Dz 8, 5-8. 14-17<- KLIKNIJ

Łukasz prowadzi Ewangelię do Samarii. To przestrzeń obciążona dawnym sporem. Po podziale królestwa północ oraz południe żyły oddzielnie. Późniejsze dzieje, świątynia na Garizim oraz pytanie o prawdziwe miejsce kultu pogłębiły nieufność. Dla Judejczyka wejście do Samarii oznaczało przekroczenie starej granicy. W Dziejach spełnia się program z Dz 1,8. Świadectwo ma dotrzeć do Samarii.

Filip schodzi do miasta Samarii oraz głosi Chrystusa. To jeden z siedmiu wybranych w Dz 6. Łukasz pokazuje, że misja przekracza krąg Dwunastu. Głoszeniu towarzyszą znaki: uwolnienia od duchów nieczystych oraz uzdrowienia paralityków i chromych. Zbawienie dotyka ciała, psychiki, relacji oraz życia miasta. Krzyki duchów oraz radość mieszkańców tworzą publiczne świadectwo. Miasto doświadcza ulgi, ponieważ Chrystus wchodzi w miejsca związane dotąd lękiem.

Pierwsza część kończy się zdaniem o wielkiej radości. U Łukasza radość często towarzyszy zbawieniu. Pojawia się przy narodzeniu Jezusa, przy nawróceniu grzeszników, przy gościnie Zacheusza oraz przy rozwoju misji. Samaria, dawniej oddzielona, przyjmuje Ewangelię oraz raduje się.

Druga część prowadzi do Jerozolimy. Apostołowie słyszą, że Samaria przyjęła słowo Boże. Wysyłają Piotra oraz Jana. Nowa wspólnota zostaje włączona w jedność Kościoła apostolskiego. Misja Filipa zostaje potwierdzona przez modlitwę oraz gest apostołów.

Piotr oraz Jan modlą się, aby ochrzczeni otrzymali Ducha Świętego. Łukasz zaznacza, że byli ochrzczeni w imię Pana Jezusa. Apostolskie włączenie przez modlitwę oraz nałożenie rąk dokonuje się teraz. Nałożenie rąk w Biblii oznacza błogosławieństwo, przekazanie zadania oraz uznanie wobec wspólnoty. Mojżesz nakłada ręce na Jozuego. Apostołowie nakładają ręce na siedmiu. Teraz gest łączy Samarytan z Kościołem jerozolimskim.

Ważnym zapleczem pozostaje J 4. Samarytanie rozpoznali tam Jezusa jako Zbawiciela świata. Dzieje pokazują dalszy etap. Rozpoznanie zostaje pogłębione przez chrzest, modlitwę oraz dar Ducha. Duch należy do Boga. Buduje jedność między ludźmi, których historia rozdzieliła.

1 P 3, 15-18 <- KLIKNIJ

Autor listu pisze do chrześcijan żyjących pośród podejrzeń oraz niechęci. Wzywa ich, aby uświęcili Chrystusa jako Pana w sercu. Uświęcić oznacza oddać Bogu pierwsze miejsce. Serce w Biblii oznacza centrum decyzji, myśli oraz pragnień. Chrystus ma panować tam, gdzie rodzi się odpowiedź człowieka.

Następnie pojawia się wezwanie do gotowości odpowiedzi. Greckie apologia oznacza obronę w mowie, także w kontekście sądowym. Chrześcijanie w świecie rzymskim bywali pytani o wiarę, praktyki oraz lojalność wobec bogów miasta. Autor nie wzywa do agresywnej polemiki. Poleca odpowiadać z łagodnością oraz szacunkiem.

Ważne jest dobre sumienie, syneidēsis. Sumienie ma być spójne z Ewangelią. Oskarżenia mogą się pojawić. Życie ucznia ma im odbierać wiarygodność. Autor mówi także o cierpieniu za dobre czyny. Uczeń może cierpieć mimo niewinności. Wtedy cierpienie staje się miejscem świadectwa.

Werset 18 streszcza dzieło Chrystusa: „Chrystus raz umarł za grzechy”. Greckie hapax oznacza „raz na zawsze”. Ten język jest bliski Listowi do Hebrajczyków. Ofiara Chrystusa zostaje tam ukazana jako jedyna oraz wystarczająca. „Sprawiedliwy za niesprawiedliwych” prowadzi do Iz 53. Niewinny bierze ciężar winnych.

Cel zostaje wypowiedziany wprost: „aby was przyprowadzić do Boga”. Zbawienie oznacza powrót do Ojca, źródła życia. Tekst mówi o śmierci w ciele oraz o ożywieniu w Duchu. Męka Jezusa jest realna. Zmartwychwstałe życie jest dziełem Ducha. Ten werset przygotowuje dalsze słowa listu o Noem oraz chrzcie. Już tutaj widać pełnię Ewangelii. Chrystus daje przykład cierpliwości. Otwiera także dostęp do Boga.

J 14, 15-21 <- KLIKNIJ

Słowa Jezusa padają w Wieczerniku. Uczniowie słyszą o odejściu Pana. Potrzebują pewności, że nie zostaną sami. Jezus łączy miłość z zachowywaniem przykazań. Jan używa czasownika tērein, czyli strzec oraz zachować. Miłość dojrzewa w wierności słowu Jezusa. Szczególnie dotyczy to przykazania wzajemnej miłości danego po umyciu nóg.

Jezus zapowiada prośbę do Ojca oraz dar innego Parakleta. Greckie Paraklētos oznacza obrońcę, rzecznika oraz wspomożyciela. W świecie sądu był to ktoś, kto staje obok człowieka wystawionego na oskarżenie. Uczniowie wejdą w czas sporów oraz nacisku. Otrzymają Obrońcę, który będzie z nimi na zawsze.

Duch zostaje nazwany Duchem Prawdy. U Jana prawda oznacza Bożą jawność, wierność oraz pełne objawienie w Jezusie. Duch nie przynosi nauki obok Jezusa. Wprowadza w rozumienie Jego słów oraz czynów. Świat nie może Go przyjąć, ponieważ Go nie widzi oraz nie zna. Uczniowie znają Go, ponieważ trwa przy nich oraz będzie w nich. Jan opisuje bliskość przechodzącą w zamieszkanie.

Jezus mówi: „Nie zostawię was sierotami”. Sieroctwo w Biblii oznacza brak opiekuna, obrony oraz domu. Jezus zapowiada swoje przyjście. Obejmuje ono spotkanie ze Zmartwychwstałym oraz stałą obecność przez Ducha. „Jeszcze chwila” prowadzi ku męce. Świat przestanie Go oglądać. Uczniowie Go zobaczą. Ich życie wypłynie z Jego życia.

Werset 20 mówi o wzajemnym trwaniu: Syn w Ojcu, uczniowie w Synu, Syn w uczniach. To język komunii. Końcowe zdanie wraca do miłości oraz objawienia. Kto zachowuje przykazania Jezusa, jest umiłowany przez Ojca. Jezus objawia mu siebie. Poznanie Pana dojrzewa w posłuszeństwie, modlitwie oraz wytrwałości wobec nacisku świata. Dobra nowina tego fragmentu jest czytelna. Uczniowie nie zostają sami. Duch Prawdy zamieszkuje w nich.