Mdr 12, 13. 16-19 <- KLIKNIJ

Księga Mądrości powstała w świecie diaspory żydowskiej, zapewne w Aleksandrii. Autor pisze po grecku. Zna język myśli hellenistycznej. Zachowuje jednak serce wiary Izraela. W tym fragmencie objawia Boga jako jedynego Pana wszystkiego. Ta jedyność nie oddala Go od świata. Otwiera raczej perspektywę pełnej odpowiedzialności Stwórcy za swoje dzieło. Tekst łączy moc Boga ze sprawiedliwością oraz łagodnością. To zestawienie jest bardzo ważne. Władza ludzka często okazuje siłę przez gwałt. Bóg ukazuje wszechmoc przez cierpliwość. Właśnie dlatego może oszczędzać. Właśnie dlatego daje czas na nawrócenie. Autor natchniony nie osłabia świętości Boga. Pokazuje jej prawdziwy blask. Bóg jest sędzią. Sądzi jednak bez namiętności, bez lęku, bez potrzeby udowadniania swej przewagi. Wersety 18-19 przechodzą do wymiaru wychowawczego. Bóg swoim postępowaniem uczy lud, że sprawiedliwy powinien być życzliwy dla ludzi. Człowiek wierzący poznaje, że łagodność nie jest ustępstwem wobec zła. Jest sposobem działania właściwym prawdziwej sile. Dlatego tekst mówi o „dobrej nadziei” po grzechu. Nie ma tu taniego usprawiedliwienia. Jest wezwanie do powrotu, bo Pan zostawia miejsce na pokutę. Dobra nowina tej perykopy leży właśnie tutaj. Wszechmoc Boga nie przygniata grzesznika. Otwiera mu drogę powrotu.

Rz 8, 26-27 <- KLIKNIJ

Paweł przechodzi od wzdychania stworzenia oraz wierzących do modlitwy w słabości. Apostoł wypowiada zdanie niezwykle prawdziwe. Nie wiemy, o co się modlić tak, jak trzeba. Człowiek staje przed Bogiem z ciężarem, którego sam nie umie nazwać. Ta niewiedza nie przekreśla modlitwy. Staje się miejscem działania Ducha. Duch „przychodzi z pomocą” naszej słabości. Grecki czasownik ma sens bardzo ścisły. Oznacza podjęcie ciężaru razem z kimś. Duch nie działa z daleka. Wchodzi w biedę modlącego się. Wstawia się za świętymi „niewysłowionymi wzdychaniami”. Nie chodzi o mowę niezwykłą dla samej niezwykłości. Chodzi o modlitwę głębszą niż zdolność ludzkiego nazwania. Duch porusza serce tam, gdzie kończą się nasze słowa. Drugi werset ukazuje Ojca, który bada serca oraz zna zamysł Ducha. Między Ojcem oraz Duchem istnieje pełna zgodność. Modlitwa natchniona przez Ducha nie jest więc tylko ludzką prośbą skierowaną ku górze. Jest wejściem w wolę Bożą. Człowiek może modlić się w milczeniu, we łzach, nawet w ciemności. Duch już działa. Dobra nowina tego fragmentu jest niezwykle pocieszająca. Nawet słabość modlitwy może stać się miejscem prawdziwej komunii z Bogiem.

Mt 13, 24-43<- KLIKNIJ

Przypowieść o chwaście mówi o czasie obecnym królestwa. Na polu zasianym dobrym ziarnem pojawia się chwast. W grece użyto słowa zizania. Chodzi o roślinę podobną do pszenicy w pierwszej fazie wzrostu. Rozpoznaje się ją dopiero później. Słudzy chcą działać natychmiast. Gospodarz nakazuje czekać do żniwa. Ten szczegół ma wielkie znaczenie. Gorliwość bez rozeznania może zranić także zboże. Cierpliwość Boga służy ocaleniu dobra. W domu Jezus wyjaśnia przypowieść uczniom. Pole oznacza świat. Dobry siewca to Syn Człowieczy. Dobre nasienie to synowie królestwa. Chwast to synowie Złego. Żniwo oznacza kres wieku. Żniwiarze to aniołowie. Wyjaśnienie jest przejrzyste oraz pełne powagi. Dobro oraz zło współistnieją przez pewien czas w historii. Nie znaczy to, że Bóg jest obojętny. Oznacza, że daje czas dojrzewania oraz czas nawrócenia. Ostateczne rozdzielenie należy do Niego. Między przypowieścią oraz wyjaśnieniem Mateusz umieszcza ziarnko gorczycy oraz zaczyn. Oba obrazy mówią o małym początku i wielkim owocu. Królestwo nie potrzebuje hałasu, by rosnąć. Wnika w rzeczywistość od wewnątrz. Przenika ją powoli. Daje schronienie wielu. Cytat z Psalmu 78 przypomina, że przypowieści odsłaniają rzeczy ukryte od założenia świata. Jezus objawia sens historii zapisany w planie Ojca. Zakończenie wyjaśnienia prowadzi do obrazu sprawiedliwych jaśniejących jak słońce w królestwie Ojca. Słychać echo Daniela. Dobra nowina tego fragmentu jest podwójna. Królestwo Boga już rośnie pośród świata nieczystego. Rozstrzygnięcie nie zostanie jednak odebrane z rąk Boga. On sam doprowadzi żniwo do końca.