kazimierza Figlewicza, przechodzącego z Wadowic do Krakowa.

Po obiedzie – odrabianie lekcji, potem krótka rekreacja: zwykle gra w piłkę nożną, pływanie w nurtach Skawy, w zimowe dni – ping-pong. Niemal codziennie ojciec z synem odbywali spacery na most na Skawie, do parku na Żarkowie.

Wieczorem ojciec Karola czytał swym domownikom Pismo Święte.

Tu, w małym pokoju, przylegającym do kuchni mieszkania Wojtyłów przy ul. Kościelnej, Lolek wraz z ojcem i bratem Edmundem dzielił ból i cierpienie swej ukochanej matki Emilii. Po jej odejściu 13 kwietnia 1929 r. do wieczności, pieszo wyruszyli do sanktuarium Benedyktynów w Kalwarii Zebrzydowskiej, aby przy rozsianych na wzgórzach stacjach męki Pańskiej modlić się w jej intencji.

Po śmierci Emilii ojciec i syn korzystali tylko z kuchni i małego pokoju stanowiącego ich sypialnię, gdzie znajdowały się: dwa łóżka, mały stolik, szafa, klęcznik.

Na początku 1939 r. Karol napisał wiersz poświęcony ukochanej matce:

Emilii – Matce mojej
Nad Twoją białą mogiłą
białe kwitną życia kwiaty –
o, ileż lat to już było
bez Ciebie – duchu skrzydlaty.

Nad Twoją białą mogiłą,
od lat tylu już zamkniętą,
spokój krąży z dziwną siłą,
z siłą, jak śmierć – niepojętą.

Nad Twoją białą mogiłą
cisza jasna promienieje,
jakby w górę coś wznosiło,
jakby krzepiło nadzieję.

Nad Twoją białą mogiłą
klęknąłem ze swoim smutkiem –
o, jak to dawno już było –
jak się dziś zdaje malutkim.

Nad Twoją białą mogiłą
o Matko – zgasłe Kochanie –
me usta szeptały bezsiłą:
– Daj wieczne odpoczywanie.

Wiersz ten, włączony później do tomiku wierszy Karola Wojtyły „Renesansowy psałterz”, wyraża tęsknotę, ale też ogromny szacunek i głęboką miłość.

Po sąsiedzku

Sąsiadami Wojtyłów była rodzina Beerów. Z Reginą Beer, zwaną Ginką, Karol występował w naszym gimnazjalnym teatrze. W 1937 r. rodzina Beerów, przeczuwając zbliżającą się tragedię wojenną, wysłała Ginkę do Palestyny.

Ginkę Karol spotkał dopiero po 50 latach na audiencji w Watykanie. Bez trudu poznał swoją koleżankę, partnerkę z teatralnych spektakli. – Masz na imię Regina. Mieszkaliśmy w tym samym domu – zwrócił się do uradowanej Ginki.

Stąd wraz z Lolkiem chodziliśmy na Kopiec do kaplicy Pallotynów na wieczorne nabożeństwo majowe, odmawiając po łacinie Litanię do Najświętszej Maryi Panny.

Gdy mieliśmy trudności w nauce, Karol zapraszał nas do siebie i w jego mieszkaniu wspólnie, przy jego wsparciu, odrabialiśmy szkolne lekcje.

Często pomagał nam, zwłaszcza przy odrabianiu lekcji z języka niemieckiego i historii, ojciec Karola, od 1927 r. emerytowany porucznik 12. Pułku Piechoty.

W czasie wspólnej nauki Karol na kilka minut opuszczał nas i z kuchni przechodził do małego pokoju, gdzie był klęcznik, i po krótkiej modlitwie wracał do nas, by kontynuować odrabianie lekcji.

Z mieszkania Lolka wyruszaliśmy w góry Beskidu Małego, na Łysą Górę, Leskowiec, by przeskakując strumyki górskie, przy świergocie ptaków, przystawać przy przydrożnych kapliczkach z „Chrystusikami frasobliwymi”, wyrzeźbionymi ręką niezwykłego prymitywisty Jędrzeja Wawry, dziękując Bogu za stworzenie piękna tego świata. Pełni radości, pokrzepieni słońcem i wiatrem gór, wracaliśmy do naszych mieszkań, do codziennych zajęć.

