Polska to pola, wioski, lasy, góry,
Drogi, po których chodzisz, i te chmury,
Co nad twym miastem śmieją się i chmurzą,
Pogodę wróżą, niepokoją burzą...
To te strumienie, które rzeki tworząc,
Płyną do morza, by dalekim morzom,
Dalekim krajom szumieć o twym kraju –
O śniegach w zimie, ciepłych deszczach w maju...

Polska – to twarze bliskie i znajome,
Uśmiech rodziców, śmiech dzieci przed domem,
To ludzie, których dotychczas poznałeś,
I mnóstwo innych, których nie znasz wcale...
To nieznajomi, co do pracy spieszą,
Razem się trudzą i pospołu cieszą,
I wśród trosk różnych jedną wspólną mają –
By lepiej, piękniej było w naszym kraju!

I nie zapomnij o tych, którzy byli
Tutaj przed tobą: tu żyli, walczyli,
Ginęli – obce powstrzymując wojska,
By nie zginęła, byś mógł mówić – Polska!
Polska to jeszcze wszystkie polskie słowa,
Tych wszystkich ludzi jedna, wspólna mowa
I książki, które w tej mowie spisano...
Wiersze czytane cicho na dobranoc...

Słowa i myśli, marzenia i troski,
I to, kim będziesz – wszędzie skrawek Polski!