Dz 14, 5-18 <- KLIKNIJ

Dz 14 zestawia dwa zagrożenia misji: przemoc oraz fałszywy kult. W Ikonium powstaje zamiar znieważenia oraz ukamienowania Pawła i Barnaby. Apostołowie uciekają do Likaonii, do Listry oraz Derbe. Są to okolice rzymskiej Galacji, na styku języków oraz kultur. Mieszkańcy posługują się także mową likaońską. Różnica języka utrudni odczytanie znaku.

W Listrze Paweł spotyka człowieka chromego od urodzenia. Łukasz podkreśla, że nigdy nie chodził. Paweł widzi w nim wiarę potrzebną do ocalenia oraz uzdrowienia. Mówi donośnie: „Stań prosto na nogach”. Człowiek zrywa się oraz zaczyna chodzić. Scena przypomina uzdrowienie chromego przy Pięknej Bramie świątyni w Dz 3. Tam znak prowadził do mowy skierowanej do Izraela. Tutaj znak zostaje odczytany przez pogan według ich wyobrażeń religijnych.

Tłum uznaje Barnabę za Zeusa, Pawła za Hermesa, ponieważ Paweł przemawia. W świecie grecko-rzymskim Hermes był posłańcem bogów. W Azji Mniejszej znano opowieści o bogach przychodzących do ludzi w przebraniu. Kapłan Zeusa przynosi woły oraz wieńce do bram, aby złożyć ofiarę. To już akt kultu. Apostołowie rozdzierają szaty. Ludzie Biblii czynili tak wobec bluźnierstwa albo wielkiego nieszczęścia. Ich protest jest natychmiastowy.

Paweł wypowiada mowę do ludzi stojących poza rytmem lektury Pisma. Zaczyna od stworzenia. To język zrozumiały dla pogan. Wskazuje Boga żywego, który stworzył niebo, ziemię, morze oraz wszystko, co w nich jest. Nazywa bożki „marnościami”, mataia, ponieważ są pozbawione życia. Mówi także o cierpliwości Boga wobec narodów. W minionych pokoleniach pozwalał im chodzić własnymi drogami. Jednocześnie dawał świadectwo o sobie.

To świadectwo widać w deszczu, porach urodzaju, pokarmie oraz radości serca. Paweł czyta stworzenie jako księgę dobroci Boga. Człowiek może rozpoznać Dawcę przez dary. Mowa kończy się z trudem. Tłum stawia opór. Apostołowie powstrzymują go z wielkim wysiłkiem. Łukasz ukazuje realizm ewangelizacji. Znak może otworzyć serce. Może też zostać błędnie odczytany. Dobra nowina oczyszcza wyobrażenia o Bogu. Prowadzi od podziwu dla cudu do poznania Stwórcy żywego.

J 14, 21-26 <- KLIKNIJ

J 14,21-26 należy do mowy pożegnalnej w Wieczerniku. Jezus mówi w noc przed męką. Uczniowie słyszą o Jego odejściu. Potrzebują słowa, które utrzyma ich w wierze. W centrum stoi miłość wyrażona przez zachowywanie przykazań. U Jana miłość do Jezusa przechodzi w słuchanie, pamięć oraz posłuszeństwo.

Czasownik „zachowywać”, tērein, oznacza strzec jak powierzonego dobra. W Biblii miłość Boga łączy się ze słuchaniem Jego słowa. Hebrajskie šāmaʿ oznacza słuchanie prowadzące do posłuszeństwa. Przykazania Jezusa obejmują całe Jego nauczanie. Szczególnie obejmują przykazanie wzajemnej miłości dane po umyciu nóg. Uczeń strzeże słowa Pana w sumieniu, relacjach oraz wyborach.

Jezus zapowiada objawienie siebie uczniowi, który Go miłuje. Czasownik emphanizō oznacza odsłonięcie obecności. To objawienie dokonuje się przez wiarę, przyjęcie słowa oraz zamieszkanie Boga w uczniu. Pytanie Judasza, nie Iskarioty, odsłania trudność. Dlaczego objawienie zostanie dane uczniom, skoro świat potrzebuje zbawienia. W czwartej Ewangelii „świat”, kosmos, często oznacza przestrzeń oporu wobec światła. Jest to także świat umiłowany przez Boga oraz wezwany do zbawienia.

Odpowiedź Jezusa kieruje uwagę na zamieszkanie. Kto miłuje Jezusa, zachowuje Jego słowo. Ojciec umiłuje go. Ojciec oraz Syn przyjdą do niego. Uczynią u niego mieszkanie, monē. To samo słowo pojawiło się w obietnicy wielu mieszkań w domu Ojca. Teraz zostaje odniesione do teraźniejszości ucznia. Bóg działa z bliskości. Przychodzi do wnętrza człowieka. Czyni je miejscem swojej obecności.

Jezus podkreśla, że Jego słowo pochodzi od Ojca, który Go posłał. Ta linia posłania przygotowuje wzmiankę o Duchu Świętym. Duch zostaje nazwany Parakletem, Paraklētos. Oznacza Orędownika, Obrońcę oraz Pomocnika. W 1 J 2,1 ten sam tytuł odnosi się do Jezusa jako Orędownika u Ojca. Działanie Ducha pozostaje złączone z dziełem Syna.

Ojciec pośle Ducha w imię Jezusa. Imię oznacza osobę, autorytet oraz misję. Duch nauczy wszystkiego. Przypomni wszystko, co Jezus powiedział. Chodzi o dojrzałe rozumienie słów Jezusa w świetle Paschy, w pełnej wierności Ewangelii. Duch strzeże pamięci Kościoła. Prowadzi ucznia ku prawdzie. Utrzymuje go w miłości. Dobra nowina tego fragmentu jest cicha. Bóg chce mieszkać w człowieku, który przyjmuje słowo Jezusa.