Reklama

Na progu życia wiecznego

Niedziela Ogólnopolska 16/2016, str. 28-29

KL. MACIEJ CHODOWSKI

W trwającym Roku Świętym Miłosierdzia do 460 parafii w archidiecezji krakowskiej wysłane zostały pakiety z informacjami dotyczącymi działalności Apostolatu Ratunku Konającym (ARK-a), który kilka lat temu powstał przy sanktuarium Bożego Miłosierdzia w krakowskich Łagiewnikach. Materiały te trafią również do 1600 innych miejsc – sanktuariów, katedr, zgromadzeń męskich i żeńskich, hospicjów i kaplic wieczystej adoracji w Polsce. Ostatnie ataki terrorystyczne w Brukseli skłaniają do refleksji, że modlitwa o szczęśliwą śmierć jest potrzebna wszystkim mieszkańcom ziemi, niezależnie od tego, czy poprzedzi ją długi okres choroby, czy przyjdzie nagle i niespodziewanie jak złodziej... Jak podkreśla ks. Piotr Mikołaj Marks, inicjator dzieła ARK-i, modlitwa za konających to prośba o ufność, że Boże Miłosierdzie jest większe niż wszystkie grzechy świata, bo Bóg pragnie nam przebaczać, kocha każdego z osobna miłością wyłączną, większą niż śmierć.

Zależni od twojej modlitwy

Jedną z osób, która włączyła się w działania Apostolatu już na samym początku, jest Sabina Borsuk, wolontariusz Hospicjum Dobrego Samarytanina w Lublinie. – Od niemal pięćdziesięciu lat towarzyszę chorym i konającym – opowiada. – To doświadczenie stanowi dobre podłoże do zrozumienia, jak wielką wartość dla ich wieczności mają post i modlitwa. Dla dzieł duchowych nie ma barier czasu ani odległości, jeśli w naszych sercach pragniemy, wzorem św. Faustyny, pomóc osobom konającym. Wszystko, co robimy w dziełach ARK-i, opiera się na prośbie Pana Jezusa skierowanej do św. Faustyny w „Dzienniczku”: „Módl się, ile możesz, za konających, wypraszaj im ufność w moje miłosierdzie, bo oni najwięcej potrzebują ufności, a najmniej jej mają. Wiedz o tym, że łaska wiecznego zbawienia niektórych dusz w ostatniej chwili zawisła od twojej modlitwy. Ty znasz całą przepaść mojego miłosierdzia, więc czerp z niego dla siebie, a szczególnie dla biednych grzeszników. Prędzej niebo i ziemia obróciłyby się w nicość, aniżeliby duszę ufającą nie ogarnęło miłosierdzie moje” (Dz. nr 1777).

