Reklama

Nie bądź chrześcijaninem byle jakim

2016-05-24 13:23

Mieczysław Janowski
Edycja rzeszowska 22/2016, str. 1, 4-5

Ze zbiorów prywatnych Mieczysława Janowskiego
Wizyta papieża Jana Pawła II w Rzeszowie, 2 czerwca 1991 r.

25 lat temu, 2 czerwca 1991 r. na pielgrzymim szlaku Ojca Świętego Jana Pawła II w czasie wizyty w Polsce znalazło się miasto Rzeszów. Swoimi wspomnieniami związanymi ze spotkaniami z Papieżem podzielił się Mieczysław Janowski, sprawujący wówczas urząd prezydenta Rzeszowa

W 1991 r. Rzeszów przeżył wiekopomne wydarzenie. Jako ówczesny prezydent Rzeszowa, tak jak każdy z mieszkańców miasta i regionu, odczuwałem ogromną radość z tego, że wśród nas będzie Następca św. Piotra.

Była też sprawa współodpowiedzialności miasta za wiele kwestii natury technicznej i organizacyjnej. Odczuwaliśmy wtedy emocje związane z rangą zadania i staraliśmy się jak najlepiej je wykonać. Urząd Miasta współpracował z Urzędem Wojewódzkim oraz z innymi instytucjami państwowymi, służbami mundurowymi, a także z organizacjami społecznymi i zakładami pracy. Pragnę tu także pokreślić zaangażowanie mego poprzednika – Zdzisława Banata. Naturalnie, znakomicie funkcjonował Komitet Organizacyjny, któremu przewodniczył bp Edward Białogłowski. Prężnie działała Komisja Duszpasterska i inne zespoły robocze, a wśród nich zespół odpowiedzialny za kwestie bezpieczeństwa pod kierunkiem ks. Stanisława Słowika. Wielkie obowiązki spoczęły wówczas na barkach ks. Stanisława Maca, proboszcza parafii pw. Najświętszego Serca Jezusowego. Na błoniach, obok tej największej w Rzeszowie świątyni, wybudowano piękny ołtarz (projekt: Jerzy Żmijewski, budowa: firma „Instal”) i przygotowano sektory dla ok. 800 tys. wiernych.

Papieski samolot, a był to Tu-154M, wylądował na rzeszowskim lotnisku ok. 10.45. Powitanie na płycie lotniska było dość krótkie. Pierwszy przywitał Papieża bp Ignacy Tokarczuk, potem wojewoda rzeszowski Kazimierz Ferenc. Gdy przyszła kolej na mnie, to ściskając papieską dłoń, powiedziałem: „Witamy Cię bardzo serdecznie, Ojcze Święty! Witamy w Rzeszowie – w mieście, które od stuleci nosi krzyż w swym herbie”. W odpowiedzi usłyszałem: „Cieszę się, że mogę do Was przybyć. Pozdrawiam Rzeszów”.

Reklama

Podobnie jak inni, głęboko przeżywałem papieską Mszę św., podczas której nastąpiła beatyfikacja bp. Józefa Sebastiana Pelczara. Na zawsze pozostaje w moim sercu i umyśle to donośne i jednoznaczne wołanie Papieża: „Bądź chrześcijaninem naprawdę, nie tylko z nazwy, nie bądź chrześcijaninem byle jakim”. Jakże wymowny i ciągle aktualny to apel, łączący się z drugim: „Aby dom naszego życia – osób, rodzin, narodu i społeczeństwa – pozostawał «utwierdzony na skale». Aby nie wznosić go na lotnym piasku – lecz na skale. Na skale Bożych przykazań, na skale Ewangelii. Na skale, którą jest Chrystus”.

Wspaniałym owocem tej papieskiej pielgrzymki stał się dar, na który społeczeństwo ziemi rzeszowskiej oczekiwało od wielu, wielu lat. Oto 25 marca 1992 r., w uroczystość Zwiastowania, mocą bulli „Totus Tuus Poloniae populus”, miasto stało się stolicą diecezji rzeszowskiej. Jej pierwszym ordynariuszem został mianowany bp Kazimierz Górny, zaś do godności katedry podniesiono świątynię, przed którą modliliśmy się razem z Ojcem Świętym. Czyż nie godzi się więc wyśpiewać: „Deo gratias”!?

Miałem honor (a i trud był to niemały) przez 8 lat być prezydentem Rzeszowa i mocno czułem, jak ważkie są słowa wypowiedziane przez Jana Pawła II do samorządowców. Są one bardzo uniwersalne: „Miasto nie jest celem samo w sobie, lecz jego celem ma być człowiek, do którego miasto winno dostosowywać swe struktury i kryteria, według których ma się rządzić. Jeśli władze publiczne tracą sprzed oczu tę prawdę, działają jak maszyna, która kręci się bezużytecznie, z ryzykiem wyrządzenia szkody”. Możemy zamiast „miasto” wstawić słowo „państwo”, a myśl Jana Pawła II nie straci nic na znaczeniu i sensie. Jest bardzo na czasie i dziś.

