Bp Jacek Tendej pochodzi z Handzlówki, małej miejscowości na Podkarpaciu. Urodził się w Łańcucie. W dzieciństwie był gorliwym ministrantem, ale dopiero w szkole średniej zaczął poważniej myśleć o wstąpieniu do seminarium duchownego. „Spotkałem dwóch kolegów, z którymi rozmawiałem o kapłaństwie. Planowaliśmy, żeby pójść do seminarium, ale to się nie od razu stało. Poszedłem na studia na AGH. Dostałem się na Wydział Elektroniki i Elektrotechniki” - podkreślił ordynariusz Alotau-Sideia.

Tam spotkał księży ze Zgromadzenia Księży Misjonarzy św. Wincentego a Paulo, którzy pracują w parafii przy miasteczku studenckim. „Zaangażowałem się w działalność duszpasterstwa akademickiego. Był taki bardzo znany duszpasterz młodzieży, jeszcze żyjący, ks. Józef Jachimczak. Przyprowadził mnie do misjonarzy. I tak zostałem” - zaznaczył bp Jacek, należący do Zgromadzenia Misji.

Dobra atmosfera to klucz

Po ukończeniu seminarium duchownego w 1991 roku bp Jacek został wyświęcony na księdza i wysłany na pierwszą parafię do Zakopanego-Olczy, wraz z, jak opowiedział, „wspaniałym proboszczem” ks. Tadeuszem Lubiatowskim CM. Pracował na tamtejszej placówce cztery lata, a dodatkowo zajmował się obsługą pielgrzymów i nauczaniem w szkole. „Bardzo życzliwa, serdeczna, otwarta atmosfera” - opowiedział o tamtych czasach. I dodał: „To jest, myślę, wszędzie klucz do sukcesu wychowawczego”.

Następnie rozmówca Polskifr.fr dwa lata pracował w nowo powstającej parafii bł. Anieli Salawy w Krakowie, po czym został wysłany na Papieski Uniwersytet Salezjański w Rzymie. Po powrocie został wieloletnim dyrektorem Liceum Ogólnokształcącego w Centrum Edukacyjnym „Radosna Nowina 2000” w podkrakowskich Piekarach.

Niecodzienna propozycja

Gdy nic nie zwiastowało zmian, nagle bp Jacek otrzymał osobisty e-mail od sekretarza generała swojego zgromadzenia, z propozycją objęcia funkcji rektora Seminarium Duchownego Ducha Świętego w Bomanie w dalekiej Papui-Nowej Gwinei. Był to dla niego szok. Jedni radzili, aby się zgodził, inni odradzali.

Ostatecznie odczytał, że wolą Bożą jest, żeby pojechał i tak dotarł do Papui 29 sierpnia 2013 r. „Kiedy pierwsze kroki skierowałem z lotniska, kolega mnie przywiózł do pewnego miejsca i tam było napisane ‘Sivarai Namona’. Pytam: Co to jest? Radosna Nowina w Motu, lokalnym języku. A ja przyjechałem z „Radosnej Nowiny” w Piekarach, do „Radosnej Nowiny” w Papui - Nowej Gwinei” - opowiedział z uśmiechem.

Posługa w Papui-Nowej Gwinei

Bp Tendej przyznał, że jako rektorowi seminarium duchownego bardzo przydały mu się umiejętności i pasje z dzieciństwa. Dzięki temu sam zajmował się sprawami finansowymi i rozliczaniem projektów. „Klucz to dobra współpraca, dobry team” - zaznaczył jednocześnie, wskazując na wspólnotę i dobre relacje z jego współpracownikami, które obok osobistych uzdolnień również są nieodzowne do właściwego funkcjonowania instytucji.

Jako rektor seminarium wraz ze współpracownikami odbywał cykliczne spotkania formalne i nieformalne z klerykami. Podkreślił, że było to cenniejsze niż wiele słów, bo stanowiło okazję do „mówienia” o kapłaństwie postawą, a nie tylko w teorii.

Kolejna niespodzianka

Po 9 latach kierowania seminarium duchownym bp Jacek odbył rok sabatyczny, podczas którego uczestniczył w czteromiesięcznym programie odnowy prowadzonym przez Misjonarzy Oblatów w San Antonio w Teksasie w USA, a potem opiekował się chorymi rodzicami. Następnie wszystko zdawało się wracać do normy, gdy ponownie został rektorem seminarium w Bomanie.

W pewnym momencie nuncjusz apostolski w Papui wręczył mu nominację na ordynariusza diecezji Alotau-Sideia, w imieniu papieża Leona XIV. 27 września 2025 roku, w uroczystość św. Wincentego a Paulo, przyjął święcenia biskupie i objął nową diecezję.

7 lipca - data symboliczna

Tym „pewnym momentem” wspomnianym wyżej był 7 lipca 2025 r. Wtedy oficjalnie ogłoszona została decyzja papieża o nominacji biskupiej. Co ciekawe, tego dnia przypada rocznica jego chrztu św., ślubu jego rodziców, ślubu bł. Ulmów i ich wspomnienie liturgiczne oraz wspomnienie św. Piotra To Rota - pierwszego świętego Papuasa.

Kościół w Papui-Nowej Gwinei i jego wyjątkowość

Bp Jacek Tendej opowiedział, że na terenie jego diecezji jest 20 parafii, w większości rozsianych po wyspach, często bardzo oddalonych od siebie. Charakteryzują się szybkim przyrostem naturalnym. „Trudniej się tutaj żyje niż w Europie, bo nie mamy komfortu. To jest tak, że gdy przyjedzie się na wizytację, to trzeba żyć w takich warunkach, w jakich oni żyją, np. prysznic z wiadrem to jest codzienność” - zaznaczył biskup. Mimo to wskazał, że praca w tym kraju jest „piękna, ludzie są wdzięczni i otwarci”.

Zachęcił, żeby przyjechać do Papui-Nowej Gwinei i doświadczyć „Kościoła uniwersalnego na całym świecie; nie tylko w Polsce czy w Europie, ale w Kościołach, które są w innych częściach świata, całkowicie inaczej żyjących, bardzo żywych”, które rozwijają się i mają coraz więcej powołań do życia kapłańskiego i zakonnego. „To jest coś takiego, czego Kościół potrzebuje - takie otwarcie na nowe kultury. Tu jest całkiem inna kultura. Tutaj odkrywa się nowe sprawy” - dodał.

Nadzieja wbrew wszystkiemu

„Trzeba mieć nadzieję. Tu jest wiele problemów po ludzku nierozwiązywalnych, bez sensu” - wskazał rozmówca Polskifr.fr. Przywołał cytat z rozważania Drogi Krzyżowej, który szczególnie utkwił mu w pamięci: „Nadzieja rodzi się tam, gdzie nie widać rozwiązania, ale Bóg ma dla nas plan”. „Ja wierzę w ten plan Boży” - podsumował bp Jacek Tendej.