Ap 11, 19a; 12, 1-6a. 10ab <- KLIKNIJ

Jan widzi otwartą świątynię w niebie oraz Arkę Przymierza. W Księdze Wyjścia Arka była znakiem obecności Boga pośród ludu. Przechowywała tablice Przymierza. Stała w centrum kultu Izraela. Apokalipsa przenosi ten obraz do nieba. Prawdziwe centrum liturgii znajduje się u Boga. Świątynia ziemska może zostać zagrożona. Przymierze trwa przed Jego obliczem.

Błyskawice, głosy oraz gromy przywołują Synaj. Tam Bóg objawił się Izraelowi. Tam dał Prawo. Teraz objawia zwycięstwo Baranka. Po znaku Arki pojawia się „wielki znak”: Niewiasta odziana w słońce, z księżycem pod stopami oraz z wieńcem dwunastu gwiazd. Wieniec, stephanos, oznacza zwycięstwo. Słońce, księżyc oraz gwiazdy przypominają sen Józefa z Rdz 37. Dwanaście gwiazd prowadzi do dwunastu pokoleń Izraela oraz do dwunastu apostołów. Jedna postać obejmuje lud obietnicy oraz lud Ewangelii.

Niewiasta rodzi Syna. Jego władza zostaje opisana słowami Ps 2. Syn będzie pasł narody berłem żelaznym. To język mesjańskiego królowania. Smok staje naprzeciw Niewiasty jako przeciwnik życia. Jego obraz łączy starego węża z Rdz 3, potwory chaosu oraz przemoc imperiów. Dziecko zostaje porwane do Boga oraz do Jego tronu. Apokalipsa ujmuje w krótkiej wizji zwycięstwo Chrystusa: narodzenie, Paschę, wyniesienie do chwały.

Niewiasta ucieka na pustynię na 1260 dni. Ta liczba odpowiada trzem i pół roku, czyli połowie siódemki. Oznacza czas próby ograniczony przez Boga. Pustynia w Biblii jest miejscem doświadczenia, karmienia oraz ochrony. Izrael uczył się tam zaufania. Eliasz był tam prowadzony przez Pana. Niewiasta ma miejsce przygotowane przez Boga. Czas zagrożenia pozostaje objęty Jego opieką.

Głos z nieba ogłasza nadejście zbawienia, potęgi oraz królowania Boga. Ogłasza także władzę Jego Pomazańca. W liturgii maryjnej Niewiasta odsłania Matkę Mesjasza. Zestawienie Arki oraz Niewiasty prowadzi do tajemnicy Maryi jako miejsca obecności Boga. Ona nosi Słowo Wcielone. Stoi w sercu historii zbawienia. Apokalipsa ukazuje Kościół prześladowany, Maryję przy Synu oraz Boga strzegącego swojego ludu.

Kol 1, 12-16 <- KLIKNIJ

Paweł rozpoczyna od dziękczynienia. Ojciec uzdolnił wierzących do udziału w dziedzictwie świętych w światłości. Słowo „uzdolnił” kieruje uwagę na pierwszeństwo łaski. Światłość w Biblii oznacza obecność Boga, prawdę, bezpieczeństwo oraz drogę życia. Ciemność oznacza zniewolenie, błąd, lęk oraz oddalenie od Boga.

Bóg wyrwał nas spod władzy ciemności. Przeniósł nas do królestwa Syna swej miłości. Czasownik „przeniósł” przywołuje zmianę panowania. Człowiek zostaje wyprowadzony z niewoli. Zostaje wprowadzony pod królowanie Chrystusa. W tym królestwie dokonuje się odkupienie, apolytrōsis. To wyzwolenie za cenę życia. Dokonuje się także odpuszczenie grzechów. Królestwo Syna obejmuje sumienie, relacje, modlitwę oraz całą historię człowieka.

Następnie pojawia się hymn o Chrystusie. Syn jest „obrazem Boga niewidzialnego”, eikōn. W Rdz 1 człowiek zostaje stworzony na obraz Boga. W Chrystusie obraz ukazuje się w pełni. Kto patrzy na Syna, widzi Boga objawionego w miłosierdziu, prawdzie oraz bliskości. Tytuł „Pierworodny wobec każdego stworzenia” wskazuje na pierwszeństwo, godność dziedzica oraz władzę nad stworzeniem. W Biblii pierworodny ma udział w dziedzictwie. Reprezentuje dom.

