Reklama

Czy wszystkie drogi prowadzą do nieba?

2015-10-28 08:52

Ks. Jarosław Krzewicki
Niedziela Ogólnopolska 44/2015, str. 18-19

Grażyna Kołek

Uroczystość Wszystkich Świętych, których moc pozdrowień z nieba przynosi nam listopadowy kalendarz, a także Dzień Zaduszny, przywołujący pamięć tych, którzy w drodze trochę się pogubili, rozbudza ciekawość co do sposobu, w jaki najlepiej trafić do krainy wiecznego szczęścia

Czy można się nie zbawić? Teoretycznie tak. A jak jest naprawdę? Są tacy, dla których piekło to opuszczony zamek, w którym diabeł niczym śpiąca królewna zastygł w samotności i czeka, kto go do raju przywróci. Tacy wierzą, że Pan Bóg ostatecznie z wszystkimi da sobie radę. Ich zdaniem, piekło istnieje, ale trudno tam trafić, i wcale nie wiadomo, czy to się komuś uda. Wystarczy zrzucić zewnętrzne warstwy czynów i wyborów niczym jasełkowe przykrycia, a potem radować się zbawieniem. To uproszczenie, bo nadzieja zbawienia dla wszystkich ma długą tradycję w Kościele. Zawsze można ufać, że w gronie zbawionych znajdziemy się wszyscy. Ale pewność byłaby zaprzeczeniem prawdy o człowieku, bo czy Odkupienie to wynik przetargu na ludzką wolność? Sama Ewangelia też nie jest reklamą w stylu piarowskiej perswazji zdolnej przekonać najbardziej opornych. Dzięki Bogu człowiek jest wolny, tzn. że nikt go do kochania nie zmusi, a to warunek wiecznego szczęścia. Niebo z przymusu samo stałoby się piekłem.

Odwieczne pytania

Dlaczego człowiek się zbawia? Czy dlatego, że sam tego bardzo chce, czy może dlatego, że Panu Bogu na tym zależy? Bóg pragnie naszego szczęścia za cenę śmierci jednorodzonego Syna, a tak wysoka cena jest wyrazem nieskończonego uczucia, miłości miłosiernej. Miłość nie umiera. Za pragnieniem Boga idzie Jego ofiara, działanie. Skoro Bóg jest nieskończenie dobry, wszechmocny i miłosierny, to każdy może się zbawić, jeśli i jego pragnienie ukonkretni się w czynie. Wiara, która jest pragnieniem, bez uczynków umiera, bo nie była miłością.

Jak trafić do nieba? Czy można dotrzeć tam samemu, na własną rękę, po dróżkach własnych marzeń, pragnień, przyjemności? Czy raczej trzeba skorzystać z bardziej zorganizowanych form podróży? Zapisać się na wycieczkę, wziąć przewodnika, podróżować razem z innymi, pod kierunkiem kogoś, kto mówi, że zna drogę, i można mu wierzyć? Wybór jest ogromny: to może być Jan od Krzyża z Teresą z Ávila, Franciszek z Asyżu i Klara, Ignacy Loyola, Dominik Guzmán, papież Jan Paweł II, Edyta Stein czy Stanisław Kostka.

Reklama

Jak podróżować?

Życiorysy świętych, ich pisma i dzieła pokazują konkretnie, co zrobić, by właściwie odczytać i wypełnić własne powołanie. Pamięć o bliskich, znajomych i krewnych, którzy zostawili ślady na rozstajach, jeszcze bardziej utwierdza, że niebo może być dla wszystkich, a droga, by je osiągnąć, dla każdego właściwa.

Dla niektórych zbawienie jest jak podróż do lepszego świata, takiego z jesiennych marzeń o dalekich krainach pełnych kolorowych ogrodów, gorących plaż i słońca przeglądającego się w tafli bezkresnej wody.

Jak podróżować? Zamknąć się w kapsule kamedulskiej klauzury, w podwodnej łodzi Karmelu albo spalić się w słońcu afrykańskiej misji, dźwigać w ciele wielbłądziego garbu współmałżonka alkoholika, uprawiać ogród rodzinnego domu, czasem walczyć z wiatrem i chłodem chorób duszy i ciała, skutecznie oddalając pokusę zwątpienia.

