Reklama

Niedziela Częstochowska

Jakie są siostry zakonne?

Tak sformułowane pytanie początkowo może budzi obojętne wzruszenie ramion, a nawet niechęć do odpowiadania na nie, gdyż wydaje się banalne i stereotypowe. Wszakże siostry zakonne są różne

Niedziela częstochowska 5/2017, str. 2-3

[ TEMATY ]

zakonnica

Magdalena Pijewska/Niedziela

Przede wszystkim oddane Bogu, lecz tak różnorodne, jak kwiaty na łące. Każdy jest piękny, ale każdy spełnia zgoła inną funkcję. Spotkałam zakonnice bardziej poważne, zdystansowane, ale i takie bardziej wesołe, dowcipne, a nawet lekko filuterne. Pochodzą z rozmaitych domów – domów o solidnych fundamentach chrześcijańskich, ale także z domów, w których o Bogu się nie mówiło.

Wydawać by się mogło, że jedynym wspólnym mianownikiem jest habit i realizowanie trzech rad ewangelicznych. A jednak są pewne rzeczy, które je łączą. W Dniu Życia Konsekrowanego 2 lutego warto nad tym się zastanowić.

Wszystkie siostry dają życie

To odkrycie dawno już umieściłam na piedestale, mając na myśli zakonnice. Wszystkie bowiem powołane kobiety są matkami. Zrezygnowały – co prawda – z macierzyństwa biologicznego, ale realizują macierzyństwo wobec ludzi, z którymi się spotykają, którymi się opiekują, uczą, leczą, posługują. Każdego dnia rodzą dusze dla Boga. Ich ręce są pełne miłosnych czynów.

Reklama

Domy opieki, przedszkola, szpitale... Tam cały czas potrzeba „matek”. One przytulą i pocieszą. Dawanie życia to również inspirowanie i kierowanie ludzi ku Bogu. Niektóre siostry nazywa się wprost matkami. Są to matki generalne, matki prowincjalne, matki przełożone. W żadnej rodzinie nie może zabraknąć matki. Matka szanuje swe dzieci – ich niedoskonałości, upadki, starania. Ich słabości nigdy nie oziębią serca matki.

Piękno wypływa z wewnątrz

Kiedyś przed wielu laty, gdy gościłam w pewnym domu zakonnym, w łazience obok lustra umieszczone były słowa: „Jeśli chcesz być piękna, zatrzymaj się 15 minut przy Bogu, 10 minut przy innym człowieku i 5 minut przy sobie”. Nigdy nie dowiedziałam się, kto jest autorem tych słów. Jak mocne wrażenie wywarły na mnie, świadczy choćby fakt, że tyle lat je pamiętam. Wyryłam je dobrze w sercu nastoletniej dziewczyny, którą wtedy byłam.

Nie zawsze udaje mi się te znamienne motto wcielać w życie. Zakonnice jednak, które spotykam na swej drodze, „przypominają” mi o nim. Życie sióstr i ich wewnętrzna radość powodują, że jakby nigdy się nie starzeją. Nawet gdy podupadną na zdrowiu, ich oczy wciąż lśnią wyjątkowym blaskiem.

Reklama

Wybranki Pana nie uczestniczą we współczesnym panteonie próżności. Moda w kratkę, błękit, czerwień, pepitka, dżinsy, paski – to problemy nie dla nich. Mezoterapia, fluidy i szminki nie istnieją. Jakże beztroskie (wbrew pozorom) może być życie, gdy nie ma rozterki, którą suknię włożyć i czy ta z poprzedniego sezonu nie wyszła z mody. Ich sukienki, welony, kolory i kroje nigdy nie są przestarzałe. Są „trendy” nawet i pół wieku. Czasem tylko są upraszczane, by łatwiej było pracować wśród swych podopiecznych.

Dlaczego siostry są tak piękne? Dlatego, że nie patrzą na siebie przez pryzmat innych ludzi czy siebie. One widzą siebie oczami Stwórcy. Wielu psychologów i specjalistów od wizerunku zgodnie twierdzi, że aby żyć długo, być ciągle młodym i posiadać piękną cerę, należy żyć w zgodzie ze sobą samą, nie zazdrościć, nie złorzeczyć, nie pysznić się. W tym właśnie tkwi fenomen urody mieszkanek klasztorów.

