Poniedziałek, 26 października. Dzień Powszedni.

• Ef 4, 32 – 5, 8 • Ps 1 • Łk 13, 10-17

Jezus Nauczał w szabat w jednej z synagog. A była tam kobieta, która od osiemnastu lat miała ducha niemocy: była pochylona i w żaden sposób nie mogła się wyprostować. Gdy Jezus ją zobaczył, przywołał ją i rzekł do niej: «Niewiasto, jesteś wolna od swej niemocy». Włożył na nią ręce, a natychmiast wyprostowała się i chwaliła Boga. Lecz przełożony synagogi, oburzony tym, że Jezus w szabat uzdrowił, rzekł do ludu: «Jest sześć dni, w których należy pracować. W te więc przychodźcie i leczcie się, a nie w dzień szabatu!». Pan mu odpowiedział: «Obłudnicy, czyż każdy z was nie odwiązuje w szabat wołu lub osła od żłobu i nie prowadzi, by go napoić? A tej córki Abrahama, którą szatan osiemnaście lat trzymał na uwięzi, nie należało uwolnić od tych więzów w dzień szabatu?». Na te słowa wstyd ogarnął wszystkich Jego przeciwników, a lud cały cieszył się ze wszystkich wspaniałych czynów, dokonywanych przez Niego.

W dzisiejszym fragmencie Ewangelii spotykamy kobietę, która przez wiele lat była pochylona, cierpiąc, bo nie mogła się wyprostować. Pomimo tego zbliżyła się do Boga. To cierpienie, które trwało przez długie lata, uczyniło ją pokorną i ufającą. Kiedy Jezus spotkał tę kobietę, zobaczył ją nie tylko zewnętrznie, ale także dostrzegł jej serce – pełne ufności i prostoty. W tej kobiecie, która była zgnębiona swoją niemocą, Jezus dostrzegł wiarę i pokorę. I to właśnie ta postawa serca przyciągnęła miłosierdzie Jezusa. Uwolnił ją od jej niemocy i przywrócił jej zdrowie. Radość tej kobiety była niewyobrażalna. Mogła się wyprostować, spojrzeć w niebo, poczuć wolność i radość życia, której wcześniej nie mogła doświadczyć. Możemy sobie wyobrazić, jak jej serce napełniło się wdzięcznością i radością, a jej spojrzenie spotkało się ze spojrzeniem Jezusa, który ją uzdrowił. Jednak to uzdrowienie wywołało oburzenie u przełożonego synagogi, który bardziej skupił się na wypełnianiu prawa niż na miłosierdziu, które Jezus okazał tej kobiecie. Jezus, widząc hipokryzję tego przełożonego, wyjaśnił mu, że człowiek jest ważniejszy niż jakiekolwiek przepisy. Miłosierdzie Boga i troska o człowieka stoją ponad formalnymi zasadami. Dzisiejsza Ewangelia zachęca nas, byśmy nasze spojrzenie kierowali ku Bogu, abyśmy otwierali nasze serca na Boże miłosierdzie i pozwolili, by Bóg uwolnił nas od wszelkich zniewoleń, które nas pochylają i utrudniają życie. W sakramencie pokuty Bóg daje nam nową szatę, uwalnia nas z więzów grzechu i sprawia, że możemy znowu patrzeć w Jego stronę z radością i nadzieją. Co mnie zniewala i sprawia, że nie mogę wznieść swojego wzroku ku Bogu? Jak mogę otworzyć serce na Boże miłosierdzie, by doświadczać pełnej wolności, którą Jezus daje?

M.S.

ROZWAŻANIA NA ROK 2026 JUŻ DO KUPIENIA W NASZEJ KSIĘGARNI!: "Żyć Ewangelią 2026".