Reklama

W trzy dekady po koronacji

2015-09-17 13:17

Ks. Adam Stachowicz
Edycja sandomierska 38/2015, str. 4-6

Ks. Adam Stachowicz
suma odpustowa w sanktuarium w Janowie Lubelskim

Obecny obraz Madonny podarowali (prawdopodobnie zaraz po objawieniach) Zamoyscy – inicjatorzy miasta. Jest wzorowany na wizerunku Matki Bożej Śnieżnej z Rzymu. Nie jest znany artysta, ani miejsce powstania dzieła, ale znawcy lokują czas powstania obrazu na połowę XVII wieku i sugerują warsztat dominikanów z Krakowa
W tym roku przypada 370-lecie objawień i 30. rocznica koronacji wizerunku Matki Bożej Łaskawej i Różańcowej w sanktuarium w Janowie Lubelskim

Uroczystości rozpoczęły się 31 sierpnia od transmisji w TV Trwam i Radiu Maryja. Zebrani w świątyni oraz telewidzowie na wstępie obejrzeli program słowno-muzyczny przygotowany przez dzieci. Potem rozpoczęła się Msza św., której przewodniczył i homilię wygłosił abp senior Stanisław Wielgus. Przy okazji odbyło się spotkanie Rodziny Radia Maryja, a na falach toruńskiej rozgłośni transmitowane były „Rozmowy Niedokończone”.

Kolejnym akcentem jubileuszowym była wigilia odpustu, 7 września. Od godzin porannych ku janowskiemu sanktuarium zmierzały pielgrzymki z Biłgoraja, Goraja i Frampola (teren diecezji zamojsko-lubaczowskiej) i z Dzwoli oraz Kocudzy. Po powitaniu przez ks. kustosza Jacka Staszaka, pątnicy mieli okazję obejrzeć przygotowany przez dzieci montaż słowno-muzyczny dotyczący historii sanktuarium i kultu, jaki się tu sprawuje. Zwieńczeniem pielgrzymowania była Msza św. Przed Apelem Jasnogórskim wierni uczestniczyli w procesji różańcowej placu koronacyjnego.

Tradycyjnie dzień odpustu rozpoczyna się Pasterką Maryjną. Natomiast w ciągu dnia ważnym punktem obchodów jubileuszowych jest korowód dożynkowy. Poprzedza on Sumę odpustową. W tym roku Eucharystii przewodniczył bp Krzysztof Nitkiewicz. W homilii powiedział m.in: – Ojciec Święty Franciszek przypomina, że jeżeli się urodziłem, jeśli żyję na świecie, to znaczy, iż mam jakąś misję. Ona jest wpisana w moją egzystencję. Dlatego powinniśmy cenić sobie życie swoje i innych, uważać je za bezcenną wartość – podkreślał Ksiądz Biskup.

Reklama

Podczas Liturgii przybyli dziękowali za opiekę Maryi, ale także za zebrane plony. Po Mszy św. w świątyni nastąpił obrzęd instalacji kapituły kolegiackiej (więcej o tym wydarzeniu na str. II).

Dla uczczenia jubileuszu miejscowe Muzeum Regionalne zorganizowało konkurs, a jego efekty zostały pokazane w formie wystawy umieszczonej w „obchodach” poklasztornych.

Wspomnienia i świadectwa

Ks. Edmund Markiewicz, kustosz w latach 1986-2009, opowiada: – Starania o koronację cudownego wizerunku Matki Bożej Łaskawej i Różańcowej rozpoczął ówczesny proboszcz, ks. Roman Kwieciński, który ostatniego stycznia 1985 r. zmarł. Wtedy bp Bolesław Pylak mnie zamianował jego następcą. W celu rozwijania kultu Matki Bożej zwróciliśmy uwagę jednocześnie na sprawy materialne i duchowe.

