2 Krn 24, 17-25<- KLIKNIJ

Kronikarz patrzy na dzieje Judy od strony świątyni i wierności Panu. Po śmierci Jojady Joasz ulega dworowi. Dostojnicy schlebiają królowi, po czym odciągają go od domu Pana ku aszerom i bożkom. Księga pokazuje mechanizm odstępstwa. Gdy słowo Boże przestaje prowadzić władzę, bardzo szybko pojawia się kult fałszywy. Bóg nie pozostawia ludu bez upomnienia. Posyła proroków. Kulminacją jest wystąpienie Zachariasza, syna Jojady. Staje nad ludem na dziedzińcu świątyni i pyta, dlaczego przekraczają przykazania Pana. Odpowiedź jest przerażająca. Król rozkazuje go ukamienować właśnie w domu Pana. Święte miejsce zostaje splamione krwią sprawiedliwego. Jezus przywoła tę scenę w Mt 23,35 jako znak długiej historii odrzucania wysłanników Boga. Później nadchodzi małe wojsko Aramejczyków i zwycięża Judę. Kronikarz czyta to jako skutek niewierności. Na końcu Joasz ginie z ręki własnych sług. Nie otrzymuje grobu wśród królów. Tak księga pokazuje prawdę prostą. Władza odłączona od słowa Boga osłabia samą siebie i sprowadza nieszczęście na lud.

Mt 6, 24-34 <- KLIKNIJ

Po nauce o skarbie Jezus mówi o panu, któremu służy serce. Niewolnik nie może należeć do dwóch właścicieli. Mamona, aramejskie māmōnā’, oznacza bogactwo, któremu człowiek ufa jak panu. Gdy serce opiera się na bogactwie, trudno mu trwać przy Bogu. Z tej prawdy Jezus przechodzi do lęku o jedzenie, picie i odzienie. Dla wielu słuchaczy były to sprawy codzienne i ciężkie. Jezus nie lekceważy tych potrzeb. Prowadzi ku Ojcu, który zna potrzeby swoich dzieci. Ptaki nie mają spichlerzy, lecz żyją pod opieką Boga. Lilie nie tkają, lecz zostają przyodziane piękniej niż Salomon. Obrazy stworzenia mają obudzić zaufanie. Niepokój nie dodaje człowiekowi ani wzrostu, ani dnia życia. Greckie hēlikia może oznaczać jedno i drugie. Człowiek nie poszerza swojej przyszłości przez lęk. Jezus nazywa uczniów „małej wiary”. To określenie spotyka tych, którzy znają Pana, lecz szybko ulegają obawie. Lekarstwem jest szukanie najpierw królestwa i Jego sprawiedliwości. U Mateusza sprawiedliwość oznacza wierne pełnienie woli Ojca. Kto tak żyje, temu Bóg daje to, co potrzebne na drogę. Obietnica nie dotyczy zbytku. Dotyczy opieki Ojca nad dzieckiem. Ostatnie zdanie o dniu jutrzejszym zamyka całość. Uczeń ma przyjąć dzień dzisiejszy z jego trudem pod ręką Boga. Taka postawa rodzi pokój serca.