Reklama

Polityka

Dokończymy przerwaną misję

Z Adamem Kwiatkowskim – ministrem w Kancelarii Prezydenta RP Andrzeja Dudy – rozmawia Artur Stelmasiak

Niedziela Ogólnopolska 32/2015, str. 20-21

[ TEMATY ]

polityka

społeczeństwo

Jan Bielecki/East News

Adam Kwiatkowski wyjaśnia, że wraz z Andrzejem Dudą byli bliskimi współpracownikami prezydenta Lecha Kaczyńskiego, którego misja służby dla Rzeczypospolitej została przerwana

Adam Kwiatkowski wyjaśnia, że wraz z Andrzejem Dudą byli bliskimi współpracownikami prezydenta
Lecha Kaczyńskiego, którego misja służby dla Rzeczypospolitej została przerwana

ARTUR STELMASIAK: – Prezydent Andrzej Duda mówił, że jest Pan jego przyjacielem.

MIN. ADAM KWIATKOWSKI: – Choć mówią, że w polityce nie ma przyjaciół, to my jesteśmy tego zaprzeczeniem. Pana Prezydenta poznałem w 2009 r., gdy ja byłem urzędnikiem, a on ministrem w kancelarii Lecha Kaczyńskiego. Przez ten czas poznaliśmy się na tyle dobrze, że możemy nazywać siebie przyjaciółmi. Powiem więcej, także nasze żony się przyjaźnią i spędzamy trochę wolnego czasu w rodzinnym gronie. Prezydent Andrzej Duda powiedział o mnie jako o swoim przyjacielu w bardzo trudnym okresie mojego życia. To było na początku kampanii, kiedy byłem przykuty do łóżka, a każdy ruch sprawiał mi ból.

– A czym przyjaciel będzie się zajmował w Pałacu Prezydenckim?

– Wiem, ale nie powiem... (śmiech).

Reklama

– Dlaczego?

– Przydzielanie kompetencji jest w gestii Pana Prezydenta. On sobie zastrzegł, że sam ogłosi, kto jest kim w jego kancelarii. Jako jego minister jestem lojalny i nie wychylam się przed szereg.

– Teraz rozumiem, dlaczego Prezydent stawia na przyjaciół przy dobieraniu swoich najbliższych współpracowników.

– Stawia na ludzi, których zna, którzy się sprawdzili, na których nigdy się nie zawiódł.

– A może po prostu daje pracę kolegom?

– Nie ma nic dziwnego w tym, że chce otaczać się ludźmi, którym ufa. Zaskakujące byłoby, gdyby do kancelarii zaprosił ludzi, o których wie, że nie może mieć do nich zaufania. A jeżeli ktoś jest przyjacielem albo kolegą, z którym dobrze się rozumie, to tym lepiej. Dzięki temu prezydencka kancelaria będzie funkcjonować sprawniej i lepiej będziemy mogli służyć Polsce.

Reklama

– Od razu przyjął Pan zaproszenie Prezydenta?

– To dla mnie zaszczyt. Pierwszemu obywatelowi RP się nie odmawia. A gdy jest nim przyjaciel, to tym bardziej. Obaj byliśmy współpracownikami prezydenta Lecha Kaczyńskiego, którego misja służby dla Rzeczypospolitej Polskiej została przerwana. Naszym politycznym celem po 2010 r. jest jej kontynuacja.

– Przypomniał mi Pan nasze spotkanie w 2010 r., kilka miesięcy po katastrofie smoleńskiej. Odeszło wówczas wielu Waszych kolegów, przyjaciół i Prezydent. Polska została „zdemolowana” politycznie i podzielona. Czy powrót na Krakowskie Przedmieście Andrzeja Dudy, jako prezydenta, można traktować jako wyrok sprawiedliwości dziejowej?

– Razem z Prezydentem wystąpiliśmy w filmie dokumentalnym „Mgła”, który ukazuje kontekst polityczny katastrofy. Na jednym z pokazów mówiłem, że nasi świętej pamięci przyjaciele nie oczekują, iż będziemy tylko ich opłakiwać. Oni chcieliby, abyśmy kontynuowali ich służbę dla Polski. Teraz po wygranych wyborach będzie to możliwe na znacznie większą skalę. Wygrana prezydenta Andrzeja Dudy to przede wszystkim wielka szansa dla Polski.

– Koledzy, przyjaciele, prezydent Lech Kaczyński są dziś z Was dumni?

– Mam nadzieję, że to dopiero początek... Na pewno prezydent Andrzej Duda będzie czerpał z dziedzictwa prof. Lecha Kaczyńskiego. Polska ma bowiem bardzo duży potencjał, który w ostatnich latach nie był wykorzystywany.

– Czy prezydent Duda i jego ludzie wiedzą, jak ten potencjał odbudować?

– Jestem przekonany, że doświadczenie, które wynieśliśmy z pracy w kancelarii, będzie mogło teraz zaprocentować. Gdy jest zmiana władzy, to często mówi się: Co teraz będzie? W przypadku prezydenta Andrzeja Dudy dokładnie wiemy, czego można się spodziewać. On przecież pokazał swoje najwyższe kompetencje jako minister, poseł, europoseł i kandydat na prezydenta. Teraz jako głowa państwa będzie mógł ze swych kwalifikacji i kompetencji korzystać w o wiele większym zakresie. Doskonale wie, jak powinien być sprawowany najwyższy urząd w państwie, bo osobiście pracował dla Prezydenta.