By żyć godnie i trafić do nieba, zapewne potrzeba wiele siły, energii i zapału. Czy wszystkich na to stać? Podróżować za jeden uśmiech, szklankę wody, gest dobroci, posługę serca się nie da? Może są jakieś tajemne zaklęcia, by wytrychem otworzyć to, co Piotr kluczami otwiera?

W świadomości wiernych, czego Kościół nie odrzuca, istnieją koła ratunkowe dla tych, którzy znaleźli się za burtą Chrystusowej łodzi. Są tacy, którzy twierdzą, że Pan Jezus sam im objawił pewne formy modlitwy, działania i postaw, które sprawią, że człowiek osiągnie zbawienie. To m.in. św. Siostra Faustyna, która proponuje nabożeństwo do Bożego Miłosierdzia: „Chociażby grzesznik był najzatwardzialszy, jeśli tylko raz zmówi koronkę, dostąpi łaski nieskończonego miłosierdzia”. Św. Małgorzata Maria Alacoque twierdzi, że kto przez dziewięć kolejnych pierwszych piątków miesiąca przystąpi do Komunii św. i ofiaruje ją jako wynagrodzenie za grzechy własne i rodzaju ludzkiego, temu Boże Serce zapewni miłosierdzie w chwili zgonu i nie umrze bez Bożej łaski. Św. Brygida i wiele innych dają konkretne wskazówki, co robić, by obawa życiowego bankructwa się nie ziściła.

Prywatne objawienia nie są kolejną księgą Pisma, biblijnym suplementem, by przypiąć je pinezką do krzyża, co najwyżej mogą się stać zakładką w Ewangelii, by nie zagubić miłosierdzia Słowem posianego w sercu.

Czy wierzyć obietnicom, że za dziesięć zdrowasiek, koronkę lub inne modlitwy da się dopłynąć do nowego życia? Czy nie kłóci się to z Ewangelią, która mówi o krzyżu i zaparciu się siebie, o wierze, która zbawia, o sądzie, który obnaża, kim człowiek był? Czy da się przepłynąć ocean na ratunkowym kole?

Jak modlitwa Łotra

Trafić do nieba, tzn. nadać życiu sens i głęboką nadzieję. Mieć nadzieję i pragnąć, podjąć działanie – choćby proste. Inwestując w życie, trzeba ziarno dobrze wrzucić w ziemię, a to, co wyrośnie, dojrzewać będzie w błękitach jasnego nieba. Czasem wystarczy jedno ziarno jak promyk nadziei, by zebrać plon.

Czego uczą nas święci? Każdy z nich jest niczym fragment wielkiej mapy drogowej, w gęstwinie dróg i ścieżek widać wyraźniej, jak dotrzeć do celu. Na każdej widać tę jedyną, optymalną, która wiedzie do celu, którym jest zbawienie. To Chrystus, który jest Drogą, naznacza życie każdego świętego. Czy jest ona krótsza, czy dłuższa, zależy od tego, skąd człowiek wyrusza, gdzie się znalazł, gdy podjął decyzję, by iść do domu Ojca. Piotr przemierzył świat, a święty Łotr wyruszył już z krzyża. Wystarczyło kilka kroków mierzonych żalem, skruchą czystego pragnienia – i już był na miejscu. Czasem niebo jest bardzo blisko, czasem kryje się za pierwszym zakrętem nakreślonym Koronką do Bożego Miłosierdzia.

Koła ratunkowe są jak modlitwa Łotra, o ile są szczere. To zachęta, by o niebie pomyśleć poważnie, bo jeśli ktoś decyduje się złapać na stopa iskrę nadziei, to oznacza, że pragnie podróży do Boga.

Objawienia prywatne, mówiące o środkach zbawienia, to świadectwo spotkania i działania Kościoła. Trzeba je widzieć w perspektywie życia i działania całego Mistycznego Ciała. Ktoś opłacił to, czego spóźniony na pociąg zbawienia wcześniej nie zarobił. Koła ratunkowe trzeba odnieść do modlitwy i cierpienia, którą Chrystus wydobywa ze skarbca Kościoła, do którego każdy, jak do wspólnej kasy, wkłada oszczędności swej własnej wiary przekutej w miłość uczynków nadziei. To modlitwy, także cierpienia, osób modlących się codziennie, które często nie wiedzą, komu przypadnie pozorny bezsens ich zmagań. Wszyscy jesteśmy w podróży, a w pociągu miłosierdzia, inaczej niż w zwykłej kolei, jest też troska o jadących na gapę.

Nie wszystkie drogi prowadzą do nieba. Prawdziwa jest tylko ta jedyna: to Chrystus miłosierny, który do nieba wprowadza. Miłosierdzie jest dla grzeszników od zawsze zmierzających we właściwym kierunku, ale i dla tych, którzy wypadli z trasy lub jeszcze się nie zdecydowali, by tam wyruszyć, i pragną to zmienić. Droga jest jedna, sposobów podróży wiele. Czas, by każdy odnalazł swój własny za przykładem świętych i z ich pomocą, w jedności Kościoła szczęśliwie dotarł do celu.

Tagi:
uroczystość zmarli

Ku pokrzepieniu ducha i umocnieniu jedności

2019-12-10 10:48

Ks. Wojciech Kania
Edycja sandomierska 50/2019, str. I

W Stalowej Woli zostało wykonane Oratorium o Męczennikach Sandomierskich „Dojrzewanie drzewa – witraż wiernością malowany”, przygotowane na jubileusz 200-lecia Diecezji Sandomierskiej. Muzykę skomponowali Piotr Pałka i Hubert Kowalski, natomiast libretto napisał ks. Krzysztof Lechowicz

Ks. W. Kania
Należy pielęgnować pamięć o praojcach

Wśród licznych gości, którzy wypełnili salę Miejskiego Domu Kultury, obecni byli: bp Krzysztof Nitkiewicz, bp pomocniczy senior Edward Frankowski, prezydent Stalowej Woli Lucjusz Nadbereżny, wiceminister infrastruktury Rafał Weber, senator Janina Sagatowska, przedstawiciele różnych instytucji oraz samorządowcy.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Brat Marek z Taizé: Wątpliwości są znakiem, że nasza wiara jest żywa

2019-12-15 09:07

mp / Warszawa (KAI)

- Wątpliwości w wierze są zaproszeniem do szukania Boga oraz do dalszego rozwoju - odpowiedział brat Marek z Taizé wczoraj podczas spotkania u jezuitów w Warszawie. Prowadził je Piotr Żyłka, redaktor naczelny portalu Deon.pl. Było ono poświęcone promocji książki: „Bóg. Cisza. Prostota”, która jest wywiadem-rzeką z bratem Markiem, przeprowadzonym właśnie przez Piotra Żyłkę. Ukazała się ona w tych dniach nakładem Wydawnictwa WAM.

www.spotkaniegrebocin.pl

- Młodych ludzi w Kościele powinno się przede wszystkim słuchać – powiedział brat Marek pytany jaka jest tajemnica sprawiająca, że do Taizé, tej skromnej burgundzkiej wioski, przyjeżdżają od lat setki tysięcy młodych z całego świata. Przypomniał, że brat Roger (założyciel wspólnoty) uczył braci, że w kontakcie z młodymi ludźmi nie należy stawiać się w roli mistrzów mających gotową odpowiedź na każde pytanie. Twierdził, że bracia powinni być ludźmi, którzy będą cierpliwie i życzliwie wysłuchiwać wszystkich, a w pierwszym rzędzie tych, którzy mają wątpliwości w wierze.

Zdaniem brata Marka, wątpliwości w wierze to sprawa, której nie powinniśmy się obawiać. Oznaczają one, że żyjemy i że szukamy. - A jeśli jesteśmy ludźmi, którzy zmierzają do Boga, to jest o co pytać do końca życia - podkreślił. - Wątpliwości są więc znakiem, że nasza wiara jest żywa. Ostrzegł, że jeśli w wierze operować będziemy tylko pewnikami, to nikt taką wiarą nie będzie zainteresowany. Wątpliwości są bowiem zaproszeniem do szukania.

Spotkania z młodymi – przyznał brat Marek – są też przynagleniem do zmiany czegoś w dzisiejszym świecie, do budowania pojednania i budowania więzi zaufania. „Dla mnie spotykanie się z młodymi jest nieustannym obdarowaniem świeżością powołania” - skonstatował.

Brat Marek wyjaśnił, że współczesny człowiek, w tym wielu młodych, jest głęboko zranionych i obarczonych często poważnym cierpieniem duchowym. Musimy więc starać się coraz lepiej rozumieć to wewnętrzne cierpienie. A tym, co najbardziej pomaga ludziom cierpiącym jest wysłuchanie i zaufanie.

Brat Marek mówił wczoraj nie tylko o relacjach ekumenicznych, które są codziennością wspólnoty z Taizé, ale także o nowym wyzwaniu, jakim jest obecność muzułmanów. Zapytany o weekend przyjaźni chrześcijańsko-muzułmańskiej, jaki odbył się przed dwoma miesiącami w Taizé, powiedział, że bracia mają kontakt z muzułmanami już od dawna, gdyż ich fraternie istnieją w niektórych krajach muzułmańskich np. w Bangladeszu. Tam kontakt z muzułmanami jest codzienny.

- Ze strachów przed wyznawcami islamu już się uleczyliśmy, gdyż poznaliśmy, że muzułmanie są to często prości, zwyczajni i Boży ludzie, głęboko traktujący swą wiarę – oświadczył. Opowiedział, że bracia doznają tam bardzo wiele życzliwości. Ostrzegł przed tendencją do odgradzania się od muzułmanów – jaka często nas charakteryzuje - gdyż znacznie lepszym wyjściem jest zacząć się nawzajem poznawać, spotykać i rozmawiać. - A wtedy odkryjemy, że ten kto swe życie opiera na wierze, ten nie szuka wojny. Natomiast wojny szuka ten, kto wiarą manipuluje, ale dotyczyć to może zarówno muzułmanów jak i chrześcijan – wyjaśniał.

Na pytanie jak rozumieć prostotę w naszym życiu, brat Marek odpowiedział, że prostota nie oznacza ucieczki od nowych wynalazków technicznych ale jest poszukiwaniem tego, co naprawdę jest mi potrzebne. - Prostota nie jest to więc odrzucanie tego, co człowiek wynalazł, ale korzystanie w taki sposób aby to służyło innym - wyjaśnił. Dodał, że powinna temu towarzyszyć podstawa samoograniczenia, ale nie może być ona przeżywana w smutku lecz w radości.

Brat Marek opowiadał też o swojej drodze do Taizé. Kiedy był studentem ekonomii w Poznaniu w latach 60-tych ubiegłego wieku, wielką rolę w jego życiu odegrało duszpasterstwo akademickie. Przeżył tam szczególną fascynację rozwijającym się wówczas ruchem ekumenicznym. Swego rodzaju objawieniem dlań była książka „Taizé i Kościół jutra”, która zawierała też regułę wspólnoty z Taizé. Reguła ta stała się wyznacznikiem dalszych jego poszukiwań duchowych, do tego stopnia, że wraz z przyjaciółmi z duszpasterstwa chciał w Polsce założyć wspólnotę na niej opartą. W końcu – po spotkaniu z bratem Clementem, który przybył do Polski - udało mu się uzyskać zaproszenie do Taizé.

W 1972 r. po raz pierwszy mógł udać się do Taizé. A kiedy jechał tam po raz drugi w 1975 r., miał już wewnętrzne przekonanie, że chce wstąpić na stale do wspólnoty. Bracia zgodzili się na to, ale postanowił jeszcze wrócić do Polski, aby załatwić niezbędne formalności. Przez kolejne 3 lata nie dostawał paszportu. W końcu, w 1977 r. po długich perypetiach go otrzymał. Zaraz po przybyciu został przyjęty jako brat do wspólnoty. A w drugiej połowie lat 90-tych – za namową brata Rogera oraz ks. Stanisława Dziwisza, wówczas sekretarza Jana Pawła II – przyjął święcenia kapłańskie.

Przez wiele lat brat Marek zajmował się Polakami przyjeżdżającymi do Taizé i był jednym z głównych organizatorów Europejskich Spotkań Młodych. Obecnie opiekuje się uchodźcami i migrantami przyjętymi przez wspólnotę.

Spotkanie u oo. jezuitów było organizowane przez warszawskie środowisko związane ze wspólnotą Taizé. Przy jezuickim duszpasterstwie DĄB co środa odbywają się modlitwy w duchu Taizé, a w ostatnią środę miesiąca tego typu spotkanie modlitewne ma miejsce w kościele św. Marcina na Piwnej.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Pleszew: ponad 300 osób na wigilii dla ubogich i samotnych

2019-12-15 19:44

ek / Pleszew (KAI)

Ponad 300 osób wzięło udział w spotkaniu wigilijnym dla ubogich i samotnych w Domu Parafialnym im. ks. Piotra Skargi w Pleszewie. Do wieczerzy wigilijnej zasiadł biskup kaliski Edward Janiak.

Wigilia w Pleszewie w takiej formie organizowana jest od 15 lat, ale początki sięgają 1994 roku, kiedy to z inicjatywy Edwarda Horoszkiewicza, Olgierda Rusinka i Jana Piaseckiego w Sali Rzemiosł w Pleszewie odbyła się wigilia dla kilkudziesięciu osób. W 2005 roku Towarzystwo Pomocy św. Brata Alberta i Akcja Katolicka parafii Ścięcia św. Jana Chrzciciela w Pleszewie postanowiły z ogromnym wysiłkiem i poświęceniem przygotować wigilię dla 88 osób. W przygotowaniu pomagała Barbara Kraszkiewicz, która sama przyrządziła potrawy wigilijne.

Rok później Akcja Katolicka tej parafii wyszła z inicjatywą, aby łącząc siły z pleszewskimi władzami i instytucjami organizować wigilię dla osób samotnych z całego miasta. 20 grudnia 2006 roku przy wigilijnym stole w Domu Parafialnym zasiadło ok. 230 osób. - Zwróciliśmy się z propozycją do władz miasta, które odpowiedziały na nasz apel i obecnie organizujemy jedną wspólną wigilię w mieście dla ponad 300 osób. Ludzie przychodzą na to spotkanie bardzo chętnie, więc staramy się stworzyć jak najlepszą atmosferę – powiedział w rozmowie z KAI Kryspin Kuberka, prezes Akcji Katolickiej.

Od 2007 roku wigilię swoją obecnością zaszczycają biskupi diecezji kaliskiej. Sześć razy gościł bp Stanisław Napierała, trzy razy bp Edward Janiak, dwa razy bp Łukasz Buzun i jeden raz bp Teofil Wilski. Stałym elementem wigilii były jasełka i inscenizacje przygotowywane przez dzieci z przedszkoli i uczniów szkół podstawowych w Pleszewie, a kolędy śpiewały: Chór z parafii Ścięcia św. Jana Chrzciciela, Chór Lira i Chór Schroniska św. Brata Alberta w Pleszewie.

Tegoroczne spotkanie rozpoczął koncert kolęd w wykonaniu dzieci i młodzieży z Domu Kultury w Pleszewie.

Biskup kaliski Edward Janiak przekonywał, że do świąt Bożego Narodzenia trzeba dobrze się przygotować. - Żeby radośnie przeżyć Boże Narodzenie trzeba należycie przygotować się poprzez uczestnictwo w Roratach, spowiedź świętą. Tylko wtedy będziemy mieć radość wewnętrzną – mówił duchowny.

Życzył, aby każdy na swojej drodze spotykał dobrych ludzi. – Najważniejsze jest to, żeby z nikim nie być skłóconym, nikomu źle nie życzyć, żeby być dobrym człowiekiem. Życzę, aby każdy spotkał na swojej drodze życia dobrego człowieka i żebyście dla innych byli jak anioły przez uśmiech, podanie ręki, życzliwe odezwanie się do sąsiadów. Życzę też, żeby radość kolęd tej wielkiej tajemnicy Bożego Narodzenia przenieść do domów rodzinnych – powiedział bp Janiak.

W imieniu organizatorów życzenia złożył burmistrz miasta i gminy Pleszew Arkadiusz Ptak.

Po przełamaniu się opłatkiem wszyscy zasiedli do stołów i spożyli kolację wigilijną. Każdy uczestnik otrzymał także upominek świąteczny.

Organizatorami wigilii w Pleszewie są: burmistrz miasta i gminy Pleszew, proboszcz parafii pw. Ścięcia św. Jana Chrzciciela w Pleszewie, Akcja Katolicka tej parafii, Miejsko-Gminny Ośrodek Pomocy Społecznej, Towarzystwo Pomocy im. św. Brata Alberta, Dom Kultury w Pleszewie oraz Towarzystwo Miłośników Ziemi Pleszewskiej.

W uroczystości wzięli udział przedstawiciele pleszewskich władz, proboszczowie trzech pleszewskich parafii: ks. prał. Henryk Szymiec, ks. kan. Krzysztof Guziałek i ks. kan. Henryk Lemke oraz ks. Mariusz Giwerski, kapelan Towarzystwa im. św. Brata Alberta w Pleszewie.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Rozumiem