Cała infrastruktura materialna była niesprzyjająca dla obrazu Matki Bożej i możliwości przyjmowania pielgrzymów. Wszystko było bardzo stare i zniszczone. W ciągu trzech lat kościół został zewnętrznie prawie przebudowany. Kuto ściany i wprowadzono nowe przewody elektryczne oraz nagłośnieniowe. Odnowiliśmy polichromię z 1932 r. Zmienił się także wygląd prezbiterium. Rozpoczęliśmy jednocześnie renowację wszystkich ołtarzy: jednego głównego i dziesięciu bocznych oraz dwunastego w korytarzach klasztornych. Prace przy ich odnawianiu trwały przez dziewięć lat. Zaczęliśmy też przygotowywać poza kościołem miejsce na spotkania modlitewne dla ludzi, czyli ołtarz dla Jezusa i tron dla Matki Bożej. Bagna, które otaczały kościół z zewnątrz zostały zasypane wielką ilością ziemi (1270 wielkich wywrotek), co uważa się za mały cud. Nagle znalazła się ziemia i ktoś tę ziemię przywiózł za darmo. W ten sposób zasypano teren o głębokości dwóch metrów. Tak powstały Dróżki Różańcowe. U p. Katarzyny Matwiein z Jarosławia zamówiliśmy stacje drogi różańcowej. Jednocześnie budowaliśmy dom parafialny. Prace materialne miały przygotować miejsce kultu, aby ludzie mogli się gromadzić wokół Matki Bożej w zadbanym miejscu. Należy podkreślić nadzwyczajną ofiarność wiernych składających pieniądze i swoją pracę dla wykonywania tych dzieł.

Pewnie jeszcze ważniejsza była strona duchowa. W 1986 r. zorganizowaliśmy misje różańcowe, które prowadzili Ojcowie Dominikanie, na czele z o. Szymonem Niezgodą. Trwały osiem dni i jako ich owoc powstało sto osiemnaście kół różańcowych – to była potęga! Ich członkowie codziennie odmawiali Różaniec w kościele. Po wieczornej Mszy św. odmawialiśmy Anioł Pański na życzenie Episkopatu Polski. O tę modlitwę w intencji i intencjach Ojca Świętego prosił Jan Paweł II.

Ważną rolę w szerzeniu kultu odgrywały uroczystości odpustowe ku czci św. Piotra i Pawła (29 czerwca), a także na uroczystość Narodzenia NMP (8 września), na który zapraszani byli Księża Biskupi. W 1995 r. przeżyliśmy bardzo uroczyście 350-lecie objawień Matki Bożej. W tym czasie byliśmy już w granicach diecezji sandomierskiej. Ten rok zgromadził siedemnastu Księży Biskupów, którzy od 3 maja, w kolejne niedziele, byli obecni.

Zwieńczeniem jubileuszu był odpust 8 września, na którym obecnych było siedmiu biskupów, a uroczystościom przewodził nuncjusz apostolski abp Józef Kowalczyk. Dwa dni później odbyło się zakończenie uroczystości maryjnych, którym przewodniczył Prymas Polski kard. Józef Glemp.

Ważną rolę odegrał również silnie rozwijający się wolontariat młodych, który był wspierany przez kolejnych księży wikariuszy. Ten intensywny wysiłek duchowy owocował licznymi powołaniami kapłańskimi i zakonnymi. W czasie mojego pobytu w Janowie Lubelskim zostało wyświęconych trzydziestu dwóch księży, a konsekrację zakonną przyjęły trzy siostry. Obecnie do posługi w zakonie przygotowują się dwie siostry, a w seminarium studiuje sześciu kleryków z naszego miasta.

Józef Łukaszewicz, uczestnik wydarzeń sprzed 30 lat, wspomina: – Przygotowania trwały najpierw na poziomie kuria – parafia. Potem w samym Janowie Lubelskim. Najbardziej zaangażowani byli ówcześni wikariusze: ks. Stanisław Budzyński i ks. Władysław Czajka. Organizowali oni grupy ludzi do sprzątania placu koronacyjnego, budowy ołtarza, dekoracji kościoła i miasta, oprawy liturgicznej, itd. W sumie w tych przygotowaniach brało udział grubo ponad sto osób. Władze miasta nie włączyły się w te prace, za to Służba Bezpieczeństwa miała na wszystko czujne oko. Dzień koronacji był chłodny, wietrzny i dżdżysty, ale na moment wkładania złotych koron papieskich na głowę Syna Bożego i Jego Matki pojawiło się światełko z nieba – otworzyła się w chmurach szczelina, przez którą przez chwilę na ołtarz padły promienie słońca.

Teresa Duda także pamięta ten moment: – W chwili, gdy kard. Franciszek Macharski nakładał korony na skronie Dzieciątka Jezus i Maryi, jakby otworzyło się okienko w niebie i przez ciężkie, czarne opończe chmur przebiły się promienie słońca, które na krótką chwilę ozłociły nałożone korony. To była dosłownie chwila, ale ja odczytałam ją, jako znak z nieba, jak „uśmiech” Maryi. Można śmiało powiedzieć, że Maryja jest darem dla Janowa Lubelskiego. Ciągle rodzi się więc w sercu pytanie, jak dziękować Panu Bogu za dar jakim jest Maryja Łaskawa i Różańcowa w naszym Sanktuarium, na naszej janowskiej ziemi? Tylko uklęknąć i razem z Maryją zaśpiewać hymn Magnificat.

Zebrał: ks. Adam Stachowicz

* * *

Trochę z historii

Pierwsze, niestety nieudokumentowane objawienia miały miejsce w 1639 r. Jak głosi legenda, rybacy pływający nocą po stawie, zwanym Czarnym, koło miejscowości Biała, ujrzeli niezwykłą światłość wśród lasu na południowym wzgórzu i zobaczyli na sośnie obraz Najświętszej Maryi Panny otoczony jasnością. Rok później król Władysław IV nadał przywilej na zbudowanie miasta, a nadany miastu herb posiadał wizerunek Madonny.

Udokumentowane objawienie ma miejsce 2 listopada 1645 r. miejscowemu bednarzowi z pobliskiej wsi Ruda Wojciechowi Boskiemu. Stało się to, gdy szedł na Jutrznię do kościoła w Białej. Według jego relacji Matka Boża, trzymająca dwie świece, stała w obecności dwóch aniołów i wypowiedziała takie słowa: „Ta jest wola Boża, aby się chwała Jego na tym miejscu i pamiątkę Moją odprawiała”. Drugie objawienie odbyło się 8 grudnia. Relacji z niego, początkowo nieufnie, wysłuchuje ks. Walenty Dąbrowski, proboszcz z Białej. Wojciech Boski zeznaje pod przysięgą czego doświadczył. Relacji tej wysłuchują mieszczanie – tak rozpoczyna się miejscowy kult. Objawienie otrzymują również dwaj rybacy. Widzą oni procesję aniołów w miejscu poprzednich objawień Matki Bożej, o czym zeznają także pod przysięgą. W tej sytuacji proboszcz powiadamia o zdarzeniu biskupa krakowskiego, który przysyła specjalną komisję do zbadania relacji o cudownych objawieniach. Komisja stwierdza nadprzyrodzoną interwencję Boga za pośrednictwem Maryi.

W dziejach sanktuarium Matki Bożej Łaskawej i Różańcowej dostrzegamy dwa okresy. Dawny, w latach 1660 – 1864, to czas pasterzowania zakonu Dominikanów i współczesny, od roku 1867, po przeniesieniu parafii z pobliskiej Białej, kiedy to opiekę nad sanktuarium przejęli księża diecezjalni.

Jednak najświetniejszy okres dla janowskiego sanktuarium rozpoczął się w 1985 r., po dokonaniu koronacji cudownego Wizerunku.

Tagi:
Matka Boża

Reklama

Dlaczego pielgrzymują do Babimostu?

2019-11-19 12:18

Ks. Adrian Put
Edycja zielonogórsko-gorzowska (Aspekty) 47/2019, str. 4-5

Nie ma tu jeszcze żadnego sanktuarium czy kolegiaty. A jednak do kościoła św. Wawrzyńca w Babimoście pielgrzymują wierni. A właściwie wierne. Bo od zeszłego roku to właśnie w tym mieście odbywają się diecezjalne spotkania kobiet. Co je tam przyciąga?

l.m.wikipedia.org/Petroniusz
Wnętrze kościoła w Babimoście

Sam gród na terenie dzisiejszego Babimostu mógł istnieć już w X wieku. Jego funkcjonowanie wiąże się z kultem pogańskiej bogini Baby. Pierwsze zaś wzmianki o Babimoście pochodzą z połowy XIII wieku. 22 lutego 1257 r. miejscowość wymienia dokument Przemysława I, księcia poznańskiego. Należała ona wówczas do cystersów z klasztoru w Obrze.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

„Myśląc z Wyszyńskim” nt. „Dlaczego Prymas Tysiąclecia? Co zawdzięczamy kard. St. Wyszyńskiemu?”

2019-11-21 07:46

Maria Czerska / Warszawa (KAI)

Dziś rozpoczyna się w Warszawie cykl debat "Myśląc z Wyszyńskim", będący przygotowaniem do beatyfikacji Prymasa Tysiąclecia. Rozmawiamy z bp. Piotrem Jareckim, który jest za nie odpowiedzialny. Dzisiejsze spotkanie zatytułowane jest: „Dlaczego Prymas Tysiąclecia? Co zawdzięczamy kard. Stefanowi Wyszyńskiemu?” Rozpocznie się o godz 18. w rezydencji arcybiskupów warszawskich.

Materiał prasowy

KAI: „Myśląc z Wyszyńskim” – ten zorganizowany z inicjatywy archidiecezji warszawskiej cykl spotkań to jedna z form przygotowania wiernych do beatyfikacji kard. Stefana Wyszyńskiego. Dlaczego to przygotowanie jest takie ważne?

Bp Piotr Jarecki: Bardzo ważne jest, by tematu świętości nie ograniczać do jakiś jednorazowych wydarzeń, ceremonii. Przygotowanie powinno nam pomóc w głębszym przeżyciu tej rzeczywistości w Kościele. Z inicjatywy archidiecezji organizowane są zasadniczo dwa, komplementarne wobec siebie cykle spotkań. Każdego 28 dnia miesiąca w katedrze, tam gdzie spoczywa kard. Wyszyński , będzie celebrowana Msza św. ze stosowną homilią. Zresztą te celebry odbywają się już od dłuższego czasu. Po Eucharystii odbędzie się wykład poświęcony konkretnemu tematowi z nauczania przyszłego błogosławionego. Te modlitewne spotkania będą okazją, by przyjrzeć się głębokiej duchowości kard. Wyszyńskiego, jego zanurzeniu w Bogu, zawierzeniu Chrystusowi przez Maryję.
Cykl „Myśląc z Wyszyńskim” rozpoczynamy już 21 listopada. Spotkania odbywać się będą w każdy trzeci czwartek miesiąca, od listopada do maja. Będzie to próba namysłu nad nauczaniem Prymasa Tysiąclecia ale nie w sensie tylko historycznym. Chodzi o to, by światło tego nauczania spróbować rzucić na współczesne otaczające nas problemy duchowe, moralne, kościelne, społeczne.
Warto wspomnieć, że wiele różnych środowisk organizuje szereg spotkań i konferencji poświęconych przyszłemu błogosławionemu po to, byśmy się właściwie – i doktrynalnie, i ideowo, i duchowo – przygotowali na te uroczystości a następnie na kult błogosławionego biskupa.

- Jakie zagadnienia poruszane będą podczas spotkań „Myśląc z Wyszyńskim”?

-Pierwsze spotkanie zatytułowane jest „Dlaczego Prymas Tysiąclecia? Co zawdzięczamy kard. Stefanowi Wyszyńskiemu?” Prymas Tysiąclecia – to wielki tytuł, sugeruje, że był to największy Prymas w 1000-letniej historii chrześcijaństwa w Polsce. Warto się zastanowić, co zawdzięczamy mu dziś, jakie są podstawy do nadania takiego tytułu.
Kolejne tematy „Rodzina. Wyzwania i szanse współczesnej rodziny”, „Prawda antropologiczna: mężczyzną i kobietą stworzył ich”. Męskość, kobiecość, małżeństwo i rodzina – na to też trzeba rzucić światło, choćby nawiązując do tak szeroko dyskutowanych dziś, nie zawsze w sposób właściwy, problemów związanych z gender czy LGBT.
„Czas to miłość. Społeczna krucjata miłości”- jakimi zasadami powinniśmy się w życiu kierować, by używając słów II Sob. Watykańskiego, nie zagubić człowieka, żeby w tym wszystkim, co się dokonuje w systemie politycznym i gospodarczym, w kulturze, człowiek był centrum, zasadą i celem. Człowiek się nie rozwinie, jeśli nie będzie częścią wspólnoty. Kard. Wyszyński mówi „Czas to miłość”. Niektórzy mówią: „Czas to pieniądz”… Ale nie wystarczy powiedzieć „miłość”, trzeba tę miłość właściwie rozumieć, jako zakorzenienie w Bogu Miłości.
Wreszcie wielki temat pracy - „Praca – przymus czy szansa?”. Porównując tamte realia z dzisiejszymi, bardzo wiele się zmieniło, ale istota pracy wciąż jest taka sama. O podmiotowym wymiarze pracy ludzkiej Kościół naucza od dawna. Istotny jest zewnętrzny owoc pracy ale najważniejsze jest to, co dzieje się z człowiekiem podczas procesu pracy. Ten temat, o którym wiele mówił i myślał kard. Wyszyński jest dziś niesamowicie aktualny. Chodzi o właściwe rozumienie pracy i umiejscowienie jej w całym życiu człowieka i społeczeństwa.
„W służbie dobra wspólnego. Polityka, naród, państwo” – poszukamy w myśli kard. Wyszyńskiego, czegoś, co mogłoby nas w tej kwestii ukierunkować; pewnej syntezy, która mogłaby być dla nas odpowiedzią na pytania, które pojawiają się wobec wielkiego chaosu pojęciowego w tej dziedzinie. Do listy tych pojęć być może warto by było jeszcze dodać „Kościół”. Zastanowimy się, jakie są relacje między tymi rzeczywistościami.
Ostatnie spotkanie, które przypadnie w maju, będzie nawiązaniem do obchodzonej wówczas 100. rocznicy urodzin Karola Wojtyły: „Nigdy jeden przeciw drugiemu. Kard. Karol Wojtyła i Prymas Stefan Wyszyński – komplementarność charyzmatów”. Będziemy zwracać uwagę na to, co w Kościele nazywamy jednością w wielości a co jest inspiracją Ducha św. Jego dziełem jest bogactwo i różnorodność. On też sprawia, że przy różnicach można zachować jedność. Ten fenomen pokażemy na przykładzie Jana Pawła II i kard. Wyszyńskiego, postaci niewątpliwie różnych, intelektualnie, duchowo, duszpastersko, a jednocześnie potrafiących się tymi różnicami wzajemnie wzbogacać i współpracować, również dla dobra Kościoła, Polski, społeczności międzynarodowej, nas wszystkich. My tego dziś nie potrafimy! Różnice nas dzielą. Potrzebujemy wzorców, jak różnic nie przekształcać w walkę, jak się różnić w jedności.
Odnosząc nauczanie kard. Wyszyńskiego do współczesności, nie bójmy się też powiedzieć, jakie elementy tego nauczania być może się zdezaktualizowały. Być może do pewnych tematów dziś inaczej powinniśmy podejść, używać innych terminów, ponieważ żyjemy w bardzo dynamicznej cywilizacji, która ustawicznie się zmienia, obserwujemy przyspieszenie historii. Temu też warto się przyjrzeć.

- Beatyfikacja ma służyć tym, którzy żyją. W jakim sensie kard. Wyszyński, człowiek, który żył w innej epoce, pełnił funkcje dla większości niedostępne, ma być wzorem dla nas?