Odwiedzając po sąsiedzku Lolka, zastawałem jego ojca Karola przy codziennych, prozaicznych domowych czynnościach: sprzątaniu, praniu, przerabianiu swych mundurów wojskowych na spodnie, bluzy, płaszcz dla swego syna. Śniadania i kolacje sporządzali sobie sami. Na obiady chodzili do położonej naprzeciw jadłodajni w mleczarni Alojzego i Marii Banasiów. Dziś w budynku tym znajduje się Muzeum Miejskie. Ich ulubione potrawy to żur z ziemniakami i ze skwarkami ze słoniny, kasza gryczana z kwaśnym mlekiem, a szczególnie pierogi ruskie i – na deser – sernik.

Dom rodzinny Karola Wojtyły otwarty dla wszystkich

18 maja 1984 r., w 64. rocznicę urodzin Papieża i w 40. rocznicę bitwy pod Monte Cassino, po Mszy św. odprawianej w jego intencji w kościele pw. Ofiarowania Najświętszej Maryi Panny, gdzie 20 czerwca 1920 r. był ochrzczony, odbyło się uroczyste otwarcie Domu Rodzinnego Jana Pawła II – przez kard. Franciszka Macharskiego. „Ten dom to nie muzeum przeszłości” – powiedział wówczas kardynał. – Ten dom to otwarcie na Jana Pawła II dziś. Prawdziwe otwarcie serca i umysłu po to, żeby Jan Paweł II mógł być tak pewien nas, że nie zawiedziemy, jak my jesteśmy pewni jego”.

– Z wielkim wzruszeniem przybywam dzisiaj do tego miasta, w którym się urodziłem – do parafii, w której zostałem ochrzczony i przyjęty do wspólnoty Kościoła Chrystusowego, do środowiska, z którym związałem się przez osiemnaście lat mojego życia, od urodzenia do matury – mówił Papież, witając ze łzami w oczach rodzinne Wadowice podczas pierwszej pielgrzymki do Polski 6 czerwca 1979 r.

A w homilii na wadowickim rynku podczas swej VII pielgrzymki do Polski w 1999 r. Jan Paweł II powiedział: – Z synowskim oddaniem całuję próg domu rodzinnego, wyrażając wdzięczność Opatrzności Bożej za dar życia przekazany mi przez moich rodziców, za ciepło rodzinnego gniazda, za miłość moich najbliższych, która dawała poczucie bezpieczeństwa i mocy nawet wtedy, gdy przychodziło się zetknąć z doświadczeniem śmierci i trudami codziennego życia w niespokojnych czasach.

Czy tylko muzeum?

Dzień po otwarciu 9 kwietnia 2014 r. Muzeum Dom Rodzinny Jana Pawła II przeszedłem wszystkie cztery kondygnacje, zaczynając od mieszkania Karola. Z krużganku przeszedłem do narożnego dużego, potem do małego pokoju i kuchni. Ze wzruszeniem, wracając myślą do dawnych lat, oglądałem ocalałe przedmioty: rodzinny album Wojtyłów, pojedyncze zdjęcia członków rodziny, torebkę Emilii Wojtyłowej, serwetki przez nią haftowane, ręcznik z wyszytym imieniem „Lolek”, zlew w kuchni, drzwiczki kaflowych pieców.

Jednocześnie dziś jest to muzeum w pełni nowoczesne, na miarę XXI wieku, narracyjne, o powierzchni 1000 m2, z multimediami, zawierające 395 obiektów, a także sprzęty z dawnych Wadowic, przekazujące w pełni etapy życia Papieża: okres wadowicki – młodzieńczy, krakowski i ten ostatni – watykański. Jest ono wyrazem naszej miłości i wdzięczności za osobę Jana Pawła II, za jego słowa prawdy, pokrzepienia i dobroci przekazane nam w testamencie.

Jestem głęboko przekonany, że zrekonstruowany dom rodzinny Karola Wojtyły – Jana Pawła II w zmodernizowanej formie zatętni nowym życiem, goszcząc w swych murach tysiące osób ze wszystkich krańców świata, które będą tu krzepić swe serca w oporze przeciwko złu, w realizacji w swym codziennym życiu uniwersalnych wartości dobra, piękna, prawdy i miłości oraz poszanowania każdego człowieka.