Mądrość pochodzi od Boga

Wykształcone, z doktoratami, lekarki, dziennikarki, czasem bez żadnych fakultetów, lecz wszystkie mądre. Są świadome swych talentów i ograniczeń, pokora i duża wiedza często idą ze sobą w parze. Ta mądrość przychodzi z góry od Tego, który jest mądrością, od Tego, który wie najlepiej i wszystko ocenia obiektywnie. „Vanitas vanitatum” – „marność nad marnościami” jest wówczas, gdyby zatrzymywały się one tylko nad tym, co ulotne. Mądrość Boża ocenia prawidłowo wszystkie sprawy tego świata i każe patrzeć na nie z dystansu. Siostry, które do tej pory poznawałam, czuły, że swoją mądrość muszą wykorzystywać dla najwyższego celu. Mądrość jest dana po to, aby lepiej służyć.

Wrażliwość jest ich siłą

Kilka lat temu otrzymałam w bożonarodzeniowym upominku tomik poezji s. Miriam od Jezusa – karmelitanki bosej ze Spręcowa k. Olsztyna. Ile tam delikatności, głębi i dostrzegania tego, czego my nie widzimy. Ta zakonnica zdaje sobie sprawę, że wybrała miłość do Boga, a jej przyszłość nie przyjmie kształtu z wczoraj. Trzeba było zostawić poprzednie życie, rozstać się z jego porządkiem i celem, aby wybrać nowy.

„Już nie ma mojej drogi pomiędzy wiśniami, co pamięta, jak chodziłam gorąca przed decyzją NA ZAWSZE, a wiśnie kładły gałązki”. W cudowny, liryczny sposób odtwarza historię swojej miłości do Boga, szuka w pamięci momentu uświadomienia sobie, że On jest dla niej najważniejszy. ,,W momencie zdziwienia powoli otwierało się serce”.

Na przykładzie tej poezji widać, że każda zakonnica dźwiga brzemię swej ograniczoności i człowieczeństwa. Pod maską skupionej twarzy ukrywa się przecież zawsze zwykła, aczkolwiek niezwykła kobieta. Krucha, delikatna, skłonna do wzruszeń, łez, spontanicznego śmiechu. Ukrywa się mała dziewczynka z kokardami, kucykami, często pełna marzeń o szczęściu i wielkiej miłości. Po latach są wciąż szczęśliwe. Król wszechświata poprosił je o rękę i obiecał największe szczęście. Niesamowite wrażenie robią oblubienice, gdy przystrojone w wianki składają swe śluby zakonne.

Imiona wytyczają im misję

W życiu świeckich chrześcijan rodzice niestety niezbyt często pamiętają, co chcą powiedzieć przez imię nadane swemu nowo narodzonemu dziecku. Tu nie ma przypadków. Często siostry noszą imię Matki Bożej – Maria, lub w jego hebrajskim odpowiedniku – Miriam. Spotkać można zakonnice o imieniu Anuncjata (Zwiastowanie), Stella (Gwiazda), Nulla (Zero), Michaela (Któż jak Bóg). Nie dziwią również siostry o imionach męskich. Dlatego spotkać można siostry: Andrzeję, Łukaszę, Szymonę, Rafaelę, Albertę, Chryzostomę, Szczepanę, Alojzę.

Słabe i silne jednocześnie. Niewiasty mężne. Świadczące o Chrystusie. Ich życie nie jest przelotną przygodą i ucieczką przed światem. Św. Jan Paweł II wiedział, że życie zakonne jest drzewem i trzeba nam kosztować jego owoców. Niestety, nie pociąga chyba współczesnych młodych, aby spożywać te owoce i zwłaszcza, by te owoce rodzić. Wyraźnie zaznacza się spadek powołań. Może wiąże się to z niewiedzą na temat życia w klasztorze, a zwłaszczaw klasztorach kontemplacyjnych. Gdyby dziewczęta wiedziały, ile radości, szczęścia i zwykłego życia utkanego z mozaiki dobroci, przyjaźni i serdeczności jest „tam za kratami”, nie omijałyby ich. Żyjmy więc nadzieją, iż Pan Bóg nie pozwoli usychać temu ogromnemu drzewu.

2017-01-25 15:07

Oceń: 0 0

Reklama

Wybrane dla Ciebie

Zgwałcone, pobite i okradzione zakonnice w Ugandzie

[ TEMATY ]

przemoc

zakonnica

Afryka

zakonnice

Archiwum autora

Nieznani sprawcy dokonali bestialskiego napadu na klasztor sióstr Córek Maryi (Bannabikira) niedaleko stolicy Ugandy, Kampali. Pobili i zgwałcili niektóre z 50 zakonnic, a także zabrali pieniądze i cenniejsze przedmioty takie jak zegarki, laptopy i telefony.

