Ap 10, 8-11 KLIKNIJ
Między szóstą a siódmą trąbą Apokalipsa robi pauzę na scenę, która jest zwierciadłem każdego powołania prorockiego. Jan otrzymuje rozkaz: „idź, weź księgę otwartą w ręce anioła”. Tym razem to nie zapieczętowany zwój wielkich dziejów, lecz biblaridion, książeczka otwarta, słowo do przekazania. Polecenie anioła jest dziwne i stare zarazem: „weź i połknij ją, a napełni wnętrzności twe goryczą, lecz w ustach twych będzie słodka jak miód”. To cytat sytuacyjny z powołania Ezechiela, któremu kazano zjeść zwój zapisany „narzekaniem i wzdychaniem, i biadą”, a smakował mu jak miód (Ez 3,1-3).
Jan wykonuje i potwierdza sensorykę proroków: „w ustach moich stała się słodka jak miód, a gdy ją spożyłem, gorycz napełniła moje wnętrzności”. Słowo Boże trzeba najpierw zjeść. Przyswoić, wcielić, uczynić własną substancją. Głoszenie z zewnątrz, z pozycji nadajnika, nie jest prorokowaniem. Zjedzone zaś smakuje podwójnie. Słodyczą obcowania z Bogiem i goryczą treści, które trzeba będzie ludziom powiedzieć, oraz ceny, którą się za nie płaci. Każdy, kto głosił słowo naprawdę, zna oba smaki, zwykle tego samego wieczoru.
Pomóż w rozwoju naszego portalu
Reklama
„Trzeba ci znów prorokować o ludach, narodach, językach i o wielu królach”. Dei se palin prophēteusai, musisz znowu. Po zjedzeniu nie ma emerytury, jest posłanie. Dzisiejszy patron, Rafał Kalinowski, przeżył tę perykopę w wersji polskiej. Inżynier i powstaniec styczniowy, skazany na śmierć zamienioną na dziesięć lat Sybiru, potem wychowawca i wreszcie karmelita, odnowiciel zakonu w Polsce, spowiednik, przy którego konfesjonale ustawiały się kolejki. Sybir był jego goryczą wnętrzności, Karmel zaś miodem ust. „Musisz znowu” zaprowadziło zaś zesłańca do kratek konfesjonału, gdzie prorokował już tylko szeptem, o miłosierdziu. Słowo połknięte w młodości pracowało w nim do końca.
Łk 19, 45-48 KLIKNIJ
„Wszedłszy do świątyni, zaczął wyrzucać sprzedających w niej. Mówił do nich: Napisane jest: Mój dom będzie domem modlitwy, a wy uczyniliście go jaskinią zbójców”. Łukasz opisuje oczyszczenie świątyni najzwięźlej z ewangelistów. Dwa wersety, bez bicza i wywracanych stołów, jakby chciał zostawić samą esencję, cytat podwójny i czyn. „Dom modlitwy” pochodzi z Izajasza 56,7, z proroctwa o świątyni otwartej dla wszystkich narodów. „Jaskinia zbójców” pochodzi z Jeremiasza 7,11, z mowy przeciw ufności w mury przybytku przy życiu bez nawrócenia. Jezus zszywa dwa proroctwa w diagnozę. Kult stał się kryjówką.
Jaskinia zbójców nie jest miejscem rabunku, lecz miejscem, gdzie zbójcy czują się bezpieczni między rabunkami. Jeremiaszowy zarzut dotyczył właśnie tego. Kraść, cudzołożyć, przysięgać fałszywie, a potem stawać przed Panem w tym domu i mówić „jesteśmy ocaleni”. Religia staje się azylem dla niezmienionego życia, świątynia pralnią sumień bez prania. Ta diagnoza nie zestarzała się razem z dziedzińcem pogan.
„I nauczał codziennie w świątyni”. Oczyszczone miejsce natychmiast otrzymuje swoją właściwą funkcję. Dom modlitwy staje się domem słowa. Jezus obejmuje świątynię katechezą. Reakcja jest dwubiegunowa, i Łukasz stawia ją w jednym zdaniu: „arcykapłani i uczeni w Piśmie oraz przywódcy ludu czyhali na Jego zgubę, tylko nie wiedzieli, co by mogli uczynić, cały lud bowiem słuchał Go z zapartym tchem”. Exekremato autou akouōn, lud „zawisł na Nim, słuchając”. Piękniejszego opisu audytorium nie ma w Biblii. Między czyhaniem elit a zawiśnięciem ludu rozegra się cały nadchodzący tydzień męki. Na razie słowo trzyma miasto w zawieszeniu. Kościół czyta tę scenę u progu końca roku liturgicznego jak rachunek sumienia z własnych dziedzińców. Co w naszych domach modlitwy zarosło straganem, i czy lud jeszcze u nas zawisa na słowie, czy już tylko czeka na ogłoszenia
