Ap 11, 4-12 KLIKNIJ
Dwaj Świadkowie Apokalipsy zostają przedstawieni obrazem: „oni są dwoma drzewami oliwnymi i dwoma świecznikami, co stoją przed Panem ziemi”. Obraz pochodzi z Zachariasza, gdzie dwie oliwki karmiły świecznik oliwą. Tam oznaczały namaszczonych, kapłana i księcia. Tu Świadkowie noszą rysy Mojżesza i Eliasza, mocarzy słowa, którzy zamykają niebo i zamieniają wody w krew. Dwóch, bo świadectwo wymaga dwóch (zob. glossę na 1 X). Kościół widział w nich Prawo i Proroków, Piotra i Pawła, albo po prostu siebie, wspólnotę świadków w mocy Ducha.
Ich historia jest historią Pana w liczbie mnogiej. Prorokują w worach pokutnych, a „gdy dopełnią swojego świadectwa, Bestia wychodząca z Czeluści wyda im wojnę, zwycięży ich i zabije”. Ciała leżą „na placu wielkiego miasta, które duchowo zwie się: Sodoma i Egipt, gdzie także ukrzyżowano ich Pana”. Trzy i pół dnia świat świętuje: „mieszkańcy ziemi cieszą się i radują, i dary sobie nawzajem posyłają, bo ci dwaj prorocy mieszkańcom ziemi zadali katuszy”. Jedyna wzmianka o radości mieszkańców ziemi w całej Apokalipsie dotyczy śmierci proroków. Prawda uwiera, jej pogrzeb bywa fetowany.
Pomóż w rozwoju naszego portalu
Reklama
„A po trzech i pół dniach duch życia z Boga w nich wstąpił, i stanęli na nogi, a wielki strach padł na tych, co się im przyglądali. Posłyszeli oni donośny głos z nieba do nich mówiący: Wstąpcie tutaj”. To pascha świadków. Świadectwo, śmierć, wywyższenie. Kościół nie ma innej trajektorii niż jego Pan, i nie ma innej gwarancji. W dzisiejsze wspomnienie Ofiarowania Maryi, oparte na starej tradycji o oddaniu Jej jako dziecka na służbę w świątyni, obie perykopy spotykają się w jednym słowie, ofiarowaniu. Maryja ofiarowana w świątyni, zanim sama stała się świątynią. Świadkowie ofiarowani na placu miasta, zanim wstąpili na obłoku. Życie oddane Bogu zawczasu jest jedynym życiem, którego Bestia nie umie naprawdę zabić.
Łk 20, 27-40 KLIKNIJ
Saduceusze, „którzy twierdzą, że nie ma zmartwychwstania”, przychodzą z kazusem uszytym na miarę drwiny. Siedmiu braci, jedna żona, prawo lewiratu (Pwt 25,5: brat poślubia bezdzietną wdowę po bracie, by wzbudzić mu potomstwo), i pytanie-pułapka: „przy zmartwychwstaniu więc którego z nich będzie żoną?” Kazus zakłada, że zmartwychwstanie jest przedłużeniem obecnych stosunków. Wtedy istotnie robi się z niego absurd kolejkowy. Saduceusze uznawali tylko Pięcioksiąg i nie znajdowali w nim zmartwychwstania. Ich pytanie jest teologią zredukowaną do reductio ad absurdum.
Odpowiedź Jezusa rozbija założenie: „dzieci tego świata żenią się i za mąż wychodzą. Lecz ci, którzy uznani zostaną za godnych udziału w świecie przyszłym i w powstaniu z martwych, ani się żenić nie będą, ani za mąż wychodzić. Już bowiem umrzeć nie mogą, gdyż są równi aniołom”. Isangeloi, równi aniołom. Nie bezcieleśni, lecz nieśmiertelni, poza porządkiem prokreacji, który śmierci służył za odpowiedź. Małżeństwo jest instytucją czasu. Tam, gdzie śmierć nie zabiera, nie trzeba uzupełniać. Zmartwychwstanie jest przemienieniem życia (zob. glossę na 19 IX). Kto mierzy tamten świat miarami tego, będzie produkował kazusy o siedmiu mężach.
Potem Jezus robi rzecz mistrzowską. Dowodzi zmartwychwstania z samego Pięcioksięgu, jedynego kanonu przeciwników: „że umarli zmartwychwstają, zaznaczył to i Mojżesz w opowiadaniu o krzewie, gdy Pana nazywa Bogiem Abrahama, Bogiem Izaaka i Bogiem Jakuba. Bóg nie jest Bogiem umarłych, lecz żywych; wszyscy bowiem dla Niego żyją”. Argument płynie z natury przymierza. Bóg, który wiąże się z człowiekiem imiennie, nie jest Bogiem prochu. Relacja z Żywym nie może mieć umarłego za drugi biegun. Pantes gar autō zōsin, wszyscy dla Niego żyją. To zdanie jest metafizyką listopada, miesiąca cmentarzy. Nasi zmarli są „umarli” tylko w gramatyce świata. W gramatyce przymierza są żywi dla Niego. „Nauczycielu, dobrze powiedziałeś”, przyznają niektórzy uczeni. To rzadki moment, gdy oponenci oddają punkt. Więcej pytać się nie odważyli. Są odpowiedzi, po których zostaje już tylko milczeć albo uwierzyć.