– Z naszej rozmowy wynika, że mamy świetnego Prezydenta, który dobiera sobie kompetentnych współpracowników. Ale wróćmy do listopada 2014 r., kiedy to prezes Jarosław Kaczyński mówił, że Andrzej Duda będzie kandydatem PiS i Zjednoczonej Prawicy na Prezydenta RP. Ile postawiłby Pan na jego wygraną, ile procent szans miał? Tylko proszę nie traktować tego pytania jako zachęty do hazardu.

– (Śmiech). Na pewno można było sporo zarobić, bo wówczas prawie nikt nie dawał mu szans. Ja zaliczam się do tej grupy osób, które doskonale znają merytoryczne przygotowanie Andrzeja i jego pracowitość. Zawsze mówiłem, że sukces jest możliwy. Nie powiem, że byłem pewny wygranej, ale wiedziałem, że Andrzej Duda jest stworzony do tytanicznej pracy.

– Czy nie było tak, że o ile doceniano atuty Andrzeja Dudy, to nie doceniano słabości jego głównego kontrkandydata – prezydenta Bronisława Komorowskiego?

– Odpowiedzi na to pytanie będzie można znaleźć w wielu analizach naukowych, bo rzeczywiście ostatnie wybory prezydenckie były bardzo ciekawe dla politologów i socjologów.

– Ale to nie jest wygrana tylko jednego człowieka – stało za nim ugrupowanie. Czy dziś możemy powiedzieć, że wszyscy się sprawdzili?

– Tak, była to praca wielu osób. Przede wszystkim wielką zasługę w zwycięstwie ma pani Beata Szydło, która potrafiła połączyć różne partyjne nurty, natomiast Jarosław Kaczyński dał pełne polityczne wsparcie.

– Przecież media twierdziły, że prezes się schował. Jak więc to wsparcie wyglądało?

– Gdy pojawiały się w partii głosy, że operacja z kandydatem na prezydenta jest bez szans, Prezes odpowiadał twardo. Mówił, że naszym zadaniem nie jest zastanawianie się nad szansami, ale skupienie na ciężkiej pracy, a wówczas operacja będzie miała szanse. Prezes Jarosław Kaczyński kolejny raz pokazał, że jest politycznym wizjonerem i świetnie zna Andrzeja Dudę.

– Pytałem jeszcze o ustępującego prezydenta. Okazał się słabszy, niż początkowo zakładano?

– To prawda, że kandydat Bronisław Komorowski był słaby, ale kampania obnażyła również słabość całego obozu politycznego, który go wspierał. Polacy zrozumieli, że są oszukiwani i manipulowani.

– A może pomogła słynna „ustawka” na początku kampanii, kiedy Andrzej Duda pospieszył Panu z pomocą na stoku narciarskim? Poseł Ireneusz Raś śmiał się, że była to celowa zagrywka. Takie słowa muszą boleć podwójnie...

– Poseł Raś nie był jedyny... Mam ogromne szczęście, że uszedłem z życiem i mogę już w miarę sprawnie się poruszać.

– Ile było operacji?

– Dwie i czekają mnie jeszcze dwie. Ale lekarze mówią, że z każdą będzie lepiej... (uśmiech).

– Życzę szybkiego powrotu do zdrowia, aby ze wszystkich sił mógł Pan wspierać Prezydenta. Czego możemy spodziewać się w najbliższych tygodniach urzędowania prezydenta RP Andrzeja Dudy? Jakie są najważniejsze wyzwania?

– Nie chcę mówić za Pana Prezydenta, bo to on jest pierwszym obywatelem RP. My, ministrowie i urzędnicy, jesteśmy tylko po to, aby mu pomagać. Na pewno weźmiemy się z impetem za realizację wyborczych obietnic, bo przecież Prezydent poważnie traktuje dane słowo. Ale wydaje mi się, że kluczowym wyzwaniem dla Pana Prezydenta będzie przywrócenie poczucia dumy z tego, że jesteśmy Polakami i płynącej z tego chęci życia w swojej ojczyźnie. Bardzo przykra jest sytuacja, kiedy młodzi, świetnie wykształceni ludzie chcą zakładać rodziny w tylu miejscach na świecie, tylko nie w swoim kraju. Emigracja wiąże się z największym problemem, z którym zmagamy się w Polsce, czyli demografią. Ona ma największy wpływ na przyszłość naszej ojczyzny – na sprawy budżetowe i gospodarcze. Jeśli dziś chcemy naprawdę służyć Polsce, to musimy stworzyć warunki dla młodych, aby nie uciekali ze swojej ojczyzny.

– Mówi się, że prawdziwych przyjaciół poznaje się w biedzie. Pana przyjaźń z Prezydentem zaczęła się właśnie w bardzo trudnych okolicznościach, po katastrofie smoleńskiej. Andrzej Duda mówił, że połączyła Was przyjaźń z Pawłem Wypychem, ministrem w kancelarii Lecha Kaczyńskiego. Można powiedzieć, że człowiek, który zginął 5 lat temu, nadal ma wpływ na życie publiczne w Polsce?

– To nie jest tak, że człowiek umiera i ginie bez śladu. Pamięć jest żywa, a przyjaźń trwa nawet po śmierci. Z Panem Prezydentem poznałem się bliżej właśnie dlatego, że mieliśmy wspólnego przyjaciela. To Paweł Wypych mówił mi, że Andrzej jest solidnym, rzetelnym i przede wszystkim dobrym człowiekiem. Ja mogę to z całą stanowczością potwierdzić: Mamy bardzo dobrego Prezydenta!

