„Ja teraz wiem, że moja historia może zakończyć się tylko na dwa sposoby: albo dzięki cudowi – całkowitemu wyzdrowieniu, o które proszę Pana, bo mam wiele planów do zrealizowania. I chciałabym zrealizować je właśnie ja. Albo spotkaniem z Panem, co jest bardzo piękną rzeczą. Oba te zakończenia są ładne. Najważniejsze, by – jak mówi bł. Chiara Luce – wypełniła się wola Boża”.
Giulia, urodzona 3 marca 1997 r. w okolicach Bergamo, czuła bliskość z Chiarą Luce Badano. Związała się z nią, gdy tylko poznała jej świadectwo – latem 2010 r., podczas rodzinnej pielgrzymki do Loreto, po przypadkowym spotkaniu w sanktuarium.
Pomóż w rozwoju naszego portalu
Była żywą dziewczynką – otwartą, towarzyską, stanowczą i wrażliwą na innych. Chodziła do oratorium i służyła do Mszy św. W wieku 10 lat dowiedziała się, że ma pęcherzykowego mięsaka prążkowanokomórkowego, i odważnie zmierzyła się z chorobą.
W Padwie, podczas cyklu radioterapii, pewnego dnia modliła się przed grobem św. Antoniego. Serdeczny gest nieznajomej, odczytany w kluczu wiary, dodał jej wielkich sił do przezwyciężania przeciwności.
Dzięki temu w bardziej zaawansowanej fazie choroby udało jej się zdać państwowy egzamin kończący pierwszy etap edukacji w ramach inicjatywy „Szkoła w piżamie” dla hospitalizowanych dzieci.
Zmarła w Bergamo 19 sierpnia 2011 r. w opinii świętości. Kościół uznaje ją za czcigodną służebnicę Bożą za heroiczność cnót, z jakimi przeżyła dwa lata choroby.
Starając się do samego końca w pełni przeżyć krótki czas, jaki jej pozostał, rozjaśniała własną drogę oraz drogę tych, którzy byli blisko. Zostawiła przykład rówieśnikom i lekcję dorosłym.