Oceń: 0 0

Reklama

Wybrane dla Ciebie

Abp Migliore: racje państw Europy Środkowo-Wschodniej

2020-01-16 19:05

[ TEMATY ]

Jan Paweł II

Polska

Polska

Europa

Vatican News/ANSA

Szczyt Grupy Wyszehradzkiej i Austrii

Kraje Europy Środkowo-Wschodniej chcą jedynie poczuć się równoprawnymi członkami klubu europejskiego, bez konieczności ponownego poddania się kulturowej uniformizacji – uważa abp Celestino Migliore, czołowy watykański dyplomata. W ubiegłą sobotę Papież mianował go nowym nuncjuszem we Francji. Wcześniej był przedstawicielem Stolicy Apostolskiej w Rosji i Uzbekistanie, Polsce i ONZ.

Informacyjny blog włoskich sercanów SettimanaNews opublikował jego obszerny artykuł pod tytułem „Racje suwerenistów ze Wschodu”. Stanowi on zapis wystąpienia abp Migliore podczas spotkania w włoskimi sercanami w sierpniu ubiegłego roku. Pierwsza jego część jest poświęcona sytuacji w naszej części Europy, a druga w Rosji.

Abp Migiliore zauważa, że dziś bardzo modne jest dzielenie, czy raczej dyskryminowanie rządów, a także samych narodów, określając je mianem proeuropejskich albo suwerenistycznych. Przy czym oczywiście suwerenizmowi nadaje się znaczenie pejoratywne.

Nowy nuncjusz we Francji przypomina, że suwerenizm nie jest postawą, która dotyczy jedynie krajów takich jak Polska czy Węgry. Przejawia się on również w Brexicie, w postawie partii rządzących w Austrii i Włoszech, a także wśród coraz silniejszych ruchów i partii we Francji, Niemczech, Holandii i Danii. Choć jego przyczyny są złożone i choć nie brak w nim wypaczeń, to jednak w suwerenizmie krajów Europy Środkowo-Wschodniej przejawiają się słuszne aspiracje do własnego modelu demokracji.

Abp Migliore, który w latach 1989-92 pracował w nuncjaturze w Warszawie, przypomina o rozgoryczeniu Jana Pawła II, kiedy mówiono wówczas o wejściu Polski do Europy.
Dla Papieża Polaka takie stwierdzenia były upokarzające, był on bowiem świadomy, że jego ojczyzna od wieków jest w Europie i kształtuje jej dziedzictwo.

Abp Migliore zauważa, że do rozwoju suwerenizmu przyczynia się również postawa tak zwanych europejskich elit, forsowany przez nich na siłę model rozwoju. Papieski dyplomata powołuje się tu na analizy Dominiqua Woltona, który już w 1993 r. twierdził, że twórcze intuicje ojców założycieli Unii Europejskiej, zostały szybko przejęte przez rozrastający się aparat europejskich biurokratów, który stracił kontakt z obywatelami.

CZYTAJ DALEJ

Porzucił islam dla Jezusa

2020-01-08 08:08

Niedziela Ogólnopolska 2/2020, str. 14-15

[ TEMATY ]

chrześcijaństwo

chrzest

katolicy

islam

muzułmanie

katolicyzm

chrześcijanie

Archiwum Massima Mourada Ayariego

Zawsze miałem w sobie pragnienie nawrócenia – mówi Massimo

O powodach, które sprawiają, że muzułmanin wybiera chrześcijaństwo, z nawróconym na katolicyzm Massimem M. Ayarim rozmawia Włodzimierz Rędzioch

Włodzimierz Rędzioch: – Był Pan muzułmaninem, choć niepraktykującym. W 2018 r. został Pan ochrzczony i stał się katolikiem. Skąd ten wybór?

Massimo Mourad Ayari: – Prawdę mówiąc, to było coś, o czym marzyłem od dziecka. Mój ojciec był osobą umiarkowaną. Miałem wielkie szczęście, że dorastałem w dość świeckim otoczeniu, gdzie nikt nie zmuszał mnie do chodzenia do meczetu. Kiedy jeszcze mieszkałem w Tunisie, tata prowadzał mnie natomiast do zakonnic na letnie korepetycje. Uczęszczanie do klasztoru sprawiło, że darzyłem szacunkiem te chrześcijańskie kobiety, a fakt, że spędziłem dzieciństwo z chrześcijańskimi i żydowskimi rówieśnikami, poszerzył moje horyzonty.

- Co Pana nie przekonywało w islamie?

- Pamiętam, że gdy byłem dzieckiem, czytanie Koranu budziło we mnie niepokój i strach. Za każde wykroczenie przeciwko wierze grozi kara.