2015-08-05 08:56

Oceń: 0 0

Reklama

Wybrane dla Ciebie

Projekt ws. podziału Mazowsza - najpóźniej w listopadzie w Sejmie

2020-10-06 20:01

[ TEMATY ]

polityka

Mazowsze

wpolityce.pl

Najpóźniej w listopadzie do Sejmu trafi projekt ustawy w sprawie podziału Mazowsza na dwa województwa: mazowieckie i warszawskie - poinformował we wtorek szef Komitetu Wykonawczego PiS Krzysztof Sobolewski.

Sobolewski podkreślił w rozmowie, że Zjednoczona Prawica nie zrezygnowała z planów podziału Mazowsza. "Projekt ten najpóźniej w listopadzie trafi do laski marszałkowskiej i będzie procedowany" - powiedział poseł Prawa i Sprawiedliwości.

Jak zaznaczył, jest to jeden z punktów programowych Zjednoczonej Prawicy. "Mówiliśmy o nim w kilku kampaniach, nie tylko parlamentarnych, ale i samorządowych. Chcemy teraz przystąpić do jego realizacji, dzieląc województwo mazowieckie na województwo mazowieckie i województwo warszawskie" - wyjaśnił Sobolewski.

Według niego projekt ustawy jest obecnie "doszczegóławiany" i będzie zawierał załącznik opisujący kalendarz postępowania w ramach podziału Mazowsza. "Będzie załączony kalendarz kolejnych etapów; jednym z etapów będą wybory do sejmików województwa warszawskiego i województwa mazowieckiego" - powiedział poseł PiS. Jak dodał, wybory te miałyby się odbyć w 2021 r.

Szef Komitetu Wykonawczego PiS odniósł się też do niedawnych zapowiedzi obecnego marszałka woj. mazowieckiego Adama Struzika (PSL) dotyczących ewentualnego referendum w sprawie podziału regionu. "Rozumiem, że (marszałek Struzik) pokryje koszty tego referendum z własnej kieszeni, bo z tego, co wiem, to województwo mazowieckie ma dosyć duże zadłużenie" - ironizował poseł PiS.

Przypomniał, że referendum takie nie będzie wiążące dla Sejmu. "To tylko potwierdza tezę, że obecny system zarządzania województwem mazowieckim, obecne władze powinny powoli przechodzić do historii" - dodał Sobolewski.

Według szefa Komitetu Wykonawczego PiS w niedługim czasie do Sejmu mają trafić projekty dotyczące dalszych zmian w sądownictwie (nie wykluczył, że jednym z rozwiązań może być likwidacja sądów rejonowych) oraz projekt ustawy w sprawie tzw. dekoncentracji mediów.

Dotychczasowy podział Polski na 16 województw obowiązuje od 1999 r. W jego ramach wyodrębniono województwa: dolnośląskie, kujawsko-pomorskie, lubelskie, lubuskie, łódzkie, małopolskie, mazowieckie, opolskie, podkarpackie, podlaskie, pomorskie, śląskie, świętokrzyskie, warmińsko-mazurskie, wielkopolskie i zachodniopomorskie. Warszawa, największe polskie miasto, jest stolicą woj. mazowieckiego. (PAP)

autor: Marta Rawicz

mkr/ godl/

CZYTAJ DALEJ

Analiza słów papieża Franciszka wobec osób LGBT

2020-10-22 12:05

[ TEMATY ]

LGBT

papież Franciszek

Episkopat.news

Wczorajsza wypowiedź Franciszka zawarta w jego wypowiedzi dla dokumentalnego filmu „Francesco”, wywołała kontrowersję i falę komentarzy w mediach oraz interpretowana była jako poparcie Ojca Świętego dla legalizacji tzw. związków partnerskich. Tymczasem Franciszek wobec osób homoseksualnych reprezentuje takie samo stanowisko jak jego poprzednicy.

Natomiast środowiska liberalne, nie wyłączając niektórych katolickich, interpretują jego pontyfikat jako odejście od tradycyjnego nauczania Kościoła nt. homoseksualizmu. Ogłaszają więc kolejne „rewelacje” w tym zakresie. Nie ma to jednak oparcia w rzeczywistych wypowiedziach Ojca Świętego. Prezentujemy analizę papieskich wypowiedzi.

Oryginalna wypowiedź papieża brzmiała:

“Las personas homosexuales tienen derecho a estar en la familia, son hijos de Dios, tienen derecho a una familia. No se puede echar de la familia a nadie, ni hacer la vida imposible por eso. Lo que tenemos que hacer es una ley de convivencia civil. Tienen derecho a estar cubiertos legalmente” - brzmią w oryginale słowa Ojca Świętego.

Sformułowanie "convivencia civil", które wzbudziło najwięcej emocji i jest obecnie najszerzej komentowane w kontekście całego papieskiego wystąpienia, najbardziej odpowiada polskiemu sformułowaniu "wspólnego pożycia". Nie odnoszą się one do "związków partnerskich", jak komentują to niektóre media, które w języku hiszpańskim określane są, jako "unión civil" lub w podobnej formie: "unión registrada".

