Reklama

Świętość – wysiłek czy łaska?

2018-11-07 08:41

Ks. Paweł Borowski
Niedziela Ogólnopolska 45/2018, str. 26-27

Czym jest świętość? Jak ją realizować? Na jakie niebezpieczeństwa jest narażona? Czy może być ciężarem? – na te i podobne pytania próbowali odpowiedzieć uczestnicy międzynarodowej konferencji „Świętość – wysiłek czy łaska? Wokół adhortacji «Gaudete et exsultate»”. Konferencja zgromadziła prelegentów z Hiszpanii, Włoch i Polski

Organizatorem konferencji, która odbyła się 26 października br. w Centrum Dialogu im. Jana Pawła II w Toruniu, był Wydział Teologiczny Uniwersytetu Mikołaja Kopernika. Prelegenci snuli refleksję dotyczącą rozumienia łaski i wysiłku człowieka, moralności chrześcijańskiej i zagrożeń duchowych.

Cel i droga

Powołanie do świętości ma podwójny charakter. Jest powołaniem powszechnym, gdyż obejmuje każdego bez wyjątku. Nosