1 Kor 4, 1-5 <- KLIKNIJ

Paweł pokazuje, jak należy patrzeć na apostołów. Są „sługami Chrystusa” oraz „szafarzami tajemnic Bożych”. Tajemnice Boże oznaczają plan zbawienia objawiony w Chrystusie i powierzony Kościołowi. Greckie hypēretai wskazuje na kogoś pełniącego służbę pod rozkazem. Oikonomoi zaś to zarządcy domu. Taki człowiek rozdziela dobra swego pana, pilnuje porządku oraz odpowiada za wierność. Działa w imieniu pana domu. Ten obraz ma wielką wagę dla życia Kościoła. Głosiciel nie rozdaje swojej nauki. Rozdaje to, co zostało mu powierzone.

Dlatego Paweł mówi, że sąd ludzki ma dla niego małe znaczenie. Paweł ustawia sumienie przed Bogiem we właściwym porządku. Nawet własny osąd nie wystarcza. Człowiek zna tylko część swych motywów. Pełną prawdę zna Pan. Stąd wezwanie, by nie wydawać wyroków przed czasem. Dzień Pana odsłoni to, co ukryte. Ujawni zamiary serc. Wtedy każdy otrzyma pochwałę od Boga według prawdy.

Ten fragment daje wielki pokój sługom Kościoła. Miarą pozostaje wierność. Beda Czcigodny widział tu ochronę przed dwiema pokusami. Jedna rodzi się z ludzkiego zachwytu. Druga rodzi się z ludzkiego potępienia. Obie tracą władzę, gdy człowiek pamięta, czyjemu Panu służy.

Łk 5, 33-39 <- KLIKNIJ

Pytanie o post dotyka samego serca religijności Izraela. Post był znakiem skruchy, błagania oraz oczekiwania na działanie Boga. Uczniowie Jana oraz faryzeusze praktykowali go często. Wobec tego styl życia uczniów Jezusa budzi zdziwienie. Jezus odpowiada obrazem wesela. Gdy oblubieniec jest obecny, trwa czas radości. W tradycji prorockiej sam Bóg bywa ukazywany jako Oblubieniec swego ludu. Jezus stosuje ten obraz do siebie. Ogłasza więc czas nawiedzenia.

W jednym zdaniu zapowiada też godzinę oddalenia oblubieńca. Wtedy przyjdzie post uczniów. Otrzyma on nowy sens. Będzie znakiem tęsknoty za Panem oraz czuwania na Jego przyjście. Dwie krótkie przypowieści rozwijają tę samą prawdę. Nowa tkanina nie zostaje przyłożona do starego ubrania bez szkody. Nowe wino domaga się świeżych bukłaków. Jezus mówi o nowości czasu mesjańskiego. Nowość czasu mesjańskiego domaga się serca odnowionego.

Ostatnie zdanie o starym winie jest bardzo delikatne. Greckie słowo chrēstos może znaczyć „dobre” lub „łagodne”. Łukasz zna opór ludzkiego serca wobec daru, który przekracza znane granice. Jezus nie szydzi z dawnego porządku. Prowadzi ku wypełnieniu. Hieronim widział w tym fragmencie wezwanie, by człowiek odnowił wnętrze, jeśli chce przyjąć Ewangelię z owocem. Pan daje radość oblubieńca. Uczeń uczy się jej stopniowo.