Piątek, 30 października. Dzień Powszedni.

• Flp 1, 1-11 • Ps 111 • Łk 14, 1-6

Gdy Jezus przyszedł do domu pewnego przywódcy faryzeuszów, aby w szabat spożyć posiłek, oni Go śledzili. A oto zjawił się przed Nim pewien człowiek chory na wodną puchlinę. Wtedy Jezus zapytał uczonych w Prawie i faryzeuszów: «Czy wolno w szabat uzdrawiać, czy też nie?» Lecz oni milczeli. On zaś dotknął go, uzdrowił i odprawił. A do nich rzekł: «Któż z was, jeśli jego syn albo wół wpadnie do studni, nie wyciągnie go zaraz, nawet w dzień szabatu?» I nie zdołali Mu na to odpowiedzieć.

W tym wydarzeniu ewangelicznym Jezus uczy nas swoim przykładem, że istnieje coś silniejszego niż legalizm, czyli sztywne i bezmyślne przestrzeganie prawa. Tym, co ma wypełniać nakazy prawa i tradycji, jest przykazanie miłości. Wśród Żydów szabat był dniem całkowicie poświęconym Bogu. Nie wolno było angażować się w żadną działalność. Nie można było wykonywać żadnej aktywności jakiegokolwiek rodzaju. Wskazana była nawet ilość kroków, jakie można było zrobić w szabat. Faryzeusze chełpili się, że przestrzegają prawa w najpełniejszym zakresie, w najmniejszym jego szczególe. Karali i zgłaszali władzom każdego, kto naruszył jedną z najmniejszych choćby zasad. Przestrzeganie zasad i prawa samo w sobie nie jest złe. Nawet Jezus czasami nakazuje swoim naśladowcom czynić to, co mówią faryzeusze. Jednak miłosierdzie wobec innych jest lepsze niż chłodne i bezmyślne przestrzeganie nakazów, zasad czy przykazań. Wiele osób zadaje sobie pytanie, czy powinni robić to czy tamto, ponieważ jest to nakazane. Czy powinienem teraz uczyć się, czy też robić to, o co proszą mnie rodzice? Jaki jest mój obowiązek? Nie jest łatwo to rozeznać, ponieważ wiele razy w grę wchodzą nasze uczucia i czasami jesteśmy skłonni dokonać złego wyboru. Aby uniknąć takiej sytuacji, Jezus pozostawił nam bardzo jasne kryterium: przede wszystkim miłość. W tym świetle, w świetle miłości, wszystko jest jasne. Nie ma już konfliktu między uzdrawianiem a odpoczynkiem w szabat, ponieważ dobro człowieka jest ważniejsze od nakazu prawa. Ludzie, którzy uchodzili za lokalne autorytety dla Żydów, przywódcy faryzeuszów, nie potrafili odpowiedzieć na proste pytania Jezusa. On już na początku tego posiłku zauważył z pewnością, jak wybierali sobie pierwsze miejsca przy stole. Dlatego później piętnuje ich wywyższanie się i zatwardziałość serc.

W.Cz.

ROZWAŻANIA NA ROK 2026 JUŻ DO KUPIENIA W NASZEJ KSIĘGARNI!: "Żyć Ewangelią 2026".