We wrześniu 1994 r. nadarzyła się okazja, abym – wraz z bp. Kazimierzem Górnym – osobiście mógł podziękować Ojcu Świętemu za dar diecezji rzeszowskiej i dar jej biskupa ordynariusza. Dobrze pamiętam Mszę św. odprawianą w kaplicy papieskiej w Castel Gandolfo. Ofierze eucharystycznej przewodniczył Jan Paweł II. Towarzyszył mu nasz Ksiądz Biskup i kilku kapłanów rzeszowskich. Byłem tam z żoną. Był też mój zastępca, Józef Górny ze swą małżonką. Ojciec Święty otrzymał od nas pamiątkowy srebrny klucz do bram miasta. Zaś moja żona, gdy podczas okolicznościowego spotkania przedstawiała swoje imię – Bogumiła, usłyszała od uśmiechającego się Papieża: „Bogumiła – niech będzie miła i Bogu, i ludziom”.

Cztery lata później, 24 czerwca 1998 r., miałem sposobność wręczać Ojcu Świętemu Janowi Pawłowi II insygnia Honorowego Obywatela Miasta Rzeszowa. Uczestniczyłem w tym radosnym spotkaniu ma Placu św. Piotra wraz z bp. Edwardem Białogłowskim i przewodniczącym Rady Miasta Dariuszem Baranem oraz delegacją Rzeszowa i diecezji rzeszowskiej. Byli wśród nas także żołnierze z 21. Brygady Strzelców Podhalańskich.

Nie mogę i nie chcę wymazać z pamięci papieskich słów wypowiedzianych podczas posiedzenia Zgromadzenia Narodowego 11 czerwca 1999 r., w którym uczestniczyłem jako senator RP: „Jest oczywiste, że troska o dobro wspólne winna być realizowana przez wszystkich obywateli i winna się przejawiać we wszystkich sektorach życia społecznego. W szczególny jednak sposób ta troska o dobro wspólne jest wymagana w dziedzinie polityki. Mam tu na myśli tych, którzy oddają się całkowicie działalności politycznej, jak i poszczególnych obywateli. Wykonywanie władzy politycznej, czy to we wspólnocie, czy to w instytucjach reprezentujących państwo, powinno być ofiarną służbą człowiekowi i społeczeństwu, nie zaś szukaniem własnych czy grupowych korzyści z pominięciem dobra wspólnego całego narodu”.

Jak bardzo ważne są te słowa także dziś. Jak bardzo! To prawda, bowiem Jan Paweł II swoim nauczaniem i świadectwem swego życia nieustannie głosił Dobrą Nowinę i ukazywał, jak nią żyć w czasach współczesnych. Przypomnijmy więc skierowany do nas jego apel, aby „od siebie wymagać, nawet gdyby inni od nas nie wymagali”, bowiem „człowiek jest wielki nie przez to, co posiada, lecz przez to, kim jest; nie przez to, co ma, lecz przez to, czym dzieli się z innymi”.

Miałem sposobność kilka razy bezpośrednio kontaktować się z Ojcem Świętym Janem Pawłem II. Każde z tych spotkań zostawiło ożywczy ślad w moim umyśle, każde też trwale zapisało się w moim sercu.

Powszechnie znane jest wezwanie bp. Karola Wojtyły: „Totus Tuus”. Wywodzi się ono z pierwszych słów „Traktatu o prawdziwym nabożeństwie do Najświętszej Maryi Panny” św. Ludwika Marii Grignion de Montfort. Przeświadczony jestem jednak, że zawołanie to można i należy odczytać rozszerzająco i w kontekście całego pontyfikatu papieskiego: „Cały Twój – Boże w Trójcy Świętej Jedyny. Cały Twój – Matko Przenajświętsza. Cały Twój – Kościele Powszechny. Cały Twój – Ojczyzno – Polsko. Cały Twój – Siostro i Bracie”.

Właśnie tak odbierałem to wszystko, co towarzyszyło przez prawie 27 lat apostolskiej posłudze Jana Pawła II.

Dziękując za dar papieskiej pielgrzymki do Rzeszowa, która miała miejsce ćwierć wieku temu, proszę wszystkich, aby chcieli i potrafili korzystać z jego ojcowskiego nauczania, z jego ogromnego dorobku. Zapytajmy się sami siebie, ale tak do bólu uczciwe: – Czy tak właśnie czynimy, czy czerpiemy z tego źródła, sięgającego do Dekalogu i Ewangelii? Nazbyt wiele konkretnych przykładów wskazuje na to, że i tym razem potwierdzają się słowa Pisma: „Tylko w swojej ojczyźnie, wśród swoich krewnych i w swoim domu może być prorok tak lekceważony” (Mk 6,5; Mt 13,57; por. Łk 4,24).

