Niedziela, 1 listopada. Uroczystość Wszystkich Świętych.

• Ap 7, 2-4.9-14 • Ps 24 • 1 J 3, 1-3 • Mt 5, 1-12a

Jezus, widząc tłumy, wyszedł na górę. A gdy usiadł, przystąpili do Niego Jego uczniowie. Wtedy otworzył usta i nauczał ich tymi słowami: «Błogosławieni ubodzy w duchu, albowiem do nich należy królestwo niebieskie. Błogosławieni, którzy się smucą, albowiem oni będą pocieszeni. Błogosławieni cisi, albowiem oni na własność posiądą ziemię. Błogosławieni, którzy łakną i pragną sprawiedliwości, albowiem oni będą nasyceni. Błogosławieni miłosierni, albowiem oni miłosierdzia dostąpią. Błogosławieni czystego serca, albowiem oni Boga oglądać będą. Błogosławieni, którzy wprowadzają pokój, albowiem oni będą nazwani synami Bożymi. Błogosławieni, którzy cierpią prześladowanie dla sprawiedliwości, albowiem do nich należy królestwo niebieskie. Błogosławieni jesteście, gdy wam urągają i prześladują was i gdy z mego powodu mówią kłamliwie wszystko złe o was. Cieszcie się i radujcie, albowiem wielka jest wasza nagroda w niebie».