Krystyna

– Doświadczeń modlitwy przy chorych jest bardzo dużo – odpowiada p. Sabina. – Wszystkie świadczą o tym, że modlitwa Koronką za Konających, nawet w ostatnich dniach i godzinach życia, pomogła nie tylko odchodzącej osobie, ale często jej rodzinie. Podam przykład zmarłej 53-letniej Krystyny. Dowiedziałam się, że od kilku miesięcy choroba nowotworowa rozsiewała się u niej po całym organizmie. Ogromny ból fizyczny w ostatnim okresie narastał z każdym dniem. Znałyśmy się trochę na gruncie zawodowym, więc postanowiłam ją odwiedzić. Nic nie wiedziałam o jej relacji do Boga. Już przy pierwszej wizycie przekonałam się, że ona i cała jej rodzina żyją daleko od Kościoła i sakramentów. Wyszłam od niej z myślą, jak im pomóc, zwłaszcza odchodzącej Krystynie. W rozmowie z koleżanką z Krakowa ustaliłyśmy, że jej imię zostanie włożone do koszyczka na całe 24 godziny adoracji pierwszopiątkowej w Łagiewnikach. Zgłaszałyśmy ją także sms-em (505-060-205) do Koronki za Konających (KzK). Cudem udało się umieścić Krysię, jeszcze przytomną, na dwa dni przed śmiercią w hospicjum, co dawało nadzieję na spotkanie z kapłanem. Przygotowana przeze mnie poprosiła naszego kapelana o „wszystko kompleksowo” – spowiedź, Komunię św. i sakrament chorych. A było to w piątek rano. Po tej niewysłowionej łasce Pana mówiła do mnie, że jest szczęśliwa, choć jej organizm był już prawie w agonii. W sobotę przed południem dostała krwotoku. Straciła przytomność. Jej imię znów zostało wysłane sms-em do KzK. Tymczasem ja tego dnia byłam u ciężko chorego brata mojego męża w odwiedzinach, 100 km od Lublina. Gdy zadzwoniła do mnie pielęgniarka i powiedziała o zaistniałej sytuacji u Krysi, poprosiłam, by zapaliła przy niej świecę i odmówiła Koronkę. Mąż szybko przywiózł mnie do hospicjum. Ogromne było zdziwienie pielęgniarki oraz matki i córki Krystyny, bo po czterech godzinach nieprzytomności odzyskała świadomość i na moje słowa: Krysiu, już jestem, wiem, że na mnie czekałaś, świadomie odpowiedziała: – Tak, Sabinko, czekałam na ciebie. Dałam jej swój różaniec, a ona obejrzała go i przytuliła. Klęcząc przy jej łóżku, modliłam się, aż do spokojnego momentu jej odejścia o 20.18, kiedy dusza Krysi, jak motyl z kokonu, uleciała z umęczonego chorobą ciała. Byłam spokojna, że jej Anioł poprowadzi ją do Boga.

Reklama

To wydarzenie nie zakończyło się na cudzie nawrócenia Krystyny, także jej mama i obie córki po wielu latach przystąpiły do spowiedzi i Komunii św.

Szczególna łaska

– Miesiąc później – opowiada p. Sabina – tuż przed Wigilią zmarł w szpitalu, przytulony do mojego ramienia, brat mojego męża, Roman, którego imię wielokrotnie wysyłałam do KzK. Dziękuję Panu za łaskę dobrego kontaktu z chorymi. Ofiarowany czas bez pośpiechu i modlitwa to istotne elementy samarytańskiej posługi. Czasami towarzyszący bliscy są tak pogrążeni w smutku, bo odejście kochanej osoby to wielka trauma, że bezinteresowne wsparcie modlitwą jest tu nieocenione. My, wolontariusze, jesteśmy również wsparciem dla posługi duchowej kapelana. Są sytuacje, że chory po wielu latach oddalenia od Boga z pomocą modlitwy, także tej z KzK, przełamuje lęk i przystępuje do sakramentu pojednania. Opatrzony Wiatykiem umiera ufnie, z mniejszym lękiem. Bywa też, że staje się zdrowszy i z radosnym sercem wraca do domu – mówi p. Sabina i opowiada inną historię: Samotna, pobożna Basia bardzo pragnęła święta spędzić w domu, lecz uniemożliwiał to jej stan zdrowia i brak pomocy opiekunki w tych dniach. Miłosierdzie Boże sprawiło, że odeszła do Pana w Wigilię Bożego Narodzenia. Tam czekał na nią nieżyjący od czterech lat mąż. Każdy człowiek ma wielką wolę życia. I ten głęboko wierzący, i niewierzący. Co myśli nawet niepojednany z Bogiem konający, często wie tylko sam Bóg.