Na teren klasztoru bandyci dostali się przeskakując ogrodzenie. Udało im się odłączyć kamery ochrony i zniszczyć twarde dyski, na których przechowywane były nagrania. Następnie szli od pokoju do pokoju, żądając pieniędzy i kosztowności.

„Nie miałyśmy szans obrony, wszystkie spałyśmy, kiedy się pojawili. Żądali pieniędzy. Wściekali się i bili nas, gdy mówiłyśmy, że prawie niczego nie mamy” – opowiada jedna z ofiar, s. Sylivia Namulondo.

Na atak zareagował prezydent Ugandy. Yoweri Museveni zlecił służbom porządkowym wszczęcie dokładnego śledztwa, aby ustalić, kto stał za brutalnym napadem. Policja dzień i noc pilnuje klasztoru, aby zapobiec przyszłym atakom.

Siostry Córki Maryi prowadzą w Ugandzie szkoły, gospodarstwo mleczarskie, fabrykę świec, piekarnię i stawy rybne. Produkują również szaty liturgiczne. Są pierwszym żeńskim zgromadzeniem zakonnym, jakie powstało w tym kraju.

CZYTAJ DALEJ

Warszawa: procesja ulicami Starówki z okazji 100-lecia Cudu nad Wisłą

2020-08-14 19:16

[ TEMATY ]

Warszawa

100‑lecie Cudu nad Wisłą

Wikipedia

„Bitwa Warszawska ks. ignacy Skorupka” – obraz leonarda Winterowskiego

Ulicami warszawskiej Starówki przeszła procesja, w której mieszkańcy Stolicy nieśli figurę Matki Bożej Łaskawej – patronki Warszawy. Nabożeństwo nawiązywało do wielowiekowej warszawskiej tradycji i była elementem obchodów 100. rocznicy Cudu nad Wisłą.

Procesja z licznym udziałem mieszkańców Warszawy wyruszyła z sanktuarium Matki Bożej Łaskawej przy ul. Świętojańskiej, a jej trasa wiodła wzdłuż dawnych murów warszawskiego Starego Miasta, które istnieją dziś jedynie we fragmentach. Idąc ulicami Starówki, wierni modlili się na różańcu, a wspólną modlitwę animowali muzycy i ewangelizatorzy, współtworzący od lat rzeszowski koncert uwielbienia „Jednego Serca Jednego Ducha”: Jan Budziaszek, Hubert Kowalski i Leopold Twardowski.

„Maryjo, pomódl się teraz z nami i pomóż nam zrozumieć, jaki jest sens tego krzyża, który dziś niesiemy” - modlił się na rozpoczęcie nabożeństwa Budziaszek, który prowadził różańcowe rozważania. Przypominał w nich m.in. o tym, że najlepsza droga świadczenia o Jezusie w świecie, wiedzie przez Maryję. Modlącym się towarzyszył chór i orkiestra, złożone w większości z młodych muzyków, pod batutą kompozytora i multiinstrumentalisty Huberta Kowalskiego.

Tradycja procesji wzdłuż murów warszawskiej Starówki sięga roku 1652, nazywanego „rokiem czarnej śmieci”, ze względu na epidemię dżumy, która dziesiątkowała mieszkańców ówczesnej Rzeczpospolitej Obojga Narodów. Wobec rosnącego zagrożenia, ówczesny rektor klaszoru oo. Pijarów przy ul. Długiej w Warszawie, gdzie przechowywano i czczono wówczas obraz Matki Bożej Łaskawej, zarządził modlitwy i procesje przebłagalne, podczas których maryjny wizerunek niesiono ulicami miasta. Po ustaniu epidemii Matkę Bożą Łaskawą ogłoszono patronką Warszawy, złożono tzw. „Śluby Warszawskie”, a sam obraz ukoronowano koronami papieskimi – jako pierwszy na ziemiach polskich. Jak wyjaśniają jezuici, „na pamiątkę błagalnego pochodu z tego roku zaczęły się odbywać coroczne procesje, które wyruszały z ul. Długiej, przez dzisiejszy plac Krasińskich, skręcały w Świętojerską, potem szły ul. Freta i zatoczywszy koło powracały ul. Długą do kościoła pijarów. Ta procesja odpustowa w drugą niedzielę maja była w powszechnym odczuciu momentem odnowienia przyjęcia przez Maryję patronatu nad miastem”.

