Wtorek, 14 lipca. Dzień Powszedni albo wspomnienie św. Kamila de Lellis, prezbitera albo wspomnienie św. Henryka.

• Iz 7, 1-9 • Ps 48 • Mt 11, 20-24

Jezus począł czynić wyrzuty miastom, w których dokonało się najwięcej Jego cudów, że się nie nawróciły. «Biada tobie, Korozain! Biada tobie, Betsaido! Bo gdyby w Tyrze i Sydonie działy się cuda, które u was się dokonały, już dawno w worze i w popiele by się nawróciły. Toteż powiadam wam: Tyrowi i Sydonowi lżej będzie w dzień sądu niż wam. A ty, Kafarnaum, czy aż do nieba masz być wyniesione? Aż do Otchłani zejdziesz. Bo gdyby w Sodomie działy się cuda, które się w tobie dokonały, przetrwałaby aż do dnia dzisiejszego. Toteż powiadam wam: Ziemi sodomskiej lżej będzie w dzień sądu niż tobie».

Cud to nadzwyczajny znak, którego nie można przypisać naturalnym przyczynom, to uobecnienie wielkiej miłości Boga. Wielu doświadczało takich znaków w czasach Jezusa: zostawali oczyszczani z trądu, odzyskiwali wzrok, wracali do życia. Jednak często cud stawał się krótkotrwałym powodem nawrócenia. Ludzie i dziś szybko zapominają o tym, jak wiele Bóg czyni w ich życiu. Często odwracamy się od przykazań, sakramentów, pobożnych praktyk, uważamy, że Bóg pewne rzeczy po prostu musi robić. Tymczasem dzisiejsza Ewangelia pokazuje, że Bóg ma serce wrażliwe na człowieka. Największym cudem, jaki może wydarzyć się w naszym życiu, jest miłość, tzn. odkrycie piękna życia z bliskości Boga i wytrwanie w tym. To najbardziej cieszy naszego Pana. Proś Pana o to jedno: o zasłuchanie się i zapatrzenie w Niego.

K.S.

ROZWAŻANIA NA ROK 2026 JUŻ DO KUPIENIA W NASZEJ KSIĘGARNI!: "Żyć Ewangelią 2026".