Tłumy łodzian odwiedziły w minioną sobotę I Piknik Historyczny przy Katedrze upamiętniający Bitwę Łódzką. Inscenizacja historyczna w wykonaniu rekonstruktorów, prezentacja umundurowania i uzbrojenia oraz premierowy pokaz filmu – to tylko niektóre z wielu atrakcji przygotowanych na tę okazję.
Reklama
Zobaczyć można było naprawdę dużo. Na wszystkich największe wrażenie zrobiło widowisko historyczne pokazujące spotkanie patrolu niemieckiego i rosyjskiego. Było głośno, ale i bardzo realistycznie. Oprócz łódzkiej grupy rekonstrukcyjnej – Żelazny Orzeł, przyjechały grupy z Poznania, Przasnysza, z Trójmiasta, Malborka i Krakowa. Wszystkie w epokowych strojach. Największym powodzeniem wśród najmłodszych gości pikniku cieszyły się wykopaliska, podczas których za pomocą wykrywacza metali można było wziąć udział w poszukiwaniach pamiątek z czasów Operacji Łódzkiej. Na głodnych czekała prawdziwa wojskowa grochówka przygotowana przez Klub Poszukiwawczo-Eksploracyjny „Eksplorer”. Dzieci mogły zobaczyć, jak wygląda prawdziwe obozowisko –przygotowali je Skauci Europy. W siedzibie Duszpasterstwa Młodzieży odbył się premierowy pokaz filmu Pawła Siedlika „1914. Zanim opadły liście”. Piknikowi towarzyszyła wystawa poświęcona Łodzi w okresie I wojny światowej przygotowana przez Muzeum Tradycji Niepodległościowych. Piknik miał za zadanie popularyzować w naszym mieście wiedzę o Bitwie Łódzkiej i zainteresować historią Łodzi dzieci i młodzież.
I Piknik Historyczny przy Katedrze odbył się dzięki zaangażowaniu i życzliwości wielu osób. Dziękuję przede wszystkim abp. Markowi Jędraszewskiemu, który dał nam zielone światło do działania i objął to wydarzenie swoim patronatem. W przygotowaniach bezpośredni udział wzięli chłopcy z KPE Eksplorer, którzy stworzyli stanowisko archeologiczno-poszukiwawcze, tzw. piaskownicę i zarządzali kuchnią polową. W tym wszystkim uczestniczyli też ludzie z Arch-Techu. Dziękuję Skautom Europy, którzy z nami na pikniku rozpoczęli swój skautowski rok – za przygotowane atrakcje i otwartość. Także Szkolnemu Kołu Rekonstrukcji Historycznej z Gimnazjum i Liceum Ojców Bernardynów za ciekawą dioramę. Grzegorzowi Wróblowi, kustoszowi Muzeum Tradycji Niepodległościowych za udostępnienie wystawy dotyczącej Operacji Łódzkiej. Strzelcom prezentującym swoje uzbrojenie i konnemu patrolowi Straży Miejskiej. Wielkie podziękowania dla Pawła Siedlika – reżysera, którego film mogliśmy zobaczyć podczas pikniku i dla Duszpasterstwa Młodzieży na czele z ks. Przemysławem Górą. Dziękuję także za pomoc kl. Kamilowi Gregorczykowi i innym klerykom łódzkiego WSD oraz ks. Marcinowi Grzelakowi. I ogromne podziękowania dla rekonstruktorów – grup z różnych stron Polski, za stworzenie wspaniałego widowiska i dioramy, które nawiązywały do czasów Bitwy Łódzkiej.
Lista osób do podziękowań jest bardzo długa i nie sposób wymienić wszystkich, dzięki którym ten nasz I Piknik Historyczny się udał. Dlatego jeszcze raz dziękuję i do zobaczenia za rok.