- Zaczął Pan więc zrywać z islamem. Na długo przed wyjazdem do Włoch?

- Około 20. roku życia zdałem sobie sprawę, że ten świat i ta kultura nie należą już do mnie. Opuściłem Tunezję i wyjechałem do Rzymu – tu znalazłem pracę w sektorze bezpieczeństwa, uzyskałem włoskie obywatelstwo i ostatecznie zdecydowałem się przejść na chrześcijaństwo. To było moje wyzwolenie i spełnienie mojego przeznaczenia, ponieważ wierzę, że zawsze miałem w sobie pragnienie nawrócenia.

- Urodził się Pan w kraju islamskim, jest synem muzułmanów, a dziś, już jako katolik, wstąpił Pan do włoskiej Partii Antyislamizacyjnej (Partito Anti Islamizzazione – Pai). Jak to możliwe?

– Przez długi czas rozmawiałem z moimi przyjaciółmi o brutalności tzw. żołnierzy Allaha, ale także o braku wdzięczności muzułmanów w stosunku do włoskiego państwa, które zaoferowało im wszystko: gościnność, możliwość godnego życia i swobody myślenia. Pomimo tego tylu muzułmanów pogardza kulturą włoską i zachodnią. Gorzej – próbuje ją zniszczyć. Aby zatem wyrazić mój sprzeciw wobec tego zjawiska, wstąpiłem do PAI.

- Ciągle słyszymy jednak deklaracje, że islam jest religią pokoju i że większość muzułmanów jest umiarkowana...

- Islam rodzi się z dżihadem, a dżihad rodzi się z islamem – jest to religia narzucona bronią. Jeśli jesteś muzułmaninem wśród innych muzułmanów, to tak – jest to religia pokoju, ale w stosunku do niemuzułmanów islam nie jest religią pokoju. Jeśli jesteś prawdziwym muzułmaninem, nie możesz być umiarkowany. Chociaż są też umiarkowani ludzie, którzy wyznają religię islamską w sposób nieortodoksyjny.

W stosunku do niemuzułmanów islam nie jest religią pokoju. Jeśli jesteś prawdziwym muzułmaninem, nie możesz być umiarkowany

- Czy w Europie istnieje realne ryzyko islamizacji?

– Problem polega na tym, że w tej chwili ryzyko islamizacji nie jest dostrzegane. Ale za każdym razem, gdy na włoskiej ulicy widzę kobietę z welonem, czuję, że ona zdradza nie tylko siebie jako kobietę, ale także kraj, który ją przyjął. Należy uniknąć tego, co ma miejsce we Francji: stworzenia całych dzielnic – gett muzułmańskich, w których obowiązuje prawo szariatu. Jeśli w takiej dzielnicy podczas ramadanu odważysz się zjeść kanapkę, wyrwą ci ją siłą z rąk. Gdy do takiej sytuacji dojdzie również w innych krajach europejskich, będzie to początek końca.

- W niektórych krajach islamskich muzułmanie, którzy wyrzekają się swojej wiary, są oskarżani o apostazję i ryzykują więzieniem lub karą śmierci. Czy kiedykolwiek czuł się Pan zagrożony po nawróceniu na katolicyzm?

– Na szczęście już dawno zerwałem więzi ze środowiskiem islamskim i teraz czuję się całkowicie wolny, nawet od strachu. To jest piękno chrześcijaństwa, które jest prawdziwą gwarancją laickości Europy. Jako chrześcijanin mam również możliwość przeżywać prywatnie moją wiarę, pielęgnować osobistą relację z Bogiem, bez zobowiązań i obawy przed sankcjami ze strony wspólnoty. Tego jednak nie można powiedzieć o islamie, który sam w sobie jest nie do pogodzenia z wolnością jednostki i demokracją.

David Garrison, profesor na Uniwersytecie Chicagowskim i autor książki A Wind in the House of Islam, szacuje, że na świecie może żyć od 2 do 7 mln byłych muzułmanów nawróconych na chrześcijaństwo. Według tego amerykańskiego islamoznawcy, „przeżywamy największe w całej historii zjawisko nawracania się muzułmanów na Jezusa Chrystusa”. „Niezwykle interesujące są nie tylko wielkość tych zjawisk (...), ale też fakt, że nie ograniczają się one do jednego miejsca na świecie, zauważamy je wszędzie – od Afryki Zachodniej po Indonezję. Bez względu na liczbę wydaje się niezaprzeczalne, że mamy tu do czynienia z ruchem strukturalnym dotykającym wszystkie kontynenty, który przybierze jeszcze większy wymiar w przyszłości” – twierdzi Garrison.