Całość wypowiedzi papieskiej można więc przetłumaczyć w następujący sposób:

"Osoby homoseksualne mają prawo do bycia w rodzinie; są dziećmi Boga; mają prawo do rodziny. Nikogo nie można wyrzucić z rodziny, ani sprawić, by jego życie było z tego powodu niemożliwe. To, co musimy stworzyć, to prawo do wspólnego pożycia. One mają prawo do tego, by być prawnie chronionymi".

Poproszony o komentarz dotyczący papieskiej wypowiedzi, zamieszczonej w filmie pt. "Francesco" Jewgienija Afiniejewskiego, watykanista Andrea Gagliarducci zaprzecza, jakoby słowa te oznaczały przełom w nauce Kościoła.

"Słowa papieża Franciszka dotyczące wspólnego pożycia (hiszp. convivencia civil) w żaden sposób nie są sprzeczne z nauczaniem Kościoła, ani nie zmieniają jego doktryny. Papież mówi o wspólnym pożyciu, o inicjatywach legislacyjnych i uważam, że, czyniąc to, odnosi się przede wszystkim do argentyńskiej dialektyki.

W Argentynie istnieje wiele stowarzyszeń prorodzinnych, które wywierają duże naciski i duży wpływ kulturowy, oraz które walczą o zapobieganie małżeństwom homoseksualnym. Papież, który zawsze był przeciwny małżeństwom homoseksualnym (wystarczy przypomnieć wypowiedzi kard. Bergoglio z 2010 r., kiedy to dyskutowano nad argentyńską ustawą na ten temat), zawsze myślał o bardziej 'dialogowym' i pragmatycznym podejściu. Jego wypowiedź należy osadzić w tym kontekście" - uważa.

Niezmienne stanowisko Kościoła

Warto przypomnieć, że już od czasów apostolskich, czyli niemal od 2000 lat, stanowisko Kościoła wobec czynów natury homoseksualnej jest niezmienne. Kościół przyjmuje wizję człowieka wynikającą z Bożego Objawienia, gdzie już w Księdze Rodzaju powiedziano, że człowiek został stworzony „mężczyzną i niewiastą” - realizuje się zatem w ten sposób ramach swej tożsamości płciowej. A komplementarność płci umożliwia rozwój miłości, niezbędnej do stworzenia najbardziej naturalnej wspólnoty jaką jest rodzina, bazująca na związku kobiety i mężczyzny. Dlatego chrześcijaństwo od samego początku weszło w krytyczny dialog ze spuścizną kultury greckiej, gdzie relacje homoseksualne traktowane były jako rzecz niemal normalna. Nadzwyczaj krytyczny stosunek do czynów homoseksualnych prezentował św. Paweł, apostoł narodów.

W Tradycji Kościoła w kolejnych wiekach zjawisko homoseksualizmu omawiane było zawsze w kontekście problematyki płci, małżeństwa, czystości i traktowane jako jeden z grzechów przeciwko niej. Na temat homoseksualizmu wypowiadał się wielokrotnie Urząd Nauczycielski Kościoła.

Najkrótszą syntezę stosunku Kościoła do homoseksualizmu w dzisiejszej epoce zawiera (opublikowany w 1992 r.) Katechizm Kościoła Katolickiego. W punkcie 2357 stwierdza, że już Pismo Święte przedstawia to zjawisko "jako poważną deprawację". Wyjaśnia, że "akty homoseksualne są czynami pozbawionymi niezbędnego i istotnego uporządkowania; są przeciwne prawu naturalnemu. Zamykają akt płciowy na dar życia". Przypomina też, że czyny homoseksualne "są grzechami pozostającymi w głębokiej sprzeczności z czystością" dlatego osoby homoseksualne są powołane do czystości.

"Poprzez cnotę opanowania siebie, wychowującą do wolności wewnętrznej, czasem przez wsparcie bezinteresownej przyjaźni, przez modlitwę i łaskę sakramentalną, mogą i powinny stopniowo i zdecydowanie zbliżać się do chrześcijańskiej doskonałości" – stwierdza Katechizm.

Jednocześnie KKK w kolejnym swym punkcie 2358 zaleca unikanie "jakichkolwiek oznak niesłusznej dyskryminacji". Podkreśla też, że mężczyźni i kobiety o skłonnościach homoseksualnych "powinni być traktowani z szacunkiem, współczuciem i delikatnością" oraz, że "powinno się unikać wobec nich jakichkolwiek oznak niesłusznej dyskryminacji".

Zatem – wedle nauczania Kościoła – same skłonności homoseksualne, których korzenie i specyfika są wciąż przedmiotem sporów wśród seksuologów, psychologów i pedagogów, nie są jeszcze grzechem. Grzeszne jest dopiero poddanie się tym skłonnościom.

Nauczanie Franciszka

Takie same stanowisko reprezentuje papież Franciszek, choć niektóre środowiska starają się interpretować jego pontyfikat jako odejście od tradycyjnego nauczania Kościoła nt. homoseksualizmu. Koronnym przykładem jest wypowiedź Franciszka z lipca 2013 r. Cytowane są jego słowa: „Kimże ja jestem, aby osądzać!”, jakie padły z jego ust na pokładzie samolotu z Rio de Janeiro, w odpowiedzi na pytanie o stosunek do homoseksualistów, zostały zinterpretowane jako zakwestionowanie przez papieża dotychczasowego nauczania Kościoła, gdzie akty homoseksualne są w jasny sposób osądzane i to w sposób negatywny.