Wspominamy agresję niemiecką na Polskę i heroiczny bój polskiego żołnierza. Byliśmy wówczas stroną zaatakowaną, walczącą w wojnie sprawiedliwej, bo w obronie niepodległości i całości państwa polskiego. Nie spotkaliśmy się z wyrazami solidarności ze strony sojuszników, którzy wprawdzie 3 września 1939 r. wypowiedzieli wojnę Niemcom, ale jedynie po to, by bronić własnych narodów przed domniemaną agresją. Czekali na nią aż do wiosny 1940 r. Nie znam ówczesnych reakcji społeczeństw – brytyjskiego, francuskiego czy belgijskiego, ale brakuje spektakularnych świadectw żądających natychmiastowego upustu własnej krwi w walce o polskie prawa w Gdańsku. Czy we wrześniu 1939 r. przed gmachami MSZ w Londynie i w Paryżu ktokolwiek protestował, organizował wiece w imię solidarności z Polską? Był 8 września 1968 r., gdy na warszawskim Stadionie Dziesięciolecia podczas centralnych dożynek były żołnierz Armii Krajowej Ryszard Siwiec dokonał samospalenia. Ten moment uchwyciła jedynie kamera esbecka. Ani obecni na stadionie, ani tym bardziej widzowie przed telewizorami nie mogli wiedzieć o tej tragedii. Władysław Gomułka i jego świta stanowili centralny punkt widokowy i nic nie mogło przesłonić propagandowego spektaklu, a po nim obwieszczonego sukcesu. Akt Ryszarda Siwca był bowiem formą sprzeciwu obywatela narodu, który niegdyś doświadczył braku solidarności świata, a jednocześnie dowodem w sprawie, iż obecna ekipa PRL-owska łamie kolejny fundament polskiej tożsamości. Tragiczny finał biografii Siwca był formą sprzeciwu wobec agresji wojsk Układu Warszawskiego na Czechosłowację. W tym najeździe wzięli udział również żołnierze Wojska Polskiego. Postawiło to Polaków nie tylko w roli biernych obserwatorów cudzego nieszczęścia, ale także w pozycji agresorów, jak Niemców i Sowietów we wrześniu 1939 r. Prymas Tysiąclecia miał wówczas, zdaniem funkcjonariuszy SB, w sposób jednoznaczny potępić komunistów: „Użycie wojsk polskich Wyszyński ocenia jako fakt szczególnie przykry – czytamy w notatce SB z 29 sierpnia 1968 r. – bowiem zagranica odczyta z tego, że jesteśmy na tej samej linii [co imperializm ZSRR] – a to jest przecież wbrew tradycjom polskim”. W naszej tradycji istnieje silny związek między walką o wolność narodów umęczonych a polskim aktem solidarności wobec ich słusznych aspiracji. W polską tradycję polityczną wpisuje się także stan głębokiej wiary i nadziei – wbrew doświadczeniu, że kiedyś spotkamy się z należnym tej tradycji rewanżem. W 2012 r. przy Stadionie Narodowym w obecności ambasadora Republiki Czeskiej odsłonięto obelisk upamiętniający Ryszarda Siwca, bohatera dwóch narodów. W 2014 r., w 75. rocznicę wybuchu straszliwej wojny, nasza część kontynentu europejskiego także domaga się od narodów Zachodu aktu solidarności. By nie powtórzył się rok 1939 ani 1940.
Witraż z kościoła św. Patryka w Ohio, "Św. Tomasz z Akwinu rozmawia z Ukrzyżowanym Jezusem"
Urodził się około 1225 r. w Roccasecca jako syn hrabiego Akwinu. Przebywał w klasztorze na Monte Cassino w latach 1230 – 39, gdzie był wychowywany przez swojego wuja, który pełnił obowiązki opata. Podczas studiów w Neapolu został przyjęty do dominikanów. Jego rodzeni bracia nie chcieli pogodzić się z tą decyzją i uwięzili Tomasza. Został jednak uwolniony przez swoją siostrę i przybył do Paryża. Tu studiował pod kierunkiem Alberta Wielkiego. W 1256 r. razem z Bonawenturą został powołany do grona magistrów i zaczął publicznie nauczać teologii.
Komisja dyscyplinarna przy wojewodzie pomorskim uchyliła decyzję dyrektora szkoły podstawowej w Kielnie o zawieszeniu w pełnieniu obowiązków nauczycielki, która podczas lekcji wyrzuciła do kosza krzyż.
Nauczycielka z Kielna na Kaszubach potwierdziła w rozmowie z PAP, że komisja dyscyplinarna dla nauczycieli przy wojewodzie pomorskim uwzględniła jej wniosek o cofnięcie decyzji o zawieszeniu w pełnieniu obowiązków. W środa odebrała ona list polecony w tej sprawie.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
_1766416222.jpg)
