Uroczystość nadania drugiego najważniejszego polskiego odznaczenia cywilnego odbyła się w siedzibie Ambasady Polski przy Stolicy Apostolskiej z udziałem bliskich Wandy Gawrońskiej – m.in. jej rodzeństwa, hr. Marii Grazii Salviati, Giovanny Gawrońskiej-Gilardini i Jasia Gawrońskiego, a także byłej premier Hanny Suchockiej.

Jak podkreślił gospodarz spotkania, ambasador Adam Kwiatkowski, było ono okazją do tego, „aby wspólnie uczcić osobę niezwykłą i wyrazić naszą wdzięczność za dziesięciolecia jej pracy, oddania i troski o Polskę oraz o Polaków”, zaś przyznane Wandzie Gawrońskiej odznaczenie, to „wymierny symbol więzi, które przez całe życie łączyły ją z Polską, zakorzenionych w rodzinnej historii, ale przede wszystkim świadomie i konsekwentnie budowanych poprzez jej czyny”.

Dziesięciolecia działań na rzecz Polski i Polaków

W okolicznościowej laudacji ambasador przypomniał niektóre najważniejsze wydarzenia z życia Wandy Gawrońskiej i jej bogatą działalność na rzecz Polaków i rozwijania polsko-włoskiej współpracy kulturalnej i naukowej, opartej na wspólnych chrześcijańskich i europejskich korzeniach. Mówił m.in. o współzałożonym przez nią w 1976 r. Centrum Spotkań i Studiów Europejskich, które fundowało stypendia dla naukowców z Europy Środkowo-Wschodniej, przekazywało do Polski niedostępne w czasach komunistycznych publikacje i organizowało spotkania ludzi nauki, kultury i polityki, zaś w 1978 r. umożliwiło w Polsce bezpłatną transmisję inauguracji pontyfikatu św. Jana Pawła II.

„W czasie stanu wojennego Wanda Gawrońska wraz ze współpracownikami organizowała szeroko zakrojoną pomoc dla Polaków: wysyłkę paczek, adopcję rodzin, pomoc medyczną oraz wsparcie dla polskich dzieci leczonych w Watykańskim Szpitalu Pediatrycznym Bambino Gesù” – wymieniał Adam Kwiatkowski.

Dorota Abdelmoula-Viet / Vatican News

Przybliżanie kolejnym pokoleniom św. Pier Giorgia Frassatiego

Drugim obszarem, w którym od lat przejawia się zaangażowanie i hojność Wandy Gawrońskiej, było i jest popularyzowanie postaci jej wuja, kanonizowanego w 2025 r. św. Pier Giorgia Frassatiego i troska o to, by kolejne pokolenia młodzieży i dorosłych mogły odnajdywać w nim inspirację do wzrastania w wierze i społecznym zaangażowaniu.

„Pani Wanda czyni to do dziś, łącząc w tej działalności swoje włoskie i polskie dziedzictwo oraz przybliżając jego postać ludziom na całym świecie, w tym także w Polsce” – podkreślił ambasador.

Pamięć o matce, wdzięczność wobec Włochów

Z kolei Wanda Gawrońska, zwracając się do obecnych, podkreśliła pamięć o swej matce Lucianie Gawrońskiej-Frassati, siostrze św. Pier Giorgia Frassatiego i o jej zasługach dla Polski. Zwróciła też uwagę na ogromną serdeczność i wsparcie ze strony Włochów.

„Jestem ogromnie wdzięczna za wszystko, co Włochy zrobiły dla Polski. To nie ja to zrobiłam, zrobili to Włosi. Ja tylko próbowałam coś poruszyć, zainicjować. Oni zrobili tak wiele wspaniałych rzeczy – mówiła – Jestem naprawdę wzruszona i myślę o mojej matce. To ona powinna otrzymać większe podziękowanie niż ja. Moja matka zdobyła się na wysiłek, żeby pójść do Mussoliniego i poprosić o uwolnienie przez Niemców stu profesorów Uniwersytetu Jagiellońskiego. I jej się to udało. To było coś niezwykle ważnego. Ważniejszego, niż to, co mnie udało się osiągnąć” – podkreśliła.

Dorota Abdelmoula-Viet / Vatican News

Gratulacje z Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego

Ważną częścią działalności Wandy Gawrońskiej była pomoc Katolickiemu Uniwersytetowi Lubelskiemu oraz współpraca z założonym przez nią stowarzyszeniem Associazione Pier Giorgio Frassati, Amici dell'Università Cattolica di Lublino. List gratulacyjny z okazji otrzymania państwowego odznaczenia, przekazał jej rektor KUL, ks. prof. Mirosław Kalinowski, w imieniu własnym i społeczności akademickiej.

„Dziękuję za pełnione od siedemdziesiątych lat dwudziestego wieku po dziś zaangażowanie w sprawy Polski i kult za szerzenie idei Deo et Patriae w Italii, za tę polsko-włoską współpracę i aktywność w upowszechnianiu wizerunku i kultu świętego Pier Giorgia Frassatiego, którego postawa nieustannie inspiruje młodych żaków, adeptów tworzących wspólnotę akademicką KUL” – napisał rektor – „Dziękuję Pani za te czyny wszelkiego dobra, które, jestem przekonany wypływają z miłości Prawdy, która nadaje sens naszemu życiu”.