Reklama

Nie ma mnie bez Boga

2015-09-17 13:17

Z s. Gaudią Skass rozmawia Małgorzata Cichoń
Edycja małopolska 38/2015, str. 4-5

Archiwum prywatne
S. Gaudia Skass

Czy przesłanie urodzonej 110 lat temu Heleny Kowalskiej, patronki Światowych Dni Młodzieży w Krakowie, okaże się aktualne dla jej uczestników? Pytam o to s. Gaudię Skass ZMBM, współorganizatorkę duchowych przygotowań do ŚDM

MAŁGORZATA CICHOŃ: – Czy łatwo mówić o Siostrze Faustynie w sposób zrozumiały i atrakcyjny dla młodego człowieka?

S. GAUDIA SKASS: – Podstawa to spotkać Faustynę w swoim życiu. Wiem, że są osoby, które nie potrafią wejść w lekturę jej „Dzienniczka” – wydaje się za trudny. Po pewnym czasie ci sami ludzie zostają na dobre „wciągnięci” przez te zapiski. To tajemnica, że do jednych młodych serc Pan Bóg dociera przez Faustynę bardzo szybko, a do innych dopiero po latach. Myślę, że sekret mówienia o Faustynie i dotarcia do młodych polega na tym, by robić to zwyczajnie i prawdziwie. Trzeba poczuć jakąś łączność z tym, co ona opisywała, poczuć, że „podobne struny we mnie drgają”. Jeżeli nie jest to moim doświadczeniem i treść „Dzienniczka” znam tylko z teorii – lepiej w ogóle ust nie otwierać.

– A jaka struna „zadrgała” u Siostry?

– Na przykład ta, że Faustyna nie była pozbawiona wątpliwości, zwłaszcza na początku swojej przygody z Bogiem. Rodziły się w niej pytania, czy naprawdę się z Nim spotyka? Ja, zwyczajny śmiertelnik niedoświadczający objawień, także mogę mieć wątpliwości, zwłaszcza, gdy modlitwa staje się trudna. Mogą pojawiać się pytania: Czy nie rozmawiam ze ścianą, z „chmurką”, która jest tworem mojej wyobraźni? Faustyna przechodziła przez ciężkie „oczyszczenia”, gdy nie doświadczała obecności Pana Boga albo wręcz czuła się przez Niego odrzucona. Zastanawiała się, czy Pan Bóg, którego często widzi i słyszy, jest prawdziwy? Musiała być herosem wiary, trwać w posłuszeństwie. Zanim spowiednicy potwierdzili jej, że naprawdę rozmawia z Bogiem, przez półtora roku żyła w wątpliwościach, nie rozumiejąc, co się z nią dzieje.

– I to wszystko przeżywała jako młoda dziewczyna...

– Miała 19 lat, kiedy zaczęły się objawienia – pierwsze z nich miało miejsce w czasie... zabawy tanecznej. Wstąpiła do zakonu jako 20-latka. Umarła też młodo – mając 33 lata.

– Przejście z dzieciństwa w dorosłość to chyba jeden z najtrudniejszych etapów życia. Czy autorka „Dzienniczka” może w czymś pomóc współczesnej młodzieży?

– W czasie naszych spotkań z młodymi w Łagiewnikach staramy się nie uciekać od trudnych pytań i tematów. Nie chcemy mówić o Panu Bogu „z chmurki”, tylko o takim, którego doświadczamy w naszej codzienności. A ta przecież bardziej przypomina czyściec niż niebo. Doświadczenie spotkania Go w trudnościach jest czymś, co najbardziej przekonuje człowieka do bliskości Pana Boga. Bardzo przemawia do mnie fragment z „Dzienniczka”, gdzie Jezus mówi, by rozważać często Jego Mękę, że to nam najwięcej pomoże i wyjaśni to, czego nie rozumiemy w naszej historii. Patrząc na cierpienie Jezusa, człowiek, w kontekście swoich trudnych doświadczeń, przestaje pytać „dlaczego?”. Czym one są w porównaniu z tym, co przeżył Najwrażliwszy z ludzi?! W Jego Sercu rezonował najmniejszy grzech czy ukłucie z naszej strony. Przeszywało Go to na wskroś, bo był czysty, nieskażony, nie miał tej znieczulicy, jaką w nas powoduje grzech.