Mieliśmy przecież ogromne szczęście – jako pokolenie, jako Naród, że był pośród nas prorok – św. Jan Paweł II. Nie zniweczmy tego.

Dr Mieczysław Janowski – prezydent Rzeszowa (1991-99), senator RP (1997 – 2004), poseł do PE (2004-09)

Tagi:
Jan Paweł II wspomnienia

Reklama

Konsekracja papieskiej świątyni

2019-07-10 09:42

MZ
Edycja świdnicka 28/2019, str. I

Ks. Grzegorz Umiński
Poświęcenie ołtarza

Kościół pw. św. Jana Pawła II, znajdujący się na Owczej Górze w Kłodzku, jest pierwszą w naszej diecezji świątynią dedykowaną Ojcu Świętemu i zarazem piętnastą konsekrowaną w ciągu piętnastu lat istnienia naszej diecezji. Aktu tego dokonał w obecności kilkunastu kapłanów z diecezji świdnickiej i legnickiej, a szczególnie dekanatu Kłodzko z jego dziekanem ks. kan. Julianem Rafałko, ordynariusz bp Ignacy Dec. Wszystkich gości i parafian w serdecznych słowach powitał proboszcz ks. Janusz Garula. Podziękował on także parafianom, wielu z nich wymieniając imiennie, za wielkie zaangażowanie w dzieło budowy tej świątyni.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Maria Magdalena - zwiastunka Zmartwychwstania

Edyta Malinowska-Klimiuk
Edycja podlaska 15/2012

ARKADIUSZ BEDNARCZYK
Obraz Marii Magdaleny z parafii Brzyska ukazuje świętą podczas medytacji