Od 1662 r. procesjom towarzyszyła figura Matki Bożej Łaskawej, wykonana z lipowego drewna, polichromowana i złocona, która do dziś przechowywana jest w zakrystii jezuickiego sanktuarium, i która także dziś została wyniesiona na ulice miasta. W 1778 r. doroczną procesję uwiecznił na swoim obrazie pt. „Pałac Rzeczpospolitej” nadworny malarz Stanisława Augusta Poniatowskiego – Canaletto. Procesje zostały przerwane po Powstaniu Listopadowym z rozkazu władz carskich. Wznowiono je 185 lat później – 9 maja 2015 r. w odpust ku czci Matki Bożej Łaskawej – ponownie na ulicach warszawskiej Starówki: od sanktuarium przy ul. Świętojańskiej, przez Rynek i Plac Zamkowy, ponownie do jezuickiego sanktuarium.

Po zakończeniu procesji w warszawskim sanktuarium rozpoczęła się Msza św. pod przewodnictwem abp. Stanisława Gądeckiego, przewodniczącego Konferencji Episkopatu Polski.

CZYTAJ DALEJ

Wniebowzięcie czy Zaśnięcie NMP? [FELIETON: Między Wschodem a Zachodem #2]

2020-08-15 00:53

www.pasat-charter.pl

Cerkiew pw. Zwiastowania NMP wyspy Tinos

Dziś odbędą się uroczystości związane ze świętem Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny. I tak jak nam to Święto „od zawsze” kojarzy się z pielgrzymkami na Jasną Górę i świętowaniem kolejnej rocznicy Cudu nad Wisłą, to dzisiaj opiszę, jak to wielkie święto maryjne jest obchodzone w Grecji, w której większość mieszkańców jest wyznania prawosławnego = ortodoksyjnego (nie mylić z kościołem grekokatolickim, który dawniej był nazywany unickim). Niestety, mało kto wie, że i Grecy wiążą swoją najnowszą historię i odzyskanie Niepodległości po 400 (sic!) latach otomańskiej niewoli ze wsparciem z Nieba. Rocznica ich powstania narodowego z 1821 r., które przyniosło im upragnioną niepodległość, jest co roku obchodzona 25 marca, w święto Zwiastowania NMP. Co roku zaś 15 sierpnia cała Grecja kieruje swoją uwagę na uroczystości na wyspie Tinos, którą śmiało możemy nazwać grecką Częstochową.

Poniżej opisuje najbardziej charakterystyczne ciekawostki z obchodów tego Święta. Zanim zacznę, pragnę zaznaczyć, że mój artykuł polega na przedstawieniu m.in. podejścia do kwestii tego maryjnego święta. Kwestie eschatologiczne oraz doktrynalne należy zostawić teologom, którzy mają o wiele większą wiedzę ode mnie.

Zacznę od nazwy święta, ponieważ ona nieco różni się od naszej. W Cerkwi Prawosławnej mówimy bowiem o Zaśnięciu NMP. Nasi wschodni bracia w wierze są zdania, że Maryja nie tyle umarła, lecz zasnęła, potem zmartwychwstała i została zabrana do nieba. Czyli mniej więcej powtórzyła dzieło swojego Syna, a naszego Zbawiciela Jezusa Chrystusa. Jak możemy też przeczytać na stronie prawoslawie.pl: Matka Boża nie zwyciężyła śmierci własnymi siłami, została zbudzona ze Swego Zaśnięcia przez Chrystusa. Bogurodzica stanowi prawzór zmartwychwstania całego stworzenia. Dalej jest napisane: o zaśnięciu Bogurodzicy Chrystus przybył w chwale otoczony aniołami i Świętymi, by przyjąć Jej duszę. Było to niejako zapowiedzią Jego drugiego Przyjścia na świat – paruzji. Natomiast u nas, zgodnie z konstytucją apostolską Munificentissimus Deus Ojca Świętego Piusa XII wynika, że Bogurodzica zasnęła i została zabrana wraz z ciałem i duszą do nieba. Jednakże w tym dokumencie papieskim nie jest wprost napisane, czy Maryja umarła jako człowiek, czy też zasnęła i została zabrana do wiecznej chwały jako “żywa”. Myślę, że prawdę poznamy dopiero na końcu świata.