– Poprzez inicjatywę „Łagiewnickich 22” staracie się przygotować do spotkania z młodzieżą świata. Co miesiąc „przerabiacie” z młodymi treści, które potem zostaną przekazane ich rówieśnikom podczas ŚDM 2016. Po co to „ćwiczenie”?

– Nie oszukujmy się: niby każdy wie, czym jest Boże Miłosierdzie i niejeden myśli, że w Łagiewnikach wszyscy są w tym temacie specjalistami... Tymczasem my wciąż się tego uczymy, ciągle poszukujemy... i to jest fascynujące! A najlepiej człowiek uczy się, gdy ma odwagę wypowiadać swoje myśli, wątpliwości i skonfrontować je z drugą osobą. To wspaniała przygoda wspólnego odkrywania Boga oraz przestrzeni, do których nas zaprasza: zaufania i miłosierdzia. Gdy w te przestrzenie wejdziemy, inne obszary życia będą się nam wydawać nieciekawe...

– Tymczasem wielu z nas tkwi w relacji polegającej na „handlowaniu” z Panem Bogiem...

– On pozwala na ten etap relacji, ale tak naprawdę chodzi Mu o miłość. Badania cudów eucharystycznych wykazują, że Jezus Chrystus umarł na zawał serca. Serce Mu pękło z miłości! To nie jest temat tylko na Wielki Post, to temat na moją codzienność! Rozmyślać o tym, przeżywać to, że On oddał za mnie życie, wtedy, gdy ja byłem Jego wrogiem – grzesznikiem! Jakie to ważne! Podczas „Łagiewnickich 22” często powracamy do tego tematu – męki, śmierci i zmartwychwstania Jezusa. W tych wydarzeniach najwyraźniej widzimy, czym jest Boże Miłosierdzie. A my ciągle za mało jesteśmy tym przejęci, za mało widzimy łączność pomiędzy wydarzeniem z Golgoty a moim tu i teraz.

– Chcecie odkłamać zafałszowany obraz Boga?

– Tak, to fundamentalny problem, że żyjemy w kłamstwie – nie tylko o sobie, ale i sensie życia. Nade wszystko w kłamstwie o Panu Bogu: nie znamy naszego prawdziwego Ojca. Tymczasem dopóki Go nie poznam, nie wiem, kim jestem. Pan Bóg przez Faustynę zaprasza, byśmy Go poznawali. Tu nie chodzi o Jego potrzebę bycia sławnym, bycia w centrum. On po prostu wie, że jesteśmy Jego dziećmi, i że dopóki Go nie poznamy, będziemy żyć w wiecznym niepokoju, niespełnieniu, szukaniu szczęścia na oślep. Człowiek często daje się oszukać demonowi, który podpowiada mu, że jak postawi Pana Boga w centrum, to już nie będzie miejsca dla niego samego. Guzik prawda! Bo ja jestem w centrum serca Pana Boga! A więc, gdy On jest w centrum i ja w nim jestem. A umieszczając samego siebie w centrum, tworzę coś, co nie może istnieć, bo mnie bez Boga nie ma.

– Święta Faustyna miałaby dziś 110 lat...

– Jej 110. urodziny są okazją, by podziękować Panu Bogu, zobaczyć, że życie Faustyny jest ciągle owocne. Tak naprawdę dopiero się rozkręca – zaczęło się na dobre w 1993 r. (beatyfikacja), a potem w 2000 r., gdy św. Jan Paweł II ją kanonizował i ustanowił święto Bożego Miłosierdzia. Wtedy oficjalnie cały Kościół został zaproszony do tego, by oddychać czystym powietrzem pełnym ufności do Miłosiernego – to jest faustynowe przesłanie. Pan Jezus powiedział jej, używając języka biblijnego, że chce „nowego zgromadzenia”. Najpierw zrozumiała to dosłownie. Potem, tak jak św. Franciszek z Asyżu, przekonała się, że chodzi o coś więcej: o to, żeby Kościół zaczął oddychać nowym powietrzem, wypełnionym Bożym miłosierdziem i zaufaniem wobec Boga. Żyjemy w czasach, kiedy to wszystko się dzieje. Powstają nowe zgromadzenia zakonne, wspólnoty, grupy modlitewne, ale jest też dużo osób „niezrzeszonych”, które idą śladami św. Faustyny. Niedawno papież Franciszek ogłosił jubileuszowy Rok Miłosierdzia – z całą pewnością stało się to z natchnienia Ducha Świętego, ale zapewne i św. Faustyna nad tym pracowała...

