Ewangelia Mt 26, 14 – 27, 66 -> PRZECZYTAJ: niezbednik.niedziela.pl/biblia.

Drodzy!

1. Wchodzimy w Wielki Tydzień. Są to wyjątkowe dni dla naszej wiary. Znaczone będą przez cierpienie, śmierć i zmartwychwstanie Jezusa Chrystusa. Ten szczególny czas zaznacza się także w liturgii, która biegnie inaczej niż przez pozostałe dni roku, jakby zwalniała momentami, skracała się i znowu wydłużała, kiedy trwa jak by w zadumie, pozbawiona głosu Chrystusa w Eucharystii, więc jej nie celebruje (Wielki Piątek), i wstrzymuje oddech w Wielką Sobotę, jakby czekała, co się wydarzy: czy życie powróci, czy odeszło już od nas na zawsze. Liturgia trwa w zawieszeniu i wierzący muszą się przełamywać, aby nie upaść na duchu, aby pójść dalej, wejść głębiej w tajemnicę życia i wiary. Muszą zostawić swoje lęki, swoją logikę, swoje ziemskie pewności i pozwolić się prowadzić Bogu, zaczerpnąć od Niego wody życia. Czas Wielkiego Tygodnia jest czasem rozbudzania na szych myśli nad tym, czym jest życie, jak się rozwija, dokąd zmierza. Jest to czas, kiedy wszystko nabiera jakby nowych rozmiarów. Zmieniają się proporcje i znaczenia, wielkości i objętości. Ci, którzy żyją bez wartości, są wezwani, aby za stanowić się, czy żyją naprawdę, czy wyłącznie egzystują. Ci, którzy uchodzą za mądrych w oczach świata, muszą zadać sobie pytanie, czy są tacy także w oczach Boga. W Wielkim Tygodniu następuje bowiem przewartościowanie wszystkiego. Bóg staje blisko tych, którzy są mali (w szerokim znaczeniu tego słowa), słabi, niepozorni, niewiele znaczący w swoich ekonomicznych możliwościach, żyjący na peryferiach. Bóg w dniach Wielkiego Tygodnia mówi, że kocha wszystko to, co jest jakoś połamane przez życie lub możnych tego świata. Do tych, którzy sądzą, że wszystko już skończone, Bóg mówi, że jest właśnie odwrotnie, że wszystko dopiero nabiera rozpędu, energii, staje się autentycznie wielkim. Kiedy świat mówi, że wszystko stracone, przepadło, w swoim zmartwychwstaniu Jezus mówi, że dopiero teraz wszystko zostało odnalezione, na nowo odrodzone. Przez swoją śmierć i zmartwychwstanie Jezus uwalnia tych, którzy byli skazani, którzy nie widzieli już żadnej nadziei w swoim życiu, którym wydawało się, że idą jedynie ku zagładzie. Do nich kieruje Chrystus słowa, że jest z nimi, żeby się nie bali.

2. Wielki Tydzień wprowadza nas w śmierć Jezusa. Ona jest tematem przewodnim tych dni. Jest białą czy czarną pa nią tego czasu. Panuje nad wszystkim, nad wszystkimi naszymi myślami, pragnieniami, planami… wszak wszystko znajduje zwieńczenie w śmierci. Jezus wchodzi w nią, w sam jej środek, pozwala się jej objąć, oddaje się w jej władanie, aby następnie zadać jej śmiertelny cios. W tajemnicy zmartwychwstania Chrystus złamał władzę śmierci nad życiem. Nie wyznacza ona już dłużej naszego kresu. Staje się wyłącznie pomostem nad przepaścią. Przepaścią jest lęk człowieka, kiedy umiera. Lęk ten przezwycięża wiara, nadzieja i miłość. Im większa wiara, tym słabszy lęk przed śmiercią, przed umieraniem. W wierze już teraz odradzamy się do nowego życia. Lęk, jaki rodzi śmierć, staje się jakby mniej straszny. W tym wszystkim pomaga nam Chrystus. Jego pomoc jest nieodzowna. Jego cierpienie jest nieodzowne. Pisze św. Paweł: Chrystus nas wybawił i wezwał świętym powołaniem nie na podstawie naszych czynów, lecz stosownie do własnego postanowienia i łaski, która nam dana została w Chrystusie Jezu sie przed wiecznymi czasami. Ukazana zaś została ona teraz przez pojawienie się naszego Zbawiciela, Chrystusa Jezusa, który przezwyciężył śmierć, a na życie i nieśmiertelność rzucił światło przez Ewangelię, której głosicielem, apostołem i nauczycielem ja zostałem ustanowiony (Tm 1, 9–11).