Maria Magdalena była niezamężna, nie miała dzieci. Pozostawiła wszystko, co posiadała, całą swoją przeszłość i poszła za Jezusem. W tamtych czasach kobiety wspierały rabbich pieniędzmi, posiłkiem. Opuszczenie jednak przez kobietę domu i podróżowanie za rabbim było czymś niespotykanym, wręcz skandalicznym. Jeszcze bardziej skandaliczne było to, że wśród wędrujących z Jezusem znajdowały się kobiety niecieszące się dobrą reputacją, jak wówczas Maria Magdalena. W tradycji Kościoła katolickiego utożsamiano ją najczęściej z Marią jawnogrzesznicą, którą Chrystus ocalił od ukamienowania. Z wdzięczności za uratowanie życia służyła Jezusowi, stając się jedną z Jego najwierniejszych uczennic. Św. Łukasz wspomina też o wypędzeniu z niej siedmiu złych duchów, co może symbolizować wypędzenie skłonności do popełniania grzechu. Na długie stulecia Maria Magdalena stała się symbolem pokutnicy i grzesznicy. Ten „model” kobiety głęboko się zakorzenił w świadomości chrześcijan i ciągle jeszcze pokutuje w niejednych kazaniach, dziełach sztuki, wierszach. Mimo późniejszych prób wyniesienia i oczyszczenia imienia Marii Magdaleny taki obraz pozostał w świadomości wyznawców kultury Kościoła zachodniego. Dopiero w 1969 r. papież Paweł VI oficjalnie oczyścił imię Marii Magdaleny i jej niechlubną tradycję.
Wśród kobiet towarzyszących Jezusowi Maria Magdalena jest wymieniana prawie zawsze na pierwszym miejscu, co może świadczyć o jej szczególnej pozycji w grupie wędrujących i usługujących Jezusowi kobiet. Dla Magdaleny spotkanie z Chrystusem stało się przełomem duchowym. Była ona obecna przy śmierci Jezusa i podczas złożenia Go do grobu: „Były tam również niewiasty, które przypatrywały się z daleka, między nimi Maria Magdalena, Maria, matka Jakuba Mniejszego i Józefa, i Salome” (Mk 15, 40). To ona jako pierwsza spotkała Jezusa po zmartwychwstaniu: „Rzecze jej Jezus: «Mario!». Ona zaś, obróciwszy się, rzecze mu: «Rabbuni!» - co znaczy: Mistrzu” (J 20, 16). Było to szczególne wyróżnienie. Marię Magdalenę św. Hipolit, teolog z początków III wieku, nazwał później „apostołką Apostołów”. Kiedy Jezus wypowiedział jej imię, wszystko nagle się przemieniło. Magdalena odnalazła swego Mistrza. Zwróciła się do Niego, używając uroczystej formy aramejskiej, tłumaczonej jako: „Nauczycielu!” lub: „Mistrzu!”. Musiała być bardzo poruszona, może nawet chciała przypaść do nóg Jezusa, który powiedział: „Nie dotykaj mnie, bo jeszcze nie wstąpiłem do Ojca; ale idź do braci moich i powiedz im: «Wstępuję do Ojca mego i Ojca waszego, do Boga mego i Boga waszego»” (J 20, 17). Maria Magdalena być może pragnęła - co jest zrozumiałe - ziemskiej, codziennej i żywej obecności Jezusa i tego, by wszystko było jak przedtem. Tymczasem otrzymała od Mistrza ważną misję do spełnienia. To właśnie ona, a nie kto inny, ma iść i oznajmić uczniom o zmartwychwstaniu. Ona ma przekazać dalej prawdę i świadectwo tak bardzo ważne dla wiary Apostołów i całego Kościoła. Spełniła tę misję: „I przyszła Maria Magdalena, oznajmiając uczniom, że widziała Pana i że jej to powiedział” (J 20, 18). Jednak uczniowie Chrystusa nie uwierzyli w jej słowa - zeznanie kobiety było w tamtych czasach pozbawione legalnej wartości, a zatem zaniżało wiarygodność relacji o zmartwychwstaniu. Świadectwo przedstawione przez kobietę nie miało mocy prawnej. Apostołom nie mieściło się w głowie, że Jezus mógł powierzyć tak ważną misję kobiecie. Maria Magdalena pobiegła, żeby zanieść uczniom radosną nowinę i niepotrzebne jej były żadne „dowody” - w przeciwieństwie do Apostołów, którzy - by uwierzyć - musieli Go dotknąć, nawet kiedy Jezus przyszedł do nich.
Magdalena, jako naoczny świadek ukrzyżowania Jezusa i Jego pogrzebu, czuła się w szczególny sposób związana z Jezusem. Była gorliwa w okazywaniu Mu czci, także po utracie wszelkiej nadziei. Łączność z Jezusem istniała dla niej w sposób oczywisty także po Jego śmierci. Ze względu na charakterystyczną dla kobiet zdolność empatii, brak niedowiarstwa, pełną akceptację dla czynów i słów swojego Nauczyciela Magdalenie przypisuje się istotną rolę: niezrozumiałą dla ludzi prawdę, że śmierć na krzyżu była odkupieniem ludzkich grzechów, początkiem nowego, lepszego życia, Jezus objawia kobiecie - nakazuje cieszyć się z cudu i dodać odwagi uczniom. Charakterystyczna jest różnica w przyjęciu tej nowiny przez Magdalenę i przez uczniów. Ona nie analizuje, nie sprawdza, nie docieka. Jej wiara jest tak wielka i tak szczera jak wiara dziecka. Ona kocha Jezusa. Może nie rozumie do końca, ale wierzy. Apostołowie nie wierzą - dla nich Jezus jest człowiekiem i jako taki nie jest w stanie zmartwychwstać. Są „ślepi” na pewne sprawy. Dlatego Chrystus wybiera na „zwiastuna nowiny” kobietę. To niezwykłe wyróżnienie. Stanowi dowód na to, że płeć nie jest dla Chrystusa istotna. Dla Niego istotna jest wiara.
Odbieram to jako wywyższenie Marii Magdaleny, zwłaszcza biorąc pod uwagę panujące wówczas zwyczaje. Historia tej kobiety trwa do dziś: jest symbolem otwierania się każdego człowieka na dar wiary, będący darem miłości.

Maria Magdalena jest patronką kobiet szczerze pokutujących, uczniów i studentów, więźniów, ludzi sprowadzonych na złą drogę, fryzjerów, ogrodników, właścicieli winnic, sprzedawców wina, producentów perfum, dzieci mających trudności z chodzeniem. Jej atrybutami są księga i świeca - jako znak kontemplacji; klejnoty i lustro - które oznaczają odrzucenie dóbr tego świata; czaszka - symbolizująca pamięć o przemijaniu i śmierci.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Nowy członek Papieskiej Akademii Nauk

2019-07-22 20:36

vaticannews.va / Watykan (KAI)

Papież Franciszek mianował nowego członka Papieskiej Akademii Nauk. Został nim urodzony w Rumunii niemiecki naukowiec Stefan Walter Hell, laureat Nagrody Nobla.

Krzysztof Hawro

Nowy członek Papieskiej Akademii Nauk doktoryzował się z fizyki na uniwersytecie w Heidelbergu. Następnie pracował w Turku w Finlandii oraz w Oxfordzie w Wielkiej Brytanii. Od 2002 r. jest dyrektorem Instytutu Maxa Plancka w Getyndze, a od 2017 także w Heidelbergu. W 2014 r. wraz z dwoma innymi uczonymi otrzymał nagrodę Nobla w dziedzinie chemii za rozwój mikroskopii fluorescencyjnej.

Stefan Walter Hell ma 57 lat, jest żonaty i ma czworo dzieci.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Rozumiem