Czy jesteś dzisiaj szczęśliwy? Gdyby były problemy z odpowiedzią na to pytanie, to co odpowiadasz komuś, kto pyta: co słychać/jak się czujesz/co dobrego? „Ok, dzięki, wszystko w porządku”albo „stara bieda”czy „szkoda gadać”? Jezus, Bóg, ten, który zawsze chce dla mnie i dla Ciebie jak najlepiej, dzisiaj podaje przepis na szczęście. Jednak coś jest z tą receptą nie tak. No bo jak może być szczęśliwy ten, co płacze, smuci się, jest ubogi, cierpi, jest wyśmiewany, dzisiaj mówi się hejtowany? Właśnie tu jest miejsce na Boga, który chce i może uzupełnić wszelkie nasze braki. Przecież te cechy, stany, które dziś wymienia Jezus, są często jakimś brakiem – ubogi ma brak pieniędzy, smutny cierpi na brak powodów do radości, płaczący nie ma niczego, co spowodowałoby uśmiech na jego twarzy, wyśmiewanemu brakuje akceptacji, zrozumienia, prześladowanemu – wolności i zwyczajnego spokoju. Stajemy dzisiaj wobec Boga, który obiecuje, że braki to jego specjalność, On chce je wypełnić. Tylko jest jeden szkopuł: On to wypełni po swojemu, tym, co uzna za dobre, a ponieważ nie może i nie chce niczego złego dla mnie, to, czym on wypełni moją pustkę, będzie naprawdę z pożytkiem dla mnie. Niekoniecznie jednak uzupełni ten brak od razu. Niekiedy trzeba trochę albo nawet dłużej poczekać. Oczywiście można się z taką wizją nie zgadzać, zwłaszcza dzisiaj, kiedy nikt już prawie nie potrafi na nic dłużej czekać, coraz bardziej brakuje nam cierpliwości. I możesz powiedzieć: „to nie ma sensu, to jest głupie, niedzisiejsze”. Przecież dzisiaj trzeba być zdrowym, silnym, wysportowanym, mieć sporo kasy, w kieszeni odpowiedni telefon, na ręku zamiast zegarka to smartwatch, na biurku najlepszy komputer, a w garażu dobry samochód. I to już zaraz po tym, jak tego się mi zachce. Czy jednak rzeczywiście te wymieniane osiem błogosławieństw Jezusa jest dzisiaj już nieaktualnych? Oto kilka historii. Po uzyskaniu świadectwa maturalnego zgłosił się do seminarium. Podczas studiów musiał odbyć dwuletnią służbę wojskową w specjalnej jednostce dla kleryków. „Z tego okresu znany jest fakt, że nie pozwolił sobie odebrać medalika i różańca, za co był szykanowany przez tamtejsze władze wojskowe. Po powrocie do seminarium musiał poddać się operacji tarczycy, leczył się też z powodu choroby serca. W pewnym momencie był w tak ciężkim stanie, że koledzy kursowi całą noc modlili się w jego intencji. Przeżycia w wojsku, choroba i pobyt w szpitalu bardzo zbliżyły go do kolegów oraz w szczególny sposób uwrażliwiły na potrzeby, cierpienia i krzywdy bliźnich” (brewiarz.pl). Te wydarzenia, jak i męczeńska śmierć bł. Jerzego Popiełuszki jest dowodem na to, że „szczęśliwi są ci, co cierpią prześladowanie dla sprawiedliwości”. Inna historia: Zginęła w siedemnastym roku życia. „Carski żołnierz uprowadził ją przemocą i bestialsko zamordował, gdy broniła się, pragnąc zachować dziewictwo” (brewiarz.pl). Nie było to wcale dawno temu, gdy Karolina Kazkówna, dziś błogosławiona, przelała krew, przekonana, że „błogosławieni czystego serca”. Jeszcze jedna historia: „Od dzieciństwa miała problemy ze wzrokiem, mimo licznych operacji, całkowicie traci go w wieku 22 lat. Młoda, wykształcona, religijna dziewczyna rozpoczyna życie «po niewidomemu». Uczy się alfabetu Braille’a, zapoznaje z najnowszymi osiągnięciami nauki o niewidomych, dużo podróżuje po Europie. W 1911 roku zakłada Towarzystwo Opieki nad Ociemniałymi. Staraniem nowej instytucji powstają w Warszawie: ochronka, szkoła powszechna, warsztaty, biblioteka brajlowska oraz tzw. patronat, obejmujący na terenie miasta dorosłych niewidomych i ich rodziny. Pojawiła się myśl o podjęciu życia zakonnego oraz o powołaniu nowego zgromadzenia zakonnego, które służyłoby ludziom niewidomym” (laski.edu.pl). Sama przyjmuje habit franciszkański i kandydatki do nowego zgromadzenia Sióstr Franciszkanek Służebnic Krzyża. Błogosławiona Elżbieta Róża Czacka jest odpowiedzią na to, że „błogosławieni miłosierni”. Na czym polegała zatem ich świętość? W tej sytuacji, w której się znaleźli nie z własnej winy, w jednostce przeznaczonej do prześladowania kleryków, w obliczu rozpalonego pożądaniem żołnierza czy w chorobie oczu, uwierzyli słowom Jezusa z dzisiejszej Ewangelii, że brak jest powodem ufności wobec Boga; byli przekonani, że szczęście prawdziwe znajdą w Bogu. Wszak słowo „święty”w Biblii dosłownie oznacza „inny”. Kiedy w czasie Mszy Świętej modlę się „Święty Pan Bóg zastępów”, uświadomię sobie, że ja też mam być inny, odmienny od tych, których nie ma w kościele, bo rzadko do niego zaglądają. Zatem ja – „inny”, pozwolę sobie na brak, by Bóg mógł go uzupełnić. Jak? Na parkingu albo w autobusie przed cmentarzem ustąpię miejsca temu, kto jedzie za mną. Zamiast kupić więcej zniczy, zrobię przelew na organizację dobroczynną albo w miejsce rozmowy na cmentarzu o polityce i księżach, pomodlę się kilka chwil dłużej. Skoro Jezus mówi w czasie teraźniejszym: „Błogosławieni JESTEŚCIE”to od dziś będę „inny”, bo chcę być święty, czyli szczęśliwy, ale po Bożemu.

J.S.

ROZWAŻANIA NA ROK 2026 JUŻ DO KUPIENIA W NASZEJ KSIĘGARNI!: "Żyć Ewangelią 2026".