Tymczasem pełna odpowiedź Ojca Świętego brzmiała: "Lobbowanie na rzecz homoseksualizmu jest złem. Jeśli ktoś jest homoseksualistą, poszukuje Pana Boga, ma dobrą wolę, kimże ja jestem, aby go osądzać? Katechizm Kościoła Katolickiego wyjaśnia to tak pięknie, że tych osób nie należy z tego powodu marginalizować, powinny być włączone do społeczeństwa. Problemem nie jest posiadanie tej skłonności. Nie – musimy być braćmi. To jedna kwestia, inną jest natomiast lobbing, zarówno lobbing biznesowy, polityczny, czy lobbing masoński – tak wiele lobbowania. To jest dla mnie najpoważniejszy problem" – mówił papież.

Cała jego wypowiedź jest wyraźnym potwierdzeniem doktryny moralnej Kościoła i doskonałym jej streszczeniem - osoby homoseksualne z przyjaźnią zapraszamy na drogę zbawienia, ale zgodnie z zasadami jakie stawia Katechizm. Niezależnie od tego przeciwstawiamy się promocji czynów homoseksualnych oraz politycznemu lobbingowi na rzecz legalizacji małżeństw jednopłciowych.

W tej ostatniej kwestii Jorge Bergoglio jest jednoznaczny i wręcz pryncypialny. Oto jego słowa z listu pasterskiego skierowanego do wiernych w lipcu 2010 r. przed głosowaniem przez parlament Argentyny projektu ustawy o związkach jednopłciowych: „Nie bądźmy naiwnymi. (…) Jest to destrukcyjny projekt wymierzony w Boży plan. Nie jest to zatem tylko projekt ustawodawczy (projekt ustawy to tylko narzędzie). Jest to działanie ojca kłamstwa, który pragnie oszukać i zmącić umysły dzieci Bożych. (…) W tych działaniach musimy dostrzec zazdrość diabła, przez którego wszedł grzech na świat i który pragnie zniszczyć obraz Boga w człowieku: w mężczyźnie i kobiecie, stworzonych przez Boga i którym to zostało polecone, aby wzrastali i rozmnażali się. Wołajmy zatem do Boga, aby zesłał swojego Ducha na parlamentarzystów, którzy będą głosować. Aby nie oddawali głosu kierując się błędem lub koniunkturą, lecz aby głosowali kierując się prawem naturalnym i prawem Bożym”.

Odnośnie do wprowadzenia związków partnerskich oraz małżeństw homoseksualnych – co dziś jest jednym z podstawowych postulatów środowisk LGBT – Franciszek reprezentuje obowiązującą naukę Kościoła. Została ona wyrażona m. in. w „Uwagach dotyczących projektów legalizacji prawnej związków między osobami homoseksualnymi” Kongregacji Nauki Wiary z 2003 r. Stwierdza się tam, że „żadna ideologia nie może pozbawić ludzkiego ducha pewności, że małżeństwo istnieje tylko między dwiema osobami różnej płci, i po to by współpracować z Bogiem w przekazywaniu i wychowywaniu nowego życia”. A państwo „nie może zalegalizować takich związków bez uchybienia swemu obowiązkowi promowania i ochrony zasadniczej instytucji dla dobra wspólnego jaką jest małżeństwo". A ponadto, „prawna legalizacja związków homoseksualnych prowadziłaby do zmian całego porządku społecznego" oraz "przysłonięcia niektórych fundamentalnych wartości moralnych jak również dewaluację instytucji małżeństwa".

Podobne stanowisko wyraża Franciszek w swej adhortacji „Amoris laetitia”, pisząc w art. 251, iż „w trakcie dyskusji na temat godności i misji rodziny Ojcowie synodalni zauważyli, że . To niedopuszczalne, aby Kościoły lokalne doznawały nacisków w tej materii oraz aby organizmy międzynarodowe uzależniały pomoc finansową dla krajów ubogich od wprowadzenia praw ustanawiających «małżeństwo» między osobami tej samej płci".

W kolejnych latach Biuro Prasowe Stolicy Apostolskiej dementowało podawane przez media „rewelacje” na temat rzekomego reformowania prze Franciszka nauczania Kościoła nt. homoseksualizmu. W sierpniu 2017 r. zastępczyni Sala Stampa Paloma Garcia Ovejero zdementowała informację o tym, że Franciszek „wspiera środowiska homoseksualne i adopcję przez nie dzieci”. W kwietniu 2019 r. tymczasowy dyrektor tej instytucji Alessandro Gisotti dementował pogłoskę, jakoby Ojciec Święty miał zamiar w najbliższych dniach wygłosić "historyczne przemówienie" do obrońców praw osób homoseksualnych. Faktycznie, z delegacją taką spotkał się w Watykanie kard. Pietro Parolin, ale Franciszek nie wygłosił do nich żadnego przemówienia.

Przykładem manipulacji były także wnioski po spotkaniu Franciszka z trzema ofiarami ks. Fernanda Karadimy, słynnego chilijskiego kapłana pedofila, jakie nastąpiło w kwietniu ub. r. Jeden z nich Juan Carlos Cruz, jest homoseksualistą. Molestowani przed laty mężczyźni przyznali po rozmowach z papieżem, że „w tych dniach znaleźli przyjazne oblicze Kościoła, całkowicie odmienne od tego, które widzieli wcześniej”. A Juan Carlos Cruz powtórzył słowa, jakie miał usłyszeć od Franciszka, gdy przyznał się do swojej orientacji homoseksualnej: "Wiesz Juan Carlos, że to nie ma znaczenia. Bóg cię takim stworzył. I takim cię kocha. Papież takim cię kocha i ty też powinieneś siebie kochać oraz nie przejmować się tym, co mówią ludzie".