Święta chwila

W każdy pierwszy piątek miesiąca w kaplicy Wieczystej Adoracji w Łagiewnikach trwa 24-godzinne czuwanie w intencji konających. Czuwający modlą się w ciszy, wynagradzając za grzechy dochodzących do kresu życia. – Tu odczuwam najpiękniejszą z możliwych bliskość Boga – wyznaje p. Sabina. – Ciche modlitwy w intencji konających, otulane niewysłowionym Majestatem Bożego Miłosierdzia, tak wymownie płynące z Hostii Świętej, to dar modlitwy dający rozliczne owoce – a noc mija jak święta chwila. Po mojej pierwszej adoracji 6 grudnia 2013 r. o godz. 16.00 bardzo spokojnie zmarł Zdzisław: w swoim własnym domu, przy kochającej żonie. W sobotę rano żona zmarłego ze wzruszeniem dziękowała mi telefonicznie za modlitwę podczas adoracji, za jego piękną i spokojną śmierć mimo że bardzo cierpiał z powodu ciężkiej choroby nowotworowej. Takich przykładów jest bardzo dużo, a adorować możemy Pana Jezusa również w swojej własnej parafii.

Reklama

Modlitwa za umierających wydaje się wpisana w misję hospicjum. Czy jednak wszyscy pracownicy hospicjum to osoby wierzące? – dopytuję.

– W hospicjum nie da się pracować bez wiary, bo próg życia wiecznego jest namacalny jak mało gdzie. Kilka wolontariuszek naszego hospicjum należy do Dzieła Pokutnego. W wybranym dniu ofiarujemy indywidualnie post i modlitwę wynagradzającą za grzechy wszystkich konających. Najważniejszy jest duchowy wymiar posługi chorym i ich rodzinom, bo jest to moment decydujący o wieczności. Gdy chory ma wiarę i świadomość istnienia duszy, wie, że zamyka się jedynie ziemski wymiar jego doczesności. Ma nadzieję, że miłosierdzie Boże otuli jego duszę. Przyjmuje wtedy Wiatyk i jest pogodzony ze swoim odejściem. Natomiast gdy umiera człowiek niewierzący, widzi przed sobą pustkę i nicość. Dawniej, gdy nie mieliśmy pomocy dzieła ARK-i, nieraz byłam świadkiem odchodzenia osób niewierzących w dziwnych męczarniach. Nawet etatowe pielęgniarki patrzyły z lękiem i współczuciem na zdarzające się czasami przejmujące zachowania pacjentów, niemogących skonać, a niepojednanych z Bogiem. Przekonywało to nas, że choć niewidzialny jest wymiar duszy, to ona istnieje naprawdę – mówi p. Sabina.

Ostatnia deska ratunku

Poruszyło mnie świadectwo p. Sabiny. Modlitwa za konających powinna stać się codzienną modlitwą Kościoła. Niby to oczywiste, a jednak... nieczęsto zamawiamy Msze św. za umierających. Warto zapoznać się z działaniami Apostolatu Ratunku Konającym (arka.milosierdzie.pl), szczególnie w Roku Świętym Miłosierdzia, zaprosić jego członków do podzielenia się świadectwem w wybranej parafii. Włączenie się w te dzieła nie wiąże się z wielkim trudem, a może być ostatnią deską ratunku dla umierających, a kiedyś, być może, i dla nas samych...

2016-04-13 08:21

Oceń: 0 0

Reklama

Wybrane dla Ciebie

Moc wiary...

Pan Bóg w różny sposób przemawia do człowieka. Inaczej objawił się Eliaszowi, inaczej całemu Izraelowi, a jeszcze inaczej przez swojego Syna, Jezusa Chrystusa, który według ciała był Izraelitą, a który „jest ponad wszystkim, Bogiem błogosławionym na wieki” (por. Rz 9, 5). Każdy z tych sposobów objawienia bardzo wyraźnie podkreśla prawdę, że Bóg pragnie zbawić wszystkich ludzi. Najpełniej objawiło się ono w przyjściu Syna Bożego, który wszedł w sam środek dramatu niewiary i nieposłuszeństwa człowieka wobec planu Bożego. To przyjście miało jeden podstawowy cel: „aby rozproszone przez grzech dzieci Boże zgromadzić w jedno” (por. J 11, 52) i aby „wszystkich przyciągnąć do siebie” (por. J 12, 32). Nie wolno nam jednak zapominać, że działanie Boże jest zawsze „siłą przekonującą miłości” i nigdy nie niszczy wolności człowieka. Jest to moc miłości oczekującej. „Wyjdź, aby stanąć na górze wobec Pana!” – słyszymy w wołaniu Boga do Eliasza (1 Krl 19, 11), nim da on swoją odpowiedź przez wiarę. Jest to moc miłości pozyskującej przez doświadczenia życia, którymi były dla Izraelitów: wybranie, tablice Dziesięciu przykazań, Przymierze i pełnienie służby Bożej. Jest to moc miłości pouczającej i przebaczającej, jak w przypadku tonącego i zapierającego się Szymona Piotra.