3. Zejdź z krzyża! – skandował tłum. Ale Chrystus nie schodzi. On nie przyszedł, aby spełniać ludzkie zachcianki. Nie przyszedł, aby realizować nasze niskie życzenia, nasze widzimisię. On nie ślizga się po powierzchni życia, lecz wchodzi w jego rdzeń, w najgłębsze jego pokłady. Wchodzi tam, dokąd człowiek wejść nie chce, bo się boi. Udaje sam przed sobą, żyje, jakby śmierci nie było, jakby nie było cier pienia, smutku, zdrady, kłamstwa, wrogów i nieprzyjaciół. Żyje w złudzeniach. Chrystus uwalnia go od nich, dlatego nie schodzi z krzyża. Chce pokazać, że jest on ważny, że wy trwanie do końca jest ważne, że piękno, prawdziwe piękno rodzi się poprzez wytrwałość w tym, co się komuś obiecało, dało się słowo miłości czy wierności. I kiedy przychodzi pokusa, aby słowa nie dotrzymać, aby z niego zrezygnować, „zejść” z niego, Chrystus pokazuje, że nie wolno takiego głosu, takiej pokusy słuchać, że na takie słowa trzeba zamknąć uszy, aby ich nie słyszeć. I trwać na swoim stanowisku, być wiernym temu, co się obiecało, wypełnić przyrzeczenia. Prawdziwie, Ten był Synem Bożym. Podziwiamy setnika i jego ludzi, którzy wypowiedzieli te słowa: Prawdziwie, Ten był Synem Bożym. Mieli odwagę powiedzieć je, kiedy wszyscy wokół mówili coś przeciwnego, zaprzeczali, jakoby na krzyżu umierał Zbawiciel. Setnik i jego ludzie nie wstydzili się dać świadectwa o Bogu. Mieli odwagę iść pod prąd. A czy ja ją posiadam? Czy posiadam odwagę przyznać się do Boga, wyznać, że On jest Zbawicielem, w takie dni, jak te Wielkiego Tygodnia? Kiedy wielu wokół, kiedy niemal cały świat krzyczy, że Boga nie ma, że Jezus nie jest Zbawicielem, że Kościół nie przekazuje Jego słowa, że sakramenty nie kry ją w sobie boskiej mocy itd.? Czy mam odwagę powiedzieć, jak powiedział setnik: „On prawdziwie jest Bożym Synem”? Wielki Tydzień – rozciągnięty na całe życie człowieka – jest czasem próby, oczyszczania wiary, są w nim chwile wątpliwości, upadków. Kto wytrwa do końca, będzie zbawiony. Tematem głównym tego tygodnia jest bowiem nasze zbawienie.

Panie! Obdarz mnie łaską mądrego świadczenia o Tobie!

Więcej książek, artykułów, tekstów oraz nagrania audio homilii znajdziesz na stronie internetowej ojca prof. Zdzisława Kijasa: zkijas.com

Redakcja tekstu: dr Monika Gajdecka-Majka

Homilie pochodzą z książki "U źródła Życia. Rozważania na niedziele czasu Adwentu, Bożego Narodzenia, Wielkiego Postu i Wielkanocy, Rok A,B,C", wydanej przez wydawnictwo Homo Dei.