* * *

Każdego 22. dnia miesiąca o godz. 19 w kaplicy klasztornej sanktuarium Bożego Miłosierdzia w Krakowie-Łagiewnikach odbywają się duchowe przygotowania do ŚDM Kraków 2016. Na „Łagiewnickie 22” składają się co miesiąc: konferencja, adoracja Najświętszego Sakramentu (zarówno w ciszy, jak i przy skłaniających do kontemplacji pieśniach), a także spotkanie przy herbacie, która za każdym razem pochodzi z innej części świata. Warto zajrzeć!

Więcej informacji: facebook.com/Faustyna2016 oraz faustyna2016blog.pl.

Tagi:
zakon Kraków Faustyna powołanie

Krakowscy studenci wyruszyli śladami Karola Wojtyły

2019-12-09 20:40

oprac. Filip Mazurczak i Katarzyna Skoczeń/AKW

Pomimo niesprzyjającej pogody w sobotę 7 grudnia 2019 r. ponad 150 studentów i doktorantów wzięło udział w wydarzeniu „Wyrusz na Stulecie!” - spacerze po Krakowie śladami Karola Wojtyły. W ten sposób społeczność krakowskich duszpasterstw akademickich rozpoczęła serię wydarzeń upamiętniających św. Jana Pawła II z okazji zbliżającej się setnej rocznicy jego urodzin. Była to pierwsza okazja do przybliżenia postaci Karola Wojtyły oraz miejsc, które ściśle się wiążą z jego kapłańską drogą.

Radosław Jajko

Po zbiórce pod pomnikiem Adama Mickiewicza na Rynku Głównym, krakowska młodzież akademicka przeszła do Kaplicy Biskupów Krakowskich przy ul. Franciszkańskiej 3. Po odmówieniu litanii do świętego Papieża, uczestnicy spaceru mogli ucałować relikwie Jana Pawła II i zwiedzić na co dzień niedostępne miejsca w krakowskiej Kurii. Niezwykłym doświadczeniem była możliwość zobaczenia okna papieskiego, tym razem od drugiej, mniej znanej strony.

Następnie studenci i doktoranci przeszli na Wawel, gdzie wraz z przewodnikami, m.in. z księdzem prałatem Zdzisławem Sochackim, poznawali tajemnice Katedry Wawelskiej. Miejsce to było ściśle związane z kapłaństwem Karola Wojtyły. Studenci mieli okazję zobaczyć kryptę św. Leonarda, miejsce pochówku królów polskich, gdzie Karol Wojtyła odprawił swoją prymicyjną Mszę Świętą. Wybrał to miejsce, żeby podkreślić swoją szczególną więź z Narodem.

Uczestnicy mogli dowiedzieć się także o szczególnej czci, jaką polski Papież otaczał św. Stanisława, patrona Polski, oraz św. Jadwigę, którą beatyfikował i kanonizował odpowiednio w 1986 r. oraz 1997 r.

Po krótkiej przerwie w murach Uniwersytetu Papieskiego Jana Pawła II, studenci udali się do Muzeum Archidiecezjalnego Kardynała Karola Wojtyły w Krakowie. Na Kanoniczej 19 i 22 Karol Wojtyła mieszkał kilkanaście lat. Zachowane w niezmienionym stanie mieszkanie Ojca Świętego pozwalało ponownie przeżyć spotkanie ze świętym, daje poczucie jego obecności.

Spacer zakończył się w murach Wyższego Seminarium Duchownego w Krakowie – miejscu, gdzie swoją formację duchową do kapłaństwa rozpoczynał Karol Wojtyła. To właśnie czas kształcenia w Seminarium uformował go do jego dalszej kapłańskiej drogi. Uczestnicy zostali podjęci przez rektora WSD – ks. Andrzeja Tarasiuka, który wyraził nadzieję, że miejsce to zostanie dobrze zapamiętane przez uczestników Spaceru.

„Wyrusz na Stulecie!” było pierwszym z kilku wydarzeń, przygotowujących młodzież akademicką z Krakowa do setnej rocznicy urodzin Karola Wojtyły. Następnym wydarzeniem będzie zwiedzanie sanktuarium w Kalwarii Zebrzydowskiej oraz Domu Rodzinnego Karola Wojtyły w Wadowicach już 11 stycznia.

