Reklama

Wiara

GLOSSA MARGINALIA NA 26/11/2026

Apokalipsa chrześcijańska jest jedyną literaturą katastroficzną, której puentą jest komenda: głowa do góry

[ TEMATY ]

Ks. Krzysztof Młotek

ornitozavr/Fotolia.com

Dodaj nasz portal do preferowanych źródeł Google
Artykuły z niedziela.pl będą pojawiać się częściej w Twoich wynikach wyszukiwania

Ap 18, 1-2. 21-23. 19, 1-3. 9a KLIKNIJ

„Upadł, upadł Babilon, wielka stolica”. Apokalipsa opłakuje i triumfuje jednocześnie nad miastem, które jest szyfrem Rzymu i każdej cywilizacji zbudowanej na pysze i handlu wszystkim, łącznie z „duszami ludzkimi”, jak mówi pominięty w lekcjonarzu inwentarz ładunków. Gest anioła jest liturgią końca: „i potężny jeden anioł dźwignął kamień, jak wielki kamień młyński, i rzucił w morze, mówiąc: Tak za jednym zamachem Babilon, wielka stolica, zostanie rzucona, i już jej nie ma!” Kamień młyński w morzu to obraz nieodwracalności, ten sam, którym Jezus mierzył ciężar zgorszenia maluczkich.

Elegia nad miastem jest wyliczanką ciszy: „i głosu harfiarzy, śpiewaków, fletnistów, trębaczy już w tobie się nie usłyszy... i głosu młyna już w tobie się nie usłyszy... i głosu oblubieńca i oblubienicy już w tobie się nie usłyszy”. Cywilizacja umiera w tym opisie nie hukiem, lecz wygaśnięciem dźwięków codzienności, muzyki, rzemiosła, wesel. Powód podany jest kupiecko i duchowo zarazem: „bo kupcy twoi byli możnowładcami na ziemi, bo twymi czarami omamione zostały wszystkie narody”. Pharmakeia, czar, narkotyk. Babilon nie tylko handlował, Babilon uzależniał.

Pomóż w rozwoju naszego portalu

Wspieram

Reklama

Potem następuje jedyne w Nowym Testamencie Alleluja, i to od razu poczwórne: „Alleluja! Zbawienie i chwała, i moc u Boga naszego, bo wyroki Jego prawdziwe są i sprawiedliwe”. Niebo śpiewa Alleluja nad upadkiem systemu ucisku. Liturgia zna tę pieśń z Wielkiej Nocy, gdzie oznacza upadek Babilonu największego, śmierci. Zaraz potem tonacja zmienia się z sądowej na weselną: „błogosławieni, którzy są wezwani na ucztę Godów Baranka”. Makarioi hoi eis to deipnon tou gamou tou arniou keklēmenoi, zdanie, które kapłan powtarza przy każdej Mszy, ukazując Hostię. Historia według Apokalipsy kończy się nie katastrofą, lecz weselem. Babilon tonie, Oblubienica się stroi. Każda Eucharystia jest zaproszeniem doręczonym zawczasu.

Łk 21, 20-28 KLIKNIJ

„Skoro ujrzycie Jeruzalem otoczone przez wojska, wtedy wiedzcie, że jego spustoszenie jest bliskie”. Łukasz, piszący po roku 70, przekłada apokaliptyczny znak „ohydy spustoszenia” z Daniela na język wojskowego konkretu, na otoczenie miasta przez legiony. Rady Jezusa są ewakuacyjne i szokująco trzeźwe. Uciekać w góry, nie wchodzić do miasta, biada brzemiennym i karmiącym. Żadnej zachęty do obrony świętego miasta, żadnego „Bóg nie pozwoli”. Jerozolima nie jest talizmanem. „Będzie to bowiem czas pomsty, aby spełniło się wszystko, co jest napisane”.

„I padną od ostrza miecza, i zostaną uprowadzeni w niewolę między wszystkie narody, a Jeruzalem będzie deptane przez pogan, aż czasy pogan się wypełnią”. Achri hou plērōthōsin kairoi ethnōn, aż wypełnią się czasy narodów. To zdanie-zawias, które otwiera w środku katastrofy perspektywę czasu Kościoła i misji wśród pogan. Deptanie ma termin. Historia Izraela nie kończy się w roku 70, ma swoje „aż”, o którym Paweł napisze z nadzieją cały jedenasty rozdział Listu do Rzymian.