Tę wypowiedź nagłośniły natychmiast światowe media. CNN podkreśliła, że wypowiedź Franciszka była „znaczącym odstępstwem od nauczania Kościoła rzymskokatolickiego, który uważa homoseksualizm za obiektywnie zaburzony i sprzeczny z Bożym prawem".

Źródła zamieszania

Jak widać z tych przykładów, niektóre media nie są w stanie zrozumieć logiki nauczania Kościoła ws. homoseksualizmu, w tym nauczania Franciszka. Nie mogą pojąć, że negatywnemu osądowi czynów (aktów) homoseksualnych, może towarzyszyć pozytywny, a nawet przyjazny stosunek do osób, które charakteryzuje ta orientacja. Kościół osoby takie traktuje tak jak wszystkich innych wiernych i zaprasza na wspólną drogę do zbawienia.

Ponadto Franciszek – który zabiega o wyjście Kościoła „na peryferia”, czyli ku wszystkim poszukującym – tę samą zasadę stosuje do osób LGBT+. Stąd – jeśli jest okazja – zwraca się do nich w sposób ciepły i z szacunkiem. Przypomina, że chrześcijanie, cały Kościół, powinien tak postępować, unikając wszelkiej dyskryminacji.

Stąd w adhortacji „Amoris laetitia” (250) Franciszek stwierdza, że „Kościół przyswaja sobie postawę Pana Jezusa, który w bezgranicznej miłości ofiarował samego siebie każdemu człowiekowi bez wyjątku. (…) Dlatego chcemy przede wszystkim potwierdzić, że każda osoba, niezależnie od swojej skłonności seksualnej, musi być szanowana w swej godności i przyjęta z szacunkiem, z troską, by uniknąć «jakichkolwiek oznak niesłusznej dyskryminacji»", a zwłaszcza wszelkich form agresji i przemocy. W odniesieniu do rodzin, należy natomiast zapewnić im pełne szacunku towarzyszenie, aby osoby o skłonności homoseksualnej miały konieczną pomoc w zrozumieniu i pełnej realizacji woli Bożej w ich życiu”.

Wyraźnie mówi też o potrzebie towarzyszenia osobom LGBT+ ze strony Kościoła oraz zachęca do integrowania ich we wspólnocie. Dlatego – w czasie pontyfikatu Franciszka – Stolica Apostolska rozpoczęła dialog ze środowiskami LGBT+ . Wyrazem tego było m. in. spotkanie sekretarza stanu Stolicy Apostolskiej kard. Parolina, jakie odbyło się 5 kwietnia br. z grupą 51 działaczy środowisk LGBT z różnych krajów i polityków, zaangażowanych w obronę ich praw. Zaapelowali oni o to, aby Kościół zaangażował się przeciwko zjawisku "kryminalizacji" osób LGBT+. W odpowiedzi na to kard. Parolin przypomniał, że przemoc jest niedopuszczalna oraz powtórzył stanowisko Kościoła, zgodnie z którym broni on godności każdej osoby i sprzeciwia się wszelkim formom przemocy.

Podjęty przez Stolicę Apostolską dialog ze środowiskami LGBT+ jest wyrazem szacunku dla tych osób, nie oznacza jednak akceptacji dla programu społecznych i politycznych zmian postulowanych przez te kręgi. W tym zakresie istnieje fundamentalna rozbieżność stanowisk. Nie wyklucza ona jednak duszpasterskiej troski Kościoła o te osoby.

Zresztą o potrzebie duszpasterskiej troski wobec tych osób Kościół nie zaczął mówić za Franciszka, ale wcześniej, w początkach pontyfikatu Jana Pawła II. Dokument Kongregacji ds. Wychowania Katolickiego z 1983 r. pt. „Wytyczne wychowawcze w odniesieniu do ludzkiej miłości” wyjaśnia, że osobom homoseksualnym należy się wsparcie w procesie ich integralnego i duchowego rozwoju. A opublikowany 3 lata później List Kongregacji Nauki Wiary z 1 października 1986 r. o duszpasterstwie osób homoseksualnych, zawiera wykładnię stosunku Kościoła do tego zagadnienia. Był on zresztą wynikiem konsultacji prowadzonych przez Stolicę Apostolską m. in. z episkopatem Stanów Zjednoczonych, który najwcześniej zajął się tym problemem. W odpowiedzi na pytanie, jak duszpastersko prowadzić osoby homoseksualne pragnące "podążać za Chrystusem", Kongregacja przypomina, że są one, podobnie jak inni chrześcijanie nie pozostający w związkach małżeńskich, wezwane do życia w czystości. "Jeżeli będą dążyły do tego, by zrozumieć naturę osobistego, skierowanego do nich Bożego powołania, wówczas będą w stanie z większą wiarą przystępować do sakramentu pojednania i przyjmować łaskę, której tak wspaniałomyślnie Pan w nim udziela" – czytamy.