Kulminacją serii wydarzeń upamiętniających Jana Pawła II świat będzie „Spływ Stulecia” - spływ kajakowy Krutynią na Mazurach śladami ks. Wojtyły („Wujka”) i jego „Środowiska”, jaki odbędzie się w lipcu 2020 r. Oprócz sportu i rekreacji przewidziano także spotkania z niezwykłymi gośćmi oraz codzienną Eucharystię. Wydarzenie będzie otwarte dla wszystkich krakowskich studentów i doktorantów.

O dalszych wydarzeniach związanych z obchodami setnej rocznicy urodzin św. Jana Pawła II, skierowanymi do krakowskich studentów i doktorantów będzie można się dowiedzieć, śledząc stronę Zobacz.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Czy Kościół jest potrzebny?

2019-11-19 12:16

Ks. Jarosław Grabowski
Niedziela Ogólnopolska 47/2019, str. 24-25

Czy Kościół jest potrzebny, by wierzyć w Boga? – pytają ludzie zarówno wierzący, jak i poszukujący Boga. Dzieje się tak zapewne dlatego, że Kościół jawi się wielu jako swoista przeszkoda w wierze. Pragnęliby kochać Chrystusa i Jego Ewangelię, jednak bez tego wszystkiego, co nazywają instytucją: wszystkich instytucji papieskich, diecezjalnych, prawnych, moralnych, sakramentalnych i tym podobnych, które wielu ciążą jak ołowiany kaftan

Bożena Sztajner/Niedziela

Czy można dojść do Boga z pominięciem Kościoła? W tym pytaniu kryje się pułapka. We wszystkich innych religiach człowiek również dąży do Boga, bo ludzie od zarania dziejów przeczuwali, że ponad rzeczywistością istnieje byt transcendentny i wszechmocny, i wszystkie religie starały się sprawić, by człowiek mógł do tego Boga dotrzeć. Można usiłować wznieść się do Boga, podobnie jak wznosimy się ku jakiemuś ideałowi.

Artyści mają swój ideał estetyczny, uczeni – ideał naukowy, politycy – polityczny. Podobnie w religiach istnieje ideał religijny. Jeśli bowiem mówimy o zbawieniu ludzkości, jeśli taki jest cel naszej wiary i na tym polega oryginalność chrześcijaństwa, to wcale nie chodzi o zdążanie do Boga. Człowiek nie jest w stanie sam siebie zbawić, zresztą byłoby to zupełnie pozbawione sensu. To Bóg do nas przychodzi. A Kościół jest drogą od Boga do człowieka. Kościół to droga, którą Bóg wyrusza na spotkanie z nami. Bóg pragnie, „aby wszyscy ludzie zostali zbawieni” (1 Tm 2, 4). Kościół, założony przez Jezusa Chrystusa, jest narzędziem zbawienia całej ludzkości (por. Dz 17, 30-31).

Po co więc Kościół?

Żeby człowiek miał łatwy i pewny dostęp do zbawienia. Bóg się nam daje, Kościół jest tego widzialnym znakiem w historii. Jest tą częścią ludzkości, która w widzialny sposób przyjmuje ten Boży dar. Bardziej niż instytucją Kościół jest „przyjmowaniem” Chrystusa, płaszczyzną zjednoczenia dla tych, którzy Jezusa przyjmują.

Jezus nie ustanowił zwyczajnej wspólnoty uczniów, lecz założył Kościół jako tajemnicę zbawczą. On sam jest w Kościele, a Kościół jest w Nim. Jezus Chrystus bowiem nadal jest obecny i prowadzi swoje dzieło odkupienia w Kościele i przez Kościół, który jest Jego Ciałem (por. 1 Kor 12, 12-13; Kol 1, 18). Tak jak głowa i członki żywego ciała, chociaż nie są tożsame, są nierozdzielne, tak również Chrystusa i Kościoła nie należy utożsamiać, ale nie można też oddzielać.