Potem mowa przechodzi od historii do kosmosu. Znaki na słońcu, księżycu i gwiazdach, trwoga narodów bezradnych wobec „szumu morza i jego nawałnicy”, ludzie mdlejący ze strachu w oczekiwaniu wydarzeń zagrażających ziemi. W samym środku tego obrazu stoi zdanie, dla którego cała mowa istnieje: „wtedy ujrzą Syna Człowieczego, nadchodzącego w obłoku z mocą i wielką chwałą”. Po nim pada polecenie, które jest sygnaturą Łukaszowej eschatologii: „a gdy się to dziać zacznie, nabierzcie ducha i podnieście głowy, ponieważ zbliża się wasze odkupienie”. Anakypsate kai eparate tas kephalas, wyprostujcie się i podnieście głowy. To gest dokładnie odwrotny do mdlenia ze strachu. Świat na widok końca kuli się. Uczniowie mają się prostować, bo to, co dla świata jest walącym się sufitem, dla nich jest otwierającą się bramą. Apokalipsa chrześcijańska jest jedyną literaturą katastroficzną, której puentą jest komenda: głowa do góry.

2026-10-01 10:22

Bądź na bieżąco!

Zapisz się do newslettera

Oceń: 0 0 dodaj do źródeł Google

Reklama

Wybrane dla Ciebie

Dojść do zgody w drodze. Krótsza definicja Ewangelii o bliźnim nie istnieje

[ TEMATY ]

Ks. Krzysztof Młotek

Glossa Marginalia

Joanna Popławska/Niedziela

„Zachęcam was ja, więzień w Panu, abyście postępowali w sposób godny powołania, do jakiego zostaliście wezwani”. Od tego wersetu list przechodzi z indykatywu do imperatywu. Po trzech rozdziałach o tym, co Bóg uczynił, trzy rozdziały o tym, jak żyć. Kolejność jest teologią. Etyka chrześcijańska jest konsekwencją łaski. Najpierw dar, potem zadanie. Perykopę tę czytaliśmy w święto św. Mateusza (zob. glossę na 21 IX). Dziś, w ciągłej lekturze, słychać ją w pełnym kontekście listu o jedności.
CZYTAJ DALEJ

Giulia Gabrieli. Zmarła mając zaledwie 14 lat, dziś Kościół uznaje ją za czcigodną służebnicę Bożą

2026-11-21 17:02

[ TEMATY ]

Giulia Gabrieli

Diecezja sandomierska

Giulia Gabrieli

Giulia Gabrieli

„Najpierw trzeba uleczyć to, co w środku – serce”. Tak pisała Giulia Gabrieli, która zmarła w wieku 14 lat z powodu nowotworu. Potrafiła przemienić dwa lata swojej choroby w hymn na cześć życia i wiary. Ten duchowy wzrost doprowadził ją do rozmowy o własnej śmierci.

„Ja teraz wiem, że moja historia może zakończyć się tylko na dwa sposoby: albo dzięki cudowi – całkowitemu wyzdrowieniu, o które proszę Pana, bo mam wiele planów do zrealizowania. I chciałabym zrealizować je właśnie ja. Albo spotkaniem z Panem, co jest bardzo piękną rzeczą. Oba te zakończenia są ładne. Najważniejsze, by – jak mówi bł. Chiara Luce – wypełniła się wola Boża”.
CZYTAJ DALEJ

Henrykowskie Warsztaty Duchowości z ks. Radeckim: “Śmierć to najpewniejsze wydarzenie pod niepewną datą”

2026-11-21 19:27

ks. Łukasz Romańczuk

ks. Aleksander Radecki

ks. Aleksander Radecki

W listopadowym edycji zaproszony został ks. Aleksander Radecki, autor m.in. książki o śmierci i umieraniu tzw. podręcznik dobrej śmierci: “Ars moriendi ars vivendi”. To właśnie tematyka śmierci, umierania i przygotowania na ten czas był tematem konferencji. W spotkaniu uczestniczyło ponad 30 osób.

-Musimy sobie pewne rzeczy w temacie śmierci na nowo poukładać. Najpierw dla siebie, a potem dla innych - podkreślił kapłan na początku konferencji, pytając zgromadzonych, kto jest gotowy dzisiaj na sąd Boży? A jeżeli nie dzisiaj to kiedy?
CZYTAJ DALEJ

Reklama

Najczęściej czytane

REKLAMA

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Akceptuję