Dokument wzywa następnie biskupów, by troszczyli się "środkami im dostępnymi o rozwój specjalnych form duszpasterstwa osób homoseksualnych, przy czym "szczególną uwagę powinni zwrócić na dobór duszpasterzy przeznaczonych do tego delikatnego zadania, tak aby poprzez wierność Magisterium i wysoki stopień dojrzałości duchowej i psychicznej mogli nieść oni osobom homoseksualnym prawdziwą pomoc, mającą na celu osiągnięcie przez nich pełnego dobra".

Stanowcze „nie” dla legalizacji związków homoseksualnych

Wobec narastającej we współczesnym świecie tendencji do legalizacji prawnej związków o charakterze homoseksualnym - poprzez prawne uznanie tzw. związków partnerskich a w dalszej kolejności małżeństw homoseksualnych – do problemu, na prośbę Jana Pawła II w sposób szczegółowy odniosła się Kongregacja Nauki Wiary. W czerwcu 2003 r. opublikowała ona "Uwagi dotyczące projektów legalizacji prawnej związków między osobami homoseksualnymi". Stwierdza się tam, iż szacunek dla osób homoseksualnych nie może prowadzić do aprobowania zachowania homoseksualnego albo do zalegalizowania związków pomiędzy takimi osobami.

Nota Kongregacji, którą wówczas kierował kard. Joseph Ratzinger, zawiera argumenty, które – jak zaznaczono – mogą być użyteczne nie tylko dla wierzących ale dla wszystkich zajmujących się propagowaniem i obroną "dobra wspólnego społeczności".

Dokument Stolicy Apostolskiej stwierdza więc jasno, że żadna ideologia nie może pozbawić ludzkiego ducha pewności, że małżeństwo istnieje tylko między dwiema osobami różnej płci, i po to by współpracować z Bogiem w przekazywaniu i wychowywaniu nowego życia. "W planie Stwórcy – głosi Nota – komplementarność płci i płodność należą do samej natury instytucji małżeństwa", a co więcej związek mężczyzny i kobiety został wyniesiony przez Chrystusa do godności sakramentu.

Dokument tłumaczy, że nie istnieje żadna podstawa do porównywania czy zakładania dalekiej nawet analogii między związkami homoseksualnymi a planem Bożym dotyczącym małżeństwa i rodziny. Za KKK przypomina, że czyny homoseksualne "wykluczają z aktu płciowego dar życia (…). Nie wynikają z prawdziwej komplementarności uczuciowej i płciowej" i dlatego "w żadnym wypadku nie będą mogły być zaaprobowane". Przypomina, że w Piśmie Świętym stosunki homoseksualne "są potępione jako poważna deprawacja".

Dokument zwraca uwagę, że pełnej prawdzie moralnej sprzeciwia się "zarówno akceptacja stosunków homoseksualnych" jak i "niesprawiedliwa dyskryminacja" osób o takich skłonnościach. Jednoznacznie też stwierdza, że w wypadku prawnego zalegalizowania związków homoseksualnych, bądź zrównania prawnego związków homoseksualnych i małżeństw wraz z przyznaniem im praw, które są właściwe temu ostatniemu, konieczny jest jasny i wyrazisty sprzeciw.

"Ustawodawstwa przychylne związkom homoseksualnym są sprzeczne z prawym rozumem, ponieważ udzielają gwarancji prawnych analogicznych do tych, jakie przysługują instytucji małżeństwa, związkom między dwoma osobami tej samej płci" – podkreśla dokument. Dlatego "państwo nie może zalegalizować takich związków bez uchybienia swemu obowiązkowi promowania i ochrony zasadniczej instytucji dla dobra wspólnego jaką jest małżeństwo".

Ponadto – ostrzega Kongregacja Nauki Wiary - prawna legalizacja związków homoseksualnych prowadziłaby "do zmian całego porządku społecznego" i "przysłonięcie niektórych fundamentalnych wartości moralnych i dewaluację instytucji małżeństwa".

Odwołując problem homoseksualizmu do innych dziedzin naukowych Kongregacja zwraca uwagę, że "w związkach homoseksualnych brakuje całkowicie elementów biologicznych i antropologicznych małżeństwa i rodziny, które mogłyby być racjonalną podstawą dla zalegalizowania prawnego takich związków". Nie są one bowiem w stanie zapewnić prokreacji i nawet proceder sztucznego zapłodnienia, w poważnym stopniu uchybiający ludzkiej godności "nie zmieniłby bynajmniej tej ich nieadekwatności".

Z tych powodów przeciwstawia się tez jednoznacznie postulatowi adopcji dzieci przez pary homoseksualne. A to dlatego, że "brak dwubiegunowości płciowej stwarza przeszkody w normalnym rozwoju dzieci" wychowywanych w takich związkach. Adopcja przez pary homoseksualne nazwana jest w dokumencie wręcz „przemocą wobec dzieci”, gdyż "wykorzystuje się ich bezbronność dla włączenia ich w środowisko, które nie sprzyja ich pełnemu rozwojowi ludzkiemu".

Dokument z 2003 r. tłumaczy też jasno, że dla poparcia legalizacji związków homoseksualnych nie można przywoływać zasady szacunku i niedyskryminacji wobec każdej osoby. Autorzy wyjaśniają, że "nieprzyznanie statusu społecznego i prawnego małżeństwa formom życia, które nie są i nie mogą być małżeńskimi, nie przeciwstawia się sprawiedliwości, ale przeciwnie, jest przez nią wymagane".

