W gronie przyszłych kapłanów są osoby, które dorastały w parafii, jak ks. Christian Sguazzino, który chętnie uczęszczał do kościoła św. Jana od Krzyża zarówno po to, by pograć w piłkę, jak i uczestniczyć we Mszy św. „Już wtedy - opowiada - czułem radość z przebywania w kościele, lubiłem patrzeć na ołtarz i tabernakulum”. Duży wpływ na jego drogę powołaniową miało spotkanie z „wieloma księżmi szczęśliwymi z bycia kapłanami”.

Również ks. Giovanni Emanuele Nunziante, dziś 32-latek, już jako dziecko czuł, że chce być blisko Boga: „rozważałem pomysł zostania zakonnikiem”. Potem życie potoczyło się inaczej, mieszkał również w Anglii. Powołanie powróciło z wielką mocą w 2016 roku, kiedy słuchając Ewangelii o Dobrym Pasterzu, poczuł, że chce zostać „ojcem, wprowadzającym innych do nowego życia w wierze”.

Ksiądz Jos Emmanuel Nleme Sabate nie był katolikiem, jego rodzina pochodząca z Kamerunu była protestancka. W wieku 11 lat został wysłany na naukę do Niższego Seminarium w swojej diecezji, które było świetną szkołą, i tam spotkał się z katolicyzmem. Został ochrzczony w wieku 12 lat: „Podczas tej ceremonii chyba dojrzała moja decyzja, żeby zostać księdzem” - wyznaje.

Dla Kolumbijczyka, Yordana Camilo Mediny wzorem do naśladowania był jego wujek-ksiądz. Już jako dziecko dostrzegał radość innych z przyjmowania Eucharystii i wybrał tę drogę szczęścia.

Na drodze neokatechumenalnej rozkwitło powołanie 27-letniego ks. Antonino Ordine z Praia a Mare we włoskiej Kalabrii, który studiował medycynę, a potem zadał sobie pytanie: „Czy naprawdę tego chcę?” . „Mogę powiedzieć - przyznaje - że Pan uczynił moje życie o wiele piękniejszym, niż sobie wyobrażałem. Zarówno tutaj, w diecezji rzymskiej, w wielu parafiach, jak i podczas niektórych misji, które odbyłem w Ameryce Łacińskiej, na Bliskim Wschodzie i w Indiach, mogłem zrozumieć, jak piękna jest służba Kościołowi” - stwierdza.

Księdza Daniele Riscica, po ukończeniu Konserwatorium we Frosinone i studiów fortepianowych w dziedzinie muzyki klasycznej nazywano „Nową nadzieją międzynarodowej sceny fortepianowej”. Jednak w wieku 24 lat poczuł, że Pan wzywa go do czegoś innego. Miał za sobą występy w Brazylii, Chinach i Mozambiku, ale porzucił wszystko i zdecydował się wstąpić do seminarium.

Ksiądz Giorgio Larosa ma 30 lat i pochodzi z Setteville di Guidonia z Lacjum - regionu którego stolicą jest Rzym. Jego powołanie dojrzewało w parafii dzięki przykładowi „świeckich i księży”; w ich historiach ksiądz Giorgio dostrzega „moc Ewangelii”.

Natomiast ksiądz Guglielmo Lapenna, 35-latek z Pescary w Abruzji w Środkowych Włoszech pracował w fabryce likierów. „Podczas Światowych Dni Młodzieży w Krakowie w 2016 roku postanowiłem porzucić dotychczasowe zajęcie i wstąpić do seminarium” - wyznaje. Wybór ten zmienił i ubogacił jego życie - zapewnia.