Realia i karykatura

Kościół jest trwałą obecnością Chrystusa, a nie klubem przyjaciół czy partią. Jest Ciałem Chrystusa. To On tworzy Kościół przez słowo i sakramenty. Mieszkanie Boga znajduje się pośród ludzi. Jezus po Ostatniej Wieczerzy mówi: „Każdy, kto Mnie miłuje, będzie zachowywał moją naukę, a Ojciec mój umiłuje go. Przyjdziemy do niego i będziemy u niego mieszkać” (J 14, 23). Wiara w Kościół opiera się więc na wierze w Boga. Kochać Kościół to kochać Boga, który do nas przychodzi. Bóg nie jest kimś nieruchomym, skostniałym w swojej wieczności, On żyje i jest obecny w swoim Kościele.

Pytamy: Dlaczego tak wielu ludzi odrzuca dziś Kościół? Zapewne dlatego, że nie dostrzegają w Kościele objawiającego się Chrystusa, uważają Kościół za przestarzałą instytucję, za siedlisko wszystkich możliwych przesądów; utrzymują, że powiązany jest z potęgami tego świata itd. Krótko mówiąc, widzą w Kościele wyłącznie karykaturę. Jak mówił św. Augustyn: „Są tacy, którzy myślą, że są w Kościele, a naprawdę są poza nim, i tacy, którzy myślą, że są poza Kościołem, a naprawdę są w Kościele”. Cały problem polega na tym, czy rzeczywiście wszyscy ci ludzie, uważani za niewierzących lub wątpiących, przystąpiliby do Kościoła, gdyby ukazać im go takim, jaki jest w rzeczywistości, czyli organizmem Chrystusa, nie zaś jego karykaturę.

Gdzie spotkać Boga?

Kościół nie jest instytucją, która by władała z zewnątrz życiem chrześcijan. Kościół jest przekazicielem Boskiego życia, głosi je nam i reguluje zarazem. Życie ludzkie musi być równocześnie ożywiane i regulowane. Bez istnienia jasnych reguł sam tylko dynamizm mógłby nas zaprowadzić do najgorszych wypaczeń. I na odwrót: tam, gdzie istnieją wyłącznie reguły i prawa, bez jakiegokolwiek życia i zapału – mamy do czynienia z czystym legalizmem, który nie daje odpowiedzi na żadną z naszych głębszych potrzeb. Dlatego tak ważne jest źródło tego życia. Tym źródłem jest Chrystus. Nie można spotkać Boga w inny sposób, jak tylko przez Jezusa. A Chrystusa odnajdujemy jedynie przez Kościół. Jak bez Kościoła dowiedzielibyśmy się, że Bóg jest miłością, że stał się człowiekiem dla naszego zbawienia itd.? Gdybyśmy zlikwidowali Kościół, to za kilkadziesiąt lat nikt by już nie wiedział, po co Bóg przyszedł na świat i co powiedział człowiekowi.

Kościół nie jest czymś w rodzaju pośrednika między człowiekiem a Bogiem, tzn. tym, który nie zezwala na bezpośredni kontakt z Bogiem. Nie jest mediatorem. Kościół nie stoi między człowiekiem i Bogiem, przeciwnie – on właśnie stanowi o ich spotkaniu. W pewnym sensie jest światłem, dzięki któremu istnieje bezpośrednia łączność między człowiekiem i Bogiem, w Chrystusie. Święty Jan XXIII powiedział wymownie: „Świat potrzebuje Chrystusa, a Kościół musi dać Chrystusa światu”.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Rodzice porwanej Pakistanki proszą papieża o pomoc

2019-12-10 09:04

Paweł Pasierbek SJ/vaticannews.va / Islamabad (KAI)

Rodzice porwanej 14-letniej Pakistanki proszą papieża o pomoc. Zwracają się także do wspólnoty międzynarodowej z nadzieją, że podobnie jak w przypadku Asii Bibi, jej interwencja pomoże w uwolnieniu córki.

Mikamatto/Foter/Creativ Commons Attribution 2.0 Generic (CC BY2.0)

Huma Younas jest chrześcijanką. Została uprowadzona prawie dwa miesiące temu, zmuszona do przejścia na islam i do wyjścia za mąż za jednego z porywaczy. Jest kolejną ofiarą przerażającego traktowania kobiet w Pakistanie, szczególnie dziewcząt, które są chrześcijankami, pochodzą z biednych rodzin, a więc prawo nie chroni ich zbyt dobrze.

Rodzina porwanej Pakistanki nagrała film wideo, w którym zwraca się zarówno do papieża, jak i do wspólnoty międzynarodowej oraz do władz kraju z prośbą o podjęcie jak najszybszej interwencji w tej sprawie.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Rozumiem