CZYTAJ DALEJ

Abp Kupny: zasłaniając usta i nos pokazuję, że myślę o innych

2020-10-23 10:02

Agnieszka Bugała

Każdy powinien odpowiedzieć sobie w sumieniu na pytanie czy jego wybory, decyzje i czyny przyczyniają się do zmniejszenia epidemii czy wręcz przeciwnie – naraża siebie i innych na zarażenie się koronawirusem – powiedział abp Józef Kupny na antenie Katolickiego Radia Rodzina. Hierarcha odniósł się również do kwestii braku dyspensy od uczestnictwa w niedzielnej Eucharystii oraz zaapelował do wiernych, by zaplanowali wizyty na cmentarzach w innych dniach niż 1 listopada.

W rozmowie, która została wyemitowana dziś w porannym paśmie, metropolita wrocławski tłumaczył dlaczego zobowiązał kapłanów do tego, by zakładali maseczki podczas udzielania Komunii Świętej wiernym. Podkreślił przy tym, że zasłanianie ust i nosa jest wyrazem odpowiedzialności za siebie i za innych. – Patrząc przez pryzmat miłości bliźniego można pójść dalej i powiedzieć, że zakładając maseczkę troszczę się nie tyle o siebie, ile o tych, z którymi się spotykam – zaznaczył abp Kupny, dodając, że – jak przekonują lekarze – maseczka chroni nie tyle osobę która ją nosi, ile tych, z którymi się ona spotyka. – Zasłaniając usta i nos pokazuje, że myślę o innych, że moi bliźni i ich los nie są mi obojętne – dodał hierarcha.

W dalszej części rozmowy abp Kupny był pytany o przyczynę braku zwolnienia wiernych od uczestnictwa w niedzielnej Eucharystii, podkreślając, że ze względu na słabość katechezy, dyspensa jest przez wielu odbierana jako zachęta ze strony biskupa do przeżywania niedzieli bez Mszy św. – To jest nieporozumienie – stwierdził ksiądz arcybiskup, dopowiadając, że pośrednio ogólna dyspensa pośrednio zwalnia również księży z obowiązku sprawowania Mszy św. niedzielnej. – Widzę tutaj brak konsekwencji, bo często ci sami ludzie, którzy żądają otwarcia sklepów w niedzielę jednocześnie pytają się o dyspensy od uczestnictwa we Mszy św. – powiedział pasterz Kościoła wrocławskiego, tłumacząc, że ludzi starsi, chorzy, osoby po operacjach czy poważnych infekcjach lub ci, którzy mieszkają pod jednym dachem z ludźmi chorymi są zwolnieni z obowiązku uczestnictwa we Mszy świętej z mocy samego prawa. Nie potrzebują specjalnej dyspensy.

– Chorzy nie tylko mogą, ale wręcz powinni pozostać w domach i łączyć się ze wspólnotą Kościoła za pośrednictwem mediów i nikt nie musi im tego deklarować, ani zapisywać – mówił stanowczo metropolita wrocławski, dodając: – W podobnej sytuacji są ci wszyscy, dla których przebywanie w większej zbiorowości czy wyjście z domu wiąże się z narażeniem zdrowia. Oni także są zwolnieni z uczestnictwa w niedzielnej Mszy św. i nie popełniają grzechu. Każdy w sumieniu ocenia swoją sytuację. Ma podstawy, by się obawiać zarażenia, chroni siebie przed większymi zgromadzeniami, unika takich miejsc, gdzie jest więcej ludzi i gdzie ryzyko zarażenia wzrasta ma prawo również z czystym sumieniem w tym czasie epidemii pozostać w niedzielę w domu.

Hierarcha pytany o świętowanie Uroczystości Wszystkich Świętych i Dnia Zadusznego przypomniał, że dla ludzi wierzących najważniejszy powinien być wymiar religijny tych dni. -Priorytetem jest modlitwa w intencji zmarłych i żywa wiara w to, że ich życie zmieniło się, ale się nie zakończyło oraz pragnienie zyskania odpustu zupełnego – zauważył abp Kupny, przypominając, że odpust zupełny można uzyskać każdego dnia od 1 do 8 listopada, nawiedzając nekropolie i ofiarując swoje modlitwy, za tych, którzy odeszli. – To ważna informacja, bo dzięki niej – i bardzo o to proszę szczególnie ludzi starszych – możemy połączyć wypełnienie naszego chrześcijańskiego obowiązku modlitwy za zmarłych z troską o nasze zdrowie. Zachęcam do tego, by na dzień wizyty na cmentarzu wybrać inny termin niż 1 listopada – zaapelował ksiądz arcybiskup.

Ostatnią kwestią, poruszaną w rozmowie był temat kolędy czyli wizyty duszpasterskiej oraz formy, w jakiej ma się ona odbywać. – Wiosną, kiedy ilość zakażeń była nieporównywalnie mniejsza niż dziś mówiliśmy, że nikt nie wie, co wydarzy się za tydzień, dlatego proszę zwolnić mnie z odpowiedzi na pytanie: co będzie za dwa miesiące – odpowiedział abp Kupny, dodając: – Nie mamy gotowych schematów ani rozwiązań, które już się sprawdziły i możemy je spokojnie zastosować. Niewątpliwie epidemia wymaga od nas także zmiany pewnych form duszpasterskich i trzeba liczyć się z tym, że z niektórych inicjatyw czy działań musimy zrezygnować, inne zmodyfikować lub wprowadzić całkowicie nowe.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Przejdź teraz
REKLAMA: Artykuł wyświetli się za 15 sekund

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Akceptuję