Widzimy więc, że Pan Bóg za każdym razem działa inaczej. Dlatego zawsze ze strony konkretnego człowieka potrzebne jest dobrowolne współdziałanie. Trudno nam to zrozumieć do końca, ale od stopnia naszej współpracy i naszego zaangażowania w wierze zależą również stan wiary lub niewiary naszych bliźnich i stopień przybliżenia im prawdziwego obrazu Boga. Powiedzmy sobie wprost, że boimy się takiej odpowiedzialności w wierze za ludzi naszej drogi życia, o której mówi św. Paweł Apostoł: „Wolałbym bowiem sam być (...) odłączonym od Chrystusa dla zbawienia braci moich” (Rz 9, 3). Jest w tej wypowiedzi Apostoła tak ogromny ładunek „bólu wiary i niewiary”, miłości braterskiej i odpowiedzialności, że aż sprzeczny z logiką wiary i rozumu.

Chciałbym w tym miejscu rozważań odwołać się do „rozmowy ewangelizacyjnej” przeprowadzonej z ks. prof. Edwardem Stańkiem z Krakowa, który podkreślił: Kto zna logikę Chrystusowego Krzyża, ten doskonale wie, że Ewangelia jest mocna przez to, iż odnosi zwycięstwo przez dobrowolne przyjęcie klęski. Tego wymiaru Ewangelii, a więc również wiary lub niewiary w Chrystusa, nie są w stanie uwzględnić żadne socjologiczno-polityczne oceny czy sondaże. Jeśli ktoś dostrzega ludzi odchodzących od Kościoła, a nie widzi nawracających się, jak w przypadku bohaterów dzisiejszej Liturgii Słowa: Szawła z Tarsu czy Piotra – ten nie jest w stanie obiektywnie ocenić wspólnoty ludzi ochrzczonych i nie powinien zabierać głosu na temat Kościoła i wiary.

Zakończmy nasze zamyślenie słowami modlitwy św. Augustyna: „Panie i Boże nasz! Wierzymy w Ciebie – Ojca i Syna, i Ducha Świętego... Ty, który jesteś moją nadzieją, wysłuchaj mnie i spraw, abym nie upadł w zmęczeniu i nie zaprzestał Cię szukać, lecz przeciwnie: bym zawsze płonął, szukając Twego Oblicza. Daj siły do szukania, Ty, który pozwalasz, by Cię znaleziono, i który pomnażasz nadzieję, że Cię coraz bardziej znajdywać będę... Moja siła i moja słabość stoją przed Twoim Obliczem... Moja wiedza i moja niewiara. Podtrzymuj pierwszą, a uzdrów drugą...” („De Trinitate”).

Polecamy „Kalendarz liturgiczny” – liturgię na każdy dzień
Jesteśmy również na Facebooku i Twitterze

CZYTAJ DALEJ

Modlitwa na szczycie Śnieżki

2020-08-10 18:09

[ TEMATY ]

kaplica

św. Wawrzyniec

biskup legnicki

Śnieżka

kard Duka

ks. Piotr Nowosielski

Już po raz 39., w dniu św. Wawrzyńca, 10 sierpnia, odbyła się na szczycie Karkonoszy - Śnieżce, międzynarodowa modlitwa w intencji ludzi gór. Przewodniczył jej kard. Dominik Duka z Pragi, a homilię wygłosił biskup legnicki Zbigniew Kiernikowski.

