20 maja 1963 r. papież Jan XXIII udzielił audiencji poslkim biskupom na czele z kardynałem Stefanem Wyszyńskim. Jeszcze wtedy, nic nie wskazywało na to, że będzie to audiencja historyczna. Stała się taką dlatego, że po niej papież nie przyjął już nikogo. Nie pzowoliła mu na to choroba i śmierć, która nastąpiła dwa tygodnie później. Oto fragmenty z relacji Prymasa Tysiąclecia o tym spotkaniu:

Ojciec Świętyt jest ciężko chory. Dziś już nikogo nie przyjmuje. Nie odprawiał nawet Mszy św. Na wieść jednak, że biskupi polscy odjeżdżają do kraju, powiedział: "Nie mogę sobie odmówić tej radości, aby przyjąć i pożegnać biskupów polskich". Wprost z łóżka udaje się na spotkanie z nimi. (...)

Przychodzi mons. Capovilla smutny, zmęczony. W prywatnej rozmowie zapewniam go, że Polska modli się, aby Jan XXIII mógł dokończyć sobór. Mons. Capowilla daje do zrozumienia, że nie ma nadziei na zdrowie papieża. Proces posuwa się i jest nieodwracalny. Prosi o dyskrecję. Prosi także, abym zapewnił Ojca Świętego, że jesteśmy z nim. (...)

O godzinie 11.20 zostaję zaproszony do Ojca Świętego na prywatną rozmowę, która trwa do 12.10. Zastaję Ojca św. w stanie znacznie gorszym niż w baszcie San Giovanni. (...)

Siadamy. Papież powoli się ożywia. Zaczyna mówić o sytuacji, jaka wytworzyła się we Włoszech po ostatnichj wyborach, i o zarzutach liberałów podnosszonych przeciw Głowie Kościoła. (...)

Wobec widocznego zmęczenia paieża pragnę rozmowę skrócić, ale papież porusza coraz to nowe tematy, zwłaszcza sprawę encykliki " Pacem in terris". (...)

Rozmowa przechodzi na osobiste sprawy papieża. Ojciec Święty otwiera mi swoje serce i mówi o swojej duszy, ale nie chcę tego tu zapisywać. Patrzy ze wzruszającą pokorą - wolę to wszystko zostawić między nim a Bogiem, który w tej chwili jest obecny w wyczuwalny sposób.

Mówię Ojcu Świętemu, że przyjechałem do Rzymu z postanowieniem, by tylko słuchać, że "fides ex auditu" i że pragnę przywieźć do Poslki najwięcej zasłyszanych od Ojca Świętego rzeczy.

Zwracam uwagę, że oczekują na błogosławieńśtwo Ojca św. abp. Kominek i Baraniak a także bp Jop. Jednak papież wciąż się nie spieszy. Chcę przedłużyć tę rozmowę w cztery oczy.

Boję się, bym nie wyczerpał jego sił. Wstaję pierwszy ( ...)

Wchodzą za mons. Capovillą: abp Barania, abp Kominek i bp Jop. (...) Papież prosi nas na fotele w głębi biblioteki. Sam siada pośrodku i ropzoczyna rozmowę. Wspomina swą podróż do Polski w 1912 roku. Przesuwają się różne szczegóły, nazwiska, budzące podziw dla niezwykłej pamięci Ojca Świętego. (...)

Swobodna rozmowa trwa przeszło pół godziny. Nie obowiązuje żaden protokół. (...)

Zbliżamy się do drzwi. Papież mówi: "Odprowadziłbym was do Portone di Bronzo, ale co na to powiedzą w moim otoczeniu? Sam byłem kapelanem dziesięć lat. Wiem, co to znaczy."

Przy pożegnaniu, życzymy Ojcu św. zdrowia, aby mógł dokończyć sobór. (...)

Próbujemy być opanowani, ale wszystkich ogarnia wzruszenie. Jest to taki moment, że wyraz bladej twarzy Ojca św. ujawnia nam całą chrześcijańśką głębię tego człowieka, żyjącego z wiary.

Ten zapis kardynała Stefana Wyszyńskiego, tak pełen miłości dla Ojca świętego, jest zarazem świadectwem o nim samym, o jego umiłowaniu Kościoła i tego, kto w tym Kościele jest pierwszym Pasterzem, o jego wierze, która pozwala na bardzo głębokie odczuwanie Boga w drugim człowieku i w końcu jego szczególnym zmyśle obserwacji.