Msza św. w intencji poległych powstańców została odprawiona w sobotę w Katedrze Polowej Wojska Polskiego w Warszawie.

W homilii ks. Skopiński przypomniał, że minęło 81 lat od chwili, gdy "tysiące młodych kobiet i mężczyzn stanęły do walki w imię wolności, godności i miłości do Ojczyzny".

- Największy zryw niepodległościowy okupowanej Europy to znak wiary i determinacji narodu, który nie zgodził się na życie w zniewoleniu. To 63 dni chwały, które na zawsze odcisnęły się w duszy naszej stolicy. Czas, w którym Warszawa przypomniała światu, czym jest odwaga, czym jest pragnienie wolności, czym jest siła ducha - mówił duchowny.

Przypomniał, że w nocy z 1 na 2 września 1944 roku ewakuowana została warszawska Starówka. - Chwilę później zamieniła się w morze gruzów i milczenia. A jednak przetrwała, nie tylko w cegłach odbudowanych po wojnie, ale przede wszystkim w pamięci, w sercach, w modlitwie - zaznaczył.

Według ks. Skopińskiego obowiązkiem Polaków jest pielęgnować pamięć o wydarzeniach z sierpnia 1944 r., ponieważ "z nich wrasta to, kim jesteśmy". - Pamiętając o powstańcach warszawskich nie robimy tego tylko z obowiązku historii, robimy to dla przyszłości. Bo jak brzmi zapisane świadectwo: niech pamięć nie gaśnie, bo z niej wyrasta przyszłość; niech wspólnota trwa, bo w niej jest nasza siła. Niech wolność prowadzi, bo jest darem krwawo wywalczonym - podkreślił.

Dodał, że dziś świat "szuka szybkich odpowiedzi, jesteśmy kuszeni, by zapomnieć, by pójść dalej bez refleksji". - My stajemy dziś tu, razem, w modlitwie, w ciszy, w jedności. Bo pamięć to nie tylko przyszłość, to korzenie naszej tożsamości. Dziękujemy wam, drodzy powstańcy Warszawy. Dziękujemy wam, mieszkańcy. Dziękujemy tym, którzy przeżyli i tym, którzy odeszli na wieczną wartę - dodał.

Po mszy św. z katedry wyruszyła symboliczna defilada grup rekonstrukcyjnych.

Powstanie Warszawskie było największą akcją zbrojną podziemia w okupowanej przez Niemców Europie. 1 sierpnia 1944 r. do walki stanęło ok. 40-50 tys. powstańców. Planowane na kilka dni trwało ponad dwa miesiące. W czasie walk w Warszawie zginęło ok. 18 tys. powstańców, a 25 tys. zostało rannych. Straty wśród ludności cywilnej były ogromne i wyniosły ok. 180 tys. zabitych. Pozostałych przy życiu mieszkańców Warszawy, ok. 500 tys., wypędzono ze zniszczonego miasta, które po powstaniu Niemcy niemal całkowicie zburzyli.