Bracia i Siostry, dzień dobry!

Kontynuujemy naszą drogę refleksji na temat Kościoła, tak jak nam go ukazuje soborowa Konstytucja Lumen gentium (LG). Dzisiaj zajmujemy się jej czwartym rozdziałem, który mówi o świeckich. Pamiętamy wszyscy o tym, co lubił powtarzać Papież Franciszek: „Świeccy stanowią olbrzymią większość Ludu Bożego. W ich służbie pozostaje mniejszość: wyświęceni szafarze” (Adhort. apost. Evangelii gaudium, 102).

Ta część dokumentu stara się wyjaśnić w pozytywny sposób naturę i misję świeckich, po wiekach, w których byli oni określani jedynie jako ci, którzy nie należą do duchownych ani do osób konsekrowanych. Dlatego chętnie przeczytam z wami ponownie bardzo piękny fragment, który mówi nam o wielkości stanu chrześcijańskiego: „Jeden jest zatem wybrany Lud Boży: «Jeden jest Pan, jedna wiara, jeden chrzest» (Ef 4, 5); wspólna jest godność członków wynikająca z ich odrodzenia w Chrystusie, wspólna łaska synów, wspólne powołanie do doskonałości, jedno zbawienie, jedna nadzieja i niepodzielna miłość” (LG, 32).

Zanim Sobór wskaże na jakiekolwiek różnice dotyczące posługi lub stanu życia, potwierdza on równość wszystkich ochrzczonych. Konstytucja nie chce, aby zapomniano o tym, co już stwierdziła w rozdziale o Ludzie Bożym, a mianowicie, że cechą ludu mesjańskiego jest godność i wolność dzieci Bożych (por. LG, 9).

Oczywiście, im większy jest dar, tym większe jest również zobowiązanie. Dlatego Sobór, obok godności, podkreśla również misję świeckich w Kościele i w świecie. Ale na czym opiera się ta misja i na czym polega? Mówi nam o tym sam opis świeckich, który proponuje nam Sobór: „Przez pojęcie «świeccy» rozumie się tutaj wszystkich wiernych [...], którzy wcieleni przez chrzest w Chrystusa, ustanowieni jako Lud Boży, stawszy się na swój sposób uczestnikami kapłańskiej, prorockiej i królewskiej misji Chrystusa, sprawują właściwe całemu ludowi chrześcijańskiemu posłannictwo w Kościele i w świecie” (LG, 31).

Święty Lud Boży nie jest zatem nigdy bezkształtną masą, lecz Ciałem Chrystusa lub - jak mawiał św. Augustyn - Christus totus; jest wspólnotą organicznie uporządkowaną dzięki owocnej relacji między dwiema formami uczestnictwa w kapłaństwie Chrystusa: kapłaństwem wspólnym wiernych i kapłaństwem służebnym (por. LG, 10). Na mocy chrztu wierni świeccy uczestniczą w tym samym kapłaństwie Chrystusa. Istotnie: „Najwyższy i Przedwieczny Kapłan, Jezus Chrystus, pragnąc, aby Jego świadectwo i Jego posługa trwały nieprzerwanie także za pośrednictwem ludzi świeckich, ożywia ich swoim duchem i nieustannie zachęca do każdego szlachetnego i doskonałego dzieła” (LG, 34).

Jakże nie wspomnieć w tym kontekście św. Jana Pawła II i jego Adhortacji apostolskiej Christifideles laici (30 grudnia 1988)? Podkreślał w niej: „Szczególnie wspaniałe wypowiedzi na temat natury, godności, duchowości, misji i odpowiedzialności świeckich zawierają się w przebogatej spuściźnie doktrynalnej, duchowej i pasterskiej Soboru. Ojcowie soborowi, podejmując apel Chrystusa, wezwali wszystkich świeckich, mężczyzn i kobiety, do pracy w Jego winnicy” (nr 2). W ten sposób mój czcigodny Poprzednik ożywił na nowo apostolat świeckich, któremu Sobór poświęcił specjalny dokument, o którym będziemy mówić później[1].

Szerokie pole apostolatu świeckich nie ogranicza się do przestrzeni Kościoła, lecz rozciąga się na cały świat. Kościół jest bowiem obecny wszędzie tam, gdzie jego dzieci wyznają Ewangelię i dają o niej świadectwo: w środowiskach pracy, w społeczeństwie obywatelskim i we wszystkich relacjach międzyludzkich, tam, gdzie poprzez swoje wybory ukazują piękno życia chrześcijańskiego, zapowiadającego już tu i teraz sprawiedliwość i pokój, które osiągną pełnię w Królestwie Bożym. Świat potrzebuje, aby „został przepojony Duchem Chrystusa i w sprawiedliwości, miłości i pokoju tym skuteczniej osiągał swój cel” (LG, 36). A jest to możliwe tylko dzięki zaangażowaniu, służbie i świadectwu świeckich!

Jest to zachęta do bycia tym Kościołem „wychodzącym”, o którym mówił nam Papież Franciszek: Kościołem wcielonym w historię, zawsze otwartym na misję, w którym wszyscy jesteśmy powołani do bycia uczniami-misjonarzami, apostołami Ewangelii, świadkami Królestwa Bożego, niosącymi radość Chrystusa, którego spotkaliśmy!

Bracia i siostry, niech Wielkanoc, na której świętowanie się przygotowujemy, odnowi w nas łaskę bycia - jak Maria Magdalena, Piotr i Jan - świadkami Zmartwychwstałego!

[1] Por. Sobór Watykański II, Dekret Apostolicam actuositatem (18 listopada 1965).