Paweł dopowiada, że w Nim zostało stworzone wszystko: w niebie oraz na ziemi, widzialne oraz niewidzialne. Trony, Panowania, Zwierzchności oraz Władze należą do języka niewidzialnego świata. W Kolosach istniała pokusa szukania pośredników. Istniał także lęk przed siłami kosmicznymi. Apostoł odpowiada hymnem o Chrystusie. Wszystko zostało stworzone w Nim, przez Niego oraz dla Niego. Te trzy wyrażenia prowadzą od źródła przez działanie ku celowi. Chrystus stoi ponad każdym imieniem oraz każdą władzą.

W liturgii Maryi Królowej ten tekst ustawia spojrzenie na Syna. Godność Maryi wypływa z królowania Chrystusa. Maryja niesie światu Tego, przez którego powstało wszystko. Niesie Tego, ku któremu wszystko zmierza. Jej królowanie ma rys służby. Prowadzi do Syna. Uczy przyjmować Jego panowanie. Pomaga trwać w światłości.

J 19, 25-27 <- KLIKNIJ

Jan umieszcza scenę pod krzyżem obok napisu o królu oraz obok podziału szat. W tej Ewangelii krzyż jest godziną objawienia. Wcześniej Jezus przyjął purpurowy płaszcz oraz koronę z cierni. Jego królewskość została ogłoszona w miejscu odrzucenia. Umiera w dzień przygotowania Paschy. Miasto myśli wtedy o baranku. Jan prowadzi czytelnika do tajemnicy Baranka, który daje życie za lud.

Przy krzyżu stoją kobiety: Matka Jezusa, siostra Matki, Maria żona Kleofasa oraz Maria Magdalena. Obok nich stoi uczeń, którego Jezus miłował. Czasownik „stać” pokazuje wierność świadków. Oni trwają pod krzyżem. Matka pozostaje przy Synu w godzinie hańby. Jej obecność jest milcząca. Jest także pełna wiary.

Jezus zwraca się do Matki słowem „Niewiasto”. Tak samo mówił do Niej w Kanie Galilejskiej. W Kanie wspomniał godzinę, która jeszcze nie nadeszła. Na Golgocie ta godzina trwa. Słowo „Niewiasto” ma ton uroczysty. Prorocy mówili o Córe Syjonu. Córa Syjonu cierpi, rodzi oraz otrzymuje pocieszenie. Jan wpisuje Matkę Jezusa w język Izraela. Pod krzyżem rodzi się nowa wspólnota uczniów.

Jezus mówi: „Oto syn Twój”. Następnie mówi do ucznia: „Oto Matka twoja”. Relacja zostaje ustanowiona słowem Jezusa w chwili oddania życia. Obejmuje opiekę nad Matką. Obejmuje także znak dla całego Kościoła. Umiłowany uczeń pozostaje bez imienia. Dzięki temu może reprezentować każdego ucznia. Każdy uczeń ma trwać blisko Pana, słuchać Jego słowa oraz widzieć do końca.

Jan dodaje: „od tej godziny uczeń wziął Ją do siebie”. Greckie eis ta idia oznacza „do swoich”. Ten sam zwrot pojawia się w prologu: Słowo przyszło „do swoich”. Uczeń przyjmuje Maryję jako dar Jezusa. Przyjmuje Ją do domu, do pamięci, do modlitwy, do odpowiedzialności za braci.

Zaraz po tej scenie Jan opisze przebicie boku Jezusa oraz wypłynięcie krwi i wody. Ojcowie Kościoła łączyli ten obraz z narodzinami Kościoła. Ewa została wzięta z boku Adama. Kościół rodzi się z boku nowego Adama. Krew oraz woda kierują wzrok ku sakramentalnemu życiu wspólnoty. Maryja stoi przy miejscu, z którego rodzi się lud Paschy. Jej macierzyństwo ukazuje się w bólu, wierności oraz milczącej obecności. Dobra nowina tej sceny jest cicha oraz głęboka. Jezus z krzyża daje uczniowi Matkę. Ucznia daje Matce.