- Nie warto jest łączyć świętości tylko z konkretną epoka, czy funkcją w Kościele. Świętość to podstawowe powołanie każdego ochrzczonego. Ale my dziś potrzebujemy na nowo sobie uświadomić, o co w tym chodzi. Lubię mówić, że świętość to jest nade wszystko dzieło Boga w człowieku. Świętość przypomina nam, że człowiek sam sobie nie wystarcza. Świętość wskazuje na relację – relację człowieka do Boga. Relacja do drugiego człowieka jest tylko konsekwencją tej pierwszej relacji.
Człowieka, który liczy na własne siły nie stać na świętość. Nie stać go na to, dopóki się nie otworzy na Kogoś, kto go wyprzedza, jest o wiele mądrzejszy, mocniejszy, potrafi bardziej miłować. Niezależnie od naszego miejsca w Kościele – czy to świecki, czy zakonnik, czy biskup – wszystkich nas jednoczy chrzest święty, który jest wezwaniem i uzdolnieniem do nawiązywania głębszej relacji z Bogiem.
Czego nas uczy kard. Wyszyński? - Przeżywania swojej ludzkiej słabości, grzeszności i oddawania jej mocy uświęcającego Boga. Uczy nas bezgranicznego zawierzenia Bogu, odkrywania Jego woli i posłuszeństwa jej.
Na świętość też można patrzeć, jako na kontynuację dzieła wcielenia. Trzeba to oczywiście dobrze rozumieć. Bóg stał się człowiekiem w konkretnym człowieku, w Jezusie., który jest Chrystusem – prawdziwym Bogiem i prawdziwym człowiekiem. W nim raz na zawsze zbawił świat. Ale to zbawienie trwa - trwa także w człowieku i przez człowieka. Święty to jest ktoś, kto jest zjednoczony z jedynym Zbawicielem, Jezusem Chrystusem. Gdy zaczyna się z Nim utożsamiać, przez niego Jezus Chrystus zaczyna działać. W ten sposób ludzie, zjednoczeni z Bogiem pomagają Bogu kontynuować dzieło zbawienia. To dokonuje się przede wszystkim poprzez świętych. Dokonywało i dokonuje się – jak wierzymy – przez błogosławionego kard. Wyszyńskiego.
Wezwany jest do tego każdy chrześcijanin ale my mamy z tym wielkie problemy. Święci potrafią współpracować z łaską, która została im dana. Dlatego odkrywają swoją misję życiową jak najlepiej rozumianą. Życie przeżywane w kategorii misji w oderwaniu od Boga prowadzi do wielkich nieszczęść. Natomiast misja życiowa w łączności z Panem Bogiem – to pomoc w zbawianiu świata i źródło życia szczęśliwego.

- Świętość, o której Ksiądz Biskup mówi dokonuje się głęboko w sercu każdego człowieka. Kościół naucza jednak, ze mamy naśladować świętych. W jaki sposób naśladować kard. Wyszyńskiego?

- Pierwsza sprawa to odkrycie swojego życiowego powołania. Kard. Wyszyński tak właśnie musiał podchodzić do swojego życia. Dla nas to jest trudne. Podejrzewam, że niewielu z nas tak do tego podchodzi, pyta się, jaki jest zamysł Boga względem mojej osoby. Kard. Wyszyński uczy nas takiego podejścia. Nie oszczędzał się, gdyż miał poczucie misji, którą otrzymał od Boga.
Warto podkreślić jego wielką miłość i nabożeństwo do Najświętszej Maryi Panny. On nie podchodził do Maryi historycznie. Wierzył, że jest obecna, prowadzi do Chrystusa i z Nim jednoczy. Jest Matką wiary, jest Matką Kościoła.
Kard. Wyszyński właściwie rozumiał Kościół – z jego blaskami i cieniami. Wierzył, że w Kościele jest Chrystus, który go nie opuści, mimo ludzkich słabości. Powiedział „Całe moje życie było jednym Wielkim Piątkiem”, ale nie załamał się w obliczu trudności, nawet w więzieniu. Swą ponadludzką zdawałoby się siłę, czerpał odpowiadając na wezwanie Boga. Nie był pesymistą, wierzył że miłość nadprzyrodzona, płynąca z Ofiary Chrystusa - jest zwycięska.
Ważna wskazówka na dzisiejsze czasy to również – nie ulegać atomizacji, indywidualizmowi, osadzać życie we wspólnocie i przeżywać jego relacyjny wymiar. Dziś obserwujemy dwie tendencje. Jedną jest indywidualizm, ucieczka do „własnej izdebki”, drugą – rozpłyniecie się w globalizmie. Kard. Wyszyński zwracał uwagę na znaczenie wspólnoty, jaką jest naród, kulturowa zbiorowość, idąca przez dzieje, przekazująca z pokolenia na pokolenie zasady, tradycje, wiarę i inne wartości. Z czwartego przykazania Bożego wyprowadzał miłość do Ojczyzny, głosił tę miłość i do niej wychowywał.
Prymas Wyszyński miał wielki szacunek dla drugiego człowieka, umiał przebaczać. Świadkowie mówią, że każdemu wybaczył i to nie tylko słownie. Modlił się za Bieruta. My mamy z tym problem. Modlimy się codziennie „i odpuść nam nasze winy, jako i my odpuszczamy naszym winowajcom…” ale tak naprawdę, zwłaszcza, jak ktoś kilka razy nadepnie na odcisk – to jest bardzo trudne… Tego możemy się uczyć od kard. Wyszyńskiego.
Ale przede wszystkim – jak powiedziałem – uczył nas bezgranicznego zawierzenia Bogu, Jego Mocy Miłości oraz oddawania wszystkich swoich problemów, słabości, grzechów przekształcającej potędze Miłości Chrystusowej Ofiary Krzyża.