Chciałbym teraz przybliżyć Wam jedno miejsce w Grecji, które w sposób szczególny przeżywa uroczystość Wniebowzięcia/Zaśnięcia Najświętszej Maryi Panny. Jest nią wyspa Tinos położona na morzu Egejskim w archipelagu Cyklady. Osobiście ją nazywam grecką Częstochową. Dlaczego? Na wyspach cykladzkich mieszkają głównie Grecy wyznania rzymskokatolickiego (jest to wynikiem długiej okupacji Cyklad przez katolicką Wenecję). 15 sierpnia w Grecji jest nazywane Δεκαπενταύγουστος czyli piętnasty sierpnia. Druga nazwa to wspomniane Κοίμηση της Θεωτόκου czyli Zaśnięcie Bogurodzicy. Co ciekawego jest na tej wyspie? Jest to cerkiew i znajdująca się tam ikona Matki Bożej. Legenda mówi, że świątynia została założona po tym, jak jednej z sióstr mieszkających w klasztorze przyśniła się Maryja i wskazała jej miejsce, gdzie jest ukryta ikona. Po jej odnalezieniu, uznano ten sen za objawienie, dlatego świątynia została zbudowana pod wezwaniem Παναγίας Ευάγγελιστριας (wym. Panajias Ewangelistrias) co tłumacząc na język polski znaczy Zwiastowania NMP.

Kolejna legenda głosi, że za pośrednictwem tej ikony miały miejsca liczne cuda. Jeden z nich mówi o załodze statku z ΧΧ. wieku, prawdopodobnie jego początku. Miejscem docelowym statku miała być Hiszpania, jednak, kiedy załoga przebywała niedaleko Tinos, pogoda zaczęła im nie sprzyjać. Mocne wichry, w dodatku statek był ciągle zalewany. Jakby tego brakowało, okazało się, że w statku jest duża dziura. Zrozpaczeni marynarze zanieśli błagania do Matki Bożej o ratunek i wtedy stała się rzecz niesłychana. Wichry ustały, a duża ryba zaklinowała się w dziurze, uniemożliwiając tym samym dalszy wlew wody. Statek spokojnie dotarł do portu. W ramach dziękczynienia obdarowali świątyni mały srebrny stateczek, który widnieje przy wejściu do niej.

Innym znanym cudem jest zatopienie greckiego krążownika „Elli” przez Włochów 15 sierpnia 1940 roku (Włosi jako pierwsi z państw Osi zaatakowali Grecję, za oficjalną datę wybuchu wojny włosko-greckiej uznaje się 28 października 1940 roku). Na pokładzie krążownika oraz na nadbrzeżu było wielu pątników, ale nikt nie ucierpiał!! Ten fakt uznano za kolejny cud i miał on dodać otuchy Grekom w nadchodzącej wojnie, że czuwa nad nimi Matka Boża.

Ponadto, każdego roku odbywa się procesja ikony z portu do cerkwi. Niestety, w tym roku z racji wiadomych, nie dojdzie ona do skutku. Jednakże podczas całej tej procesji, wierni często wyjdą naprzeciw tej ikonie, uklękną i chcą by obraz Maryi przeszedł nad nimi. Wierzą bowiem, że poprzez to uniżenie uproszą od Bogurodzicy wiele łask dla siebie i dla swojej rodziny. Zdarzają się i tacy, którzy całą trasę pokonają na kolanach. To, moim zdaniem, jest przykład pokory i uznania niższości wobec mocy Bożej. A jak głosi jedna z znanych katolickich pieśni: Przed obliczem Pana uniżmy się / Pan sam wywyższy nas.

To tylko kilka z przykładów cudów, które mają miejsce za wstawiennictwem Matki Bożej z Tinos. Oczywiście, do każdego “cudu” należy podchodzić ostrożnie, szczególnie że w historii było już wiele kontrowersyjnych “uzdrowień”, niemniej jednak jest zdania, że na pewno część z tych niewyjaśnionych okoliczności z Tinos jest autentyczna. Pamiętajmy, że chrześcijaństwo opiera się nie tylko na ratio, czyli rozumie, ale również na fides, czyli wierze. Zatem nie bądźmy jak niektórzy, którzy chcieliby mieć wszystko udokumentowane na nagraniu.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Akceptuję