CZYTAJ DALEJ

Abp Pennacchio: Kard. Wyszyński pragnął nawrócenia każdego

2020-01-18 10:27

[ TEMATY ]

kard. Stefan Wyszyński

nuncjusz

Lublin

abp Salvatore Pennacchio

Episkopat.pl

Abp Salvatore Pennacchio

Chrześcijańska postawa Prymasa Tysiąclecia była odległa od tej, którą w Ewangelii prezentują faryzeusze. Kardynał, tak jak Jezus, pragnął nawrócenia każdego grzesznika - powiedział w Lublinie abp Salvatore Pennacchio. Nuncjusz apostolski przewodniczył w kościele Akademickim KUL Mszy św. przed konferencją naukową poświęconą studenckim czasom Sługi Bożego kard. Stefana Wyszyńskiego. Podczas spotkania zostaną wręczone nagrody, a jednym z wyróżnionych będzie abp Marek Jędraszewski.

W homilii nuncjusz mówił o szczególnych powołaniach, do których na przestrzeni dziejów Bóg wzywał ludzi. – Saul został namaszczony na króla Izraela, choć sam o to nie zabiegał. Tak Pan Bóg upatruje sobie różnych ludzi do spełniania różnych posług. Jak długo człowiek potrafi się wsłuchiwać się w wolę Boga, tym ma większą pewność, że będzie robił do to, czego się nadaje. Posłuszeństwo jest wielką cnotą – powiedział.

Hierarcha przytoczył fragment „Zapisków więziennych”, w którym kard. Wyszyńskie pisał o swoim proroczym śnie dotyczącym śmierci Bolesława Bieruta. "W widzeniu sennym opuszczałem jakiś wielki gmach, po uciążliwej konferencji z Bolesławem Bierutem. Pożegnaliśmy się w hallu. Wychodziłem już, gdy przyłączył się do mnie p. Bierut, z wyraźnym zamiarem towarzyszenia mi. Byłem tym skrępowany, dręczyło mnie wrażenie, co ludzie pomyślą, widząc nas wspólnie na ulicy. Szliśmy długą ulicą jakby Alejami Racławickimi w kierunku Krakowskiego Przedmieścia w Lublinie. Prowadziliśmy rozmowę; chciałem jeszcze powiedzieć coś p. Bierutowi. Gdy czekaliśmy na skrzyżowaniu ulic na wolne przejście, pan Bierut skręcił na lewo i po przekątnej przeszedł ulicę. Pozostałem sam z myślą: jemu wszystko wolno, nawet gwałcić przepisy o ruchu ulicznym. Wkrótce zniknął mi z oczu, gdzieś w bocznej ulicy – przytaczał dalej abp Pennachio.

Zdaniem kaznodziei, cechą, która szczególnie wyróżniała Prymasa Tysiąclecia była troska o wszystkich ludzi - Ubolewał, że istniała przeszkoda pomiędzy sprawiedliwym sędzią a zmarłym, dlatego modlił się za swojego przeciwnika i sam odpuścił mu winy. Ta chrześcijańska postawa była odległa od tej, którą w Ewangelii prezentują faryzeusze. Kardynał, tak jak Jezus, pragną nawrócenia każdego grzesznika – dodał Nuncjusz aApostolski.

Po wspólnej modlitwie w kościele akademickim KUL rozpoczęła się ogólnopolska konferencja naukowa „Stefan Kardynał Wyszyński – absolwent Katedry Kościelnego Prawa Publicznego i Konstytucyjnego KUL”. W ramach spotkania zostaną przyznane nagrody im. Stefana Kardynała Wyszyńskiego Prymasa Tysiąclecia oraz Medale „Stefan Kardynał Wyszyński – Nauczyciel Praw Bożych”. Wyróżnienia są przyznawane przez Stowarzyszenie Absolwentów i Przyjaciół Wydziału Prawa KUL.

Tegorocznymi laureatami nagrody im. Kardynała Wyszyńskiego są abp Marek Jędraszewski, arcybiskup metropolita krakowski oraz ks. Waldemar Cisło, przewodniczący polskiej sekcji Pomocy Kościołowi w Potrzebie.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Akceptuję