- Jak wyglądać będą spotkania z cyklu „Myśląc z Wyszyńskim”?

- Spotkania odbywać się będą raz na miesiąc. Przygotowywane będą przez poszczególne środowiska – UKSW, Papieski Wydział Teologiczny, Instytut Prymasowski, Centrum Myśli Jan Pawła II oraz Muzeum Jana Pawła II i Kard. Wyszyńskiego. Za każdym razem przewidziany jest udział 3 prelegentów, którzy wymienią się opiniami, by potem odpowiadać na pytania uczestników. Do udziału zaproszeni są wszyscy, a zwłaszcza środowiska uniwersyteckie i laikat katolicki. Debaty śledzić będzie można on-line na stronie archidiecezji warszawskiej.

Zobacz zdjęcia: Myśląc z Wyszyńskim
CZYTAJ DALEJ

Reklama

Biblia z czasów Gutenberga na aukcji w Hamburgu

2019-11-22 13:19

ts (KAI/KNA) / Hamburg

Cenny egzemplarz Biblii, który wyszedł spod prasy drukarskiej Jana Gutenberga (ok. 1400-68), zostanie wystawiony 25 listopada na sprzedaż w Hamburgu. Miejscowy Dom Aukcyjny „Ketterer Kunst” poinformował niemiecką agencję katolicką KNA, że szacunkowa cena wyjściowa zabytku wynosi około miliona euro, eksperci natomiast spodziewają się osiągnięcia znacznie wyższej sumy.

wikipedia.org

Dwutomowa „Biblia Latina” ukazała się w 1462 roku, a więc jeszcze za życia Gutenberga, ale wydrukowali ją jego następcy Johannes Fust i Peter Schöffer. Spośród 200 takich egzemplarzy wykonanych w ich pracowni – tzw. Biblii Fust-Schöffera – w całości zachowało się jeszcze ok. 20. Zdaniem domu aukcyjnego ten niezwykle rzadki, kompletny, w całości wydrukowany na pergaminie i pięknie ozdobiony egzemplarz jest w pełni porównywalny z Biblią Gutenberga, powinien więc być łakomym kąskiem dla kolekcjonerów. Obecnie jego właścicielem jest osoba prywatna.

Pochodzący z Moguncji Jan Gutenberg, niemiecki rzemieślnik, złotnik i drukarz, jest twórcą pierwszej przemysłowej metody druku na świecie. Zrewolucjonizował sposób drukowania książek, wynalazł też aparat do odlewania czcionek z wymiennych matryc oraz prasy drukarskiej.

Biblia Gutenberga – pełne wydanie Pisma Świętego w języku łacińskim – jest pierwszym wydawnictwem dziełowym w Europie, wykonanym za pomocą tej nowej metody. Przygotował ją do druku i wydrukował Gutenberg w latach 1452-55 w swej rodzinnej Moguncji.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Rozumiem