Sobota, 5 lipca. Dzień powszedni albo wspomnienie Najświętszej Maryi Panny w sobotę albo wspomnienie św. Antoniego Marii Zaccarii, prezbitera albo wspomnienie św. Marii Goretti, dziewicy i męczennicy

• Rdz 27, 1-5.15-29 • Ps 135 Mt 9, 14-17 • Mt 9, 14-17

Uczniowie Jana podeszli do Jezusa i zapytali: «Dlaczego my i faryzeusze dużo pościmy, Twoi zaś uczniowie nie poszczą?». Jezus im rzekł: «Czy goście weselni mogą się smucić, dopóki pan młody jest z nimi? Lecz przyjdzie czas, kiedy zabiorą im pana młodego, a wtedy będą pościć. Nikt nie przyszywa łaty z surowego sukna do starego ubrania, gdyż łata obrywa ubranie i gorsze robi się przedarcie. Nie wlewa się też młodego wina do starych bukłaków. W przeciwnym razie bukłaki pękają, wino wycieka, a bukłaki się psują. Raczej młode wino wlewa się do nowych bukłaków, a tak jedno i drugie się zachowuje».

Dlaczego sprawa postu stała się powodem do konfrontacji? Uczniowie Jezusa w oczach ludzi religijnych w ogóle nie pościli. Z tego powodu dla nich Jezus jest nie dość religijny. Zarzutem wydaje się być to, że uczniowie Jana i faryzeusze uczyli się zwyczajów religijnych, a uczniowie Jezusa nie. Oni uczyli się głoszenia Dobrej Nowiny i wzywania ludzi do uwierzenia w Jezusa. Zbawienie człowieka pochodzi z wiary w Chrystusa, a nie z naśladowania uczynków i zwyczajów religijnych faryzeuszy. Jezus rozpoczął publiczną służbę od wyjścia na pustynię i od postu. Zrezygnował z pożywienia, poddał się woli Ojca, żył w mocy Ducha Świętego. Rozważał Słowo Boże i modlił się. Pokazał tym samym, że post jest poszukiwaniem woli Bożej i przygotowuje do jej wypełnienia. Prawdziwy post nie jest więc dietą ani zamianą jednego rodzaju pożywienia na inny. Dzisiejszy fragment Ewangelii słowami Jezusa mówi również o starym ubraniu i starym bukłaku. Tak jak stare ubranie rozerwałoby się w miejscu wszycia łaty, tak jak napęczniały od wina stary bukłak pękłby po ponownym nalaniu młodego wina, tak nie można połączyć religijności faryzeuszów z wiarą w Chrystusa ani królestwa ziemskiego z królestwem Bożym, niewiary z wiarą, niemocy z mocą Bożą. Tym samym Jezus nie zobowiązuje uczniów do przestrzegania tradycji religijnych, lecz uczy i prowadzi ich zgodnie z pierwotnym znaczeniem Słowa Bożego. A treścią Pisma jest Boży plan zbawienia przez wiarę w Jezus Chrystusa, Syna Bożego. Ile to razy miałem pretensje do Boga, że tak wiele ode mnie wymaga, że na coś mi nie pozwala? Na jak wiele stać mnie z miłości do Boga?

W.Cz.

ROZWAŻANIA NA ROK 2025 DO KUPIENIA W NASZEJ KSIĘGARNI!: "Żyć Ewangelią 2025".