Msza św. przy istniejącej tu od ponad 300. lat kaplicy poświęconej św. Wawrzyńcowi, odprawiana była z udziałem pielgrzymów z Polski, Czech i Niemiec. Wśród koncelebransów obecny był legnicki biskup senior Stefan Cichy, były opat norbertanin o. Michael Josef Pojezdny oraz grono księży z Polski i Czech.

Nie mogło zabraknąć także organizatora tego wydarzenia, który je zapoczątkował Jerzego Pokoja, oraz emerytowanego prezydenta Republiki Czeskiej Vaclava Clausa, który podczas swojej prezydencji, a także po jej zakończeniu co roku uczestniczył w tych spotkaniach.

Licznie reprezentowani byli ludzie gór, a więc przewodnicy, ratownicy górscy, funkcjonariusze Karkonoskiego Parku Narodowego, Straży Granicznej oraz podobnych służb ze strony Czeskiej.

Przybyłych powitał proboszcz parafii Karpacz ks. Paweł Oskwarek.

Kard. Duka, zwrócił uwagę, że w tym modlitewnym spotkaniu, na sposób duchowy uczestniczą z tą wspólnotą nie tylko patron dnia św. Wawrzyniec, czy też przyzywany św. Wojciech, ale także abp Karel Otcenasek i św. Jan Paweł II, których w tym roku obchodzimy 100 lecie urodzin. Ksiądz kardynał wspomniał też, że tą Mszę św., sprawuje w ornacie podarowanym przez Jana Pawła II dla Katedry w Pradze.

Homilię wygłosił biskup legnicki Zbigniew Kiernikowski

Nawiązując do czytań, zwrócił uwagę, że często człowiek buduje swoje życie według tylko swojej wizji. Tymczasem na podobieństwo ziarna wrzuconego w ziemię, które musi obumrzeć aby przynieść nowy plon, owoc, również takie działanie powinno dokonywać się w naszym życiu: - Chrystus, który jest tym ziarnem które wpadło w ziemię, obumarł dla siebie, żebym i ja tego się uczył, że jest mi to potrzebne, abym uczył się żyć z drugim człowiekiem w pokoju, jedności, ale i we mnie musi coś obumierać. Muszę być otwarty na drugiego człowieka. Dobrze że tu, na tym szczycie, naród Polski, Czeski i Niemiecki który tu przybywa, są takim znakiem pod imieniem św. Wawrzyńca, który nie bronił swego życia ale je oddał, wiedząc że jest to jedyny sposób, aby dokonało się dzieło Boże – mówił Biskup legnicki.

Życzył też: - Idźmy z tej liturgii w nasze życie, z przekonaniem, że trzeba, aby słowo Boga działało w nas w ten sposób, żebyśmy umieli umierać dla siebie, żeby to ziarno Boże, przynosiło w nas owoc. Tego życzę wszystkim pielgrzymom, przewodnikom, ratownikom, aby dokonywało się w nas dzieło Boże. Obyśmy wszyscy byli ludźmi pokoju, pojednani w Jezusie Chrystusie, niosący w sobie tę przedziwną Bożą zdolność do umierania.

Na zakończenie zabrał głos Jerzy Pokój, dziękując wszystkim za odpowiedź na kolejne zaproszenie i uczestnictwo w tym spotkaniu modlitewnym. Zaprosił także na jubileuszowe, 40. za rok.

Uroczystość kończy się w Kotle Łomniczki, modlitwą osób związanych z pracą w górach, przy symbolicznym cmentarzu „Ofiarom gór”.

  

Zobacz zdjęcia: Śnieżka: miejscem modlitwy ludzi gór



CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Akceptuję