Ap 22, 1-7 KLIKNIJ
To ostatnia karta Biblii, i lekcjonarz kładzie ją na ostatni powszedni dzień roku liturgicznego: „i ukazał mi rzekę wody życia, lśniącą jak kryształ, wypływającą z tronu Boga i Baranka”. Rzeka Ezechiela (zob. glossę na 9 XI) znajduje tu swoje źródło ostateczne, już nie spod progu świątyni, lecz z samego tronu. Zresztą świątyni w mieście nie ma, „bo jego świątynią jest Pan Bóg wszechmogący oraz Baranek”. Pośrodku rynku, po obu brzegach rzeki, rośnie drzewo życia, „rodzące dwanaście owoców, wydające swój owoc każdego miesiąca, a liście drzewa służą do leczenia narodów”. Raj wraca, ale przetworzony, już nie jako ogród, lecz jako miasto z ogrodem w środku. Historia nie zostaje cofnięta, zostaje uleczona. Eis therapeian tōn ethnōn, na terapię narodów. Ostatnia karta Pisma jest kartą z apteki.
Reklama
„Nic godnego klątwy już odtąd nie będzie. I będzie w nim tron Boga i Baranka, a słudzy Jego będą Mu cześć oddawali. I będą oglądać Jego oblicze, a imię Jego na ich czołach”. Kai opsontai to prosōpon autou, i będą widzieć Jego oblicze. Obietnica, której Mojżesz nie otrzymał („nie będziesz mógł oglądać mojego oblicza”), staje się kondycją zwyczajną mieszkańców miasta. Visio facialis, widzenie twarzą w twarz, cel wszystkich dróg, traktatów i tęsknot (zob. glossę na 1 XI). „I nocy już nie będzie”. Lampy i słońce zostają zwolnione ze służby, „ponieważ Pan Bóg będzie świecił nad nimi”.
Pomóż w rozwoju naszego portalu
„I rzekł mi: Te słowa wiarygodne są i prawdziwe”. Pistoi kai alēthinoi. To uwierzytelnienie całej księgi i całego Pisma u samego końca, jak pieczęć notarialna pod testamentem. „A oto niebawem przyjdę. Błogosławiony, kto strzeże słów proroctwa tej księgi”. Erchomai tachy, przychodzę wkrótce. Ostatnie orędzie Biblii jest w czasie teraźniejszym. Nie „przyjdę kiedyś”, lecz „jestem w drodze”. Jutro Kościół zacznie adwent i będzie przez cztery tygodnie odpowiadał na to zdanie swoim najstarszym westchnieniem: Marana tha, przyjdź, Panie. Rok liturgiczny kończy się więc nie kropką, lecz dwukropkiem. Po nim zaczyna się czekanie, które jest formą pewności.
Łk 21, 34-36 KLIKNIJ
Reklama
Ostatnie słowa ostatniej mowy Jezusa w roku liturgicznym są instrukcją na czas pomiędzy: „uważajcie na siebie, aby wasze serca nie były ociężałe wskutek obżarstwa, pijaństwa i trosk doczesnych, żeby ten dzień nie spadł na was znienacka jak potrzask”. Prosechete heautois, uważajcie na siebie. Czujność eschatologiczna zaczyna się nie od obserwacji nieba, lecz od pilnowania własnego serca. Lista obciążników jest znamienna. Kraipalē kai methē kai merimnai biōtikai, obżarstwo, pijaństwo i, w jednym szeregu z nimi, troski życiowe. Ewangelia zna dwa sposoby uśpienia serca, rozrywkę i zamartwianie. Ciężar jest ten sam, różni się tylko etykieta. Serce ociężałe nie zdąży się podnieść, gdy trzeba będzie podnieść głowę (zob. glossę na 26 XI).
„Jak potrzask bowiem spadnie ten dzień na wszystkich, którzy mieszkają na całej ziemi”. Hōs pagis, jak sidło na ptaki. To obraz z Izajasza 24,17. Dzień Pański nie robi wyjątków geograficznych. „Na wszystkich mieszkających na obliczu całej ziemi”. Nie ma strefy, w której czuwanie byłoby zbędne, i nie ma takiej, w której byłoby niemożliwe.
Recepta końcowa jest podwójna i pozytywna: „czuwajcie więc i módlcie się w każdym czasie, abyście mogli uniknąć tego wszystkiego, co ma nastąpić, i stanąć przed Synem Człowieczym”. Agrypneite de en panti kairō deomenoi, czuwajcie, modląc się w każdej porze. Czuwanie bez modlitwy byłoby bezsennością, modlitwa bez czuwania drzemką z różańcem w dłoni. Cel jest wypowiedziany słowem, które jest ostatnim słowem roku. Stathēnai emprosthen tou hyiou tou anthrōpou, stanąć przed Synem Człowieczym. Stanąć. Nie paść, nie uciec, nie mdleć. Ustać na nogach przed Tym, który przychodzi. Cała liturgia, wszystkie perykopy tego roku, od września po dzisiejszą sobotę, były ćwiczeniem tej jednej postawy. Jutro pierwsza świeca adwentu. Kościół wstaje na palce i patrzy w stronę, z której Pan obiecał przyjść.
