Poniedziałek, 17 listopada. Wspomnienie św. Elżbiety Węgierskiej, zakonnicy.

• 1 Mch 1, 10-15.41-43.54-57.62-64 • Ps 119 • Łk 18, 35-43

Kiedy Jezus zbliżył się do Jerycha, jakiś niewidomy siedział przy drodze i żebrał. Gdy usłyszał, że tłum przeciąga, dowiadywał się, co się dzieje. Powiedzieli mu, że Jezus z Nazaretu przechodzi. Wtedy zaczął wołać: «Jezusie, Synu Dawida, ulituj się nade mną!» Ci, co szli na przedzie, nastawali na niego, żeby umilkł. Lecz on jeszcze głośniej wołał: «Jezusie, Synu Dawida, ulituj się nade mną!» Jezus przystanął i kazał przyprowadzić go do siebie. A gdy się zbliżył, zapytał go: «Co chcesz, abym ci uczynił?» Odpowiedział: «Panie, żebym przejrzał». Jezus mu odrzekł: «Przejrzyj, twoja wiara cię uzdrowiła». Natychmiast przejrzał i szedł za Nim, wielbiąc Boga. Także cały lud, który to widział, oddał chwałę Bogu.

„Jezusie, Synu Dawida, ulituj się nade mną”. Wzrok jest wspaniałym darem, jaki otrzymaliśmy od Boga i dzięki któremu możemy dostrzegać otaczającą rzeczywistość. Niewidomy, który żebrał pod Jerychem, żył w świecie wielkich ciemności, na marginesie społeczeństwa żebrał o swój byt. Jezus kiedyś powiedział, że światłem oczu jest serce. W tym ujęciu widzimy, że każdy z nas w pewien sposób jest niewidomy. Zdarza się, że nie widzimy dobra, które nas otacza, i obecności Boga. Ale też nie dostrzegamy własnego grzechu lub zła, które czynimy. Dlatego powinny stać się nam bliskie słowa Bartymeusza. Choć był to człowiek niewidomy, to jednak jego wiara widziała w Jezusie Syna Dawida, gdyż był człowiekiem pełnym prostoty, ufności i wytrwałości. Pomimo uciszania go przez bezimienny tłum, wołał głośniej. Za swą ufność pokładaną w Jezusie został wysłuchany – odzyskał wzrok. Od Bartymeusza możemy nauczyć się zwłaszcza wiary, która zawsze szuka Boga. Pomimo wielu przeszkód, ciemności i odosobnienia – zawsze szuka Boga. Czy szukam Pana w codziennym Słowie, w Eucharystii, w modlitwie, w innym człowieku?

M.S.

ROZWAŻANIA NA ROK 2026 JUŻ DO KUPIENIA W NASZEJ KSIĘGARNI!: "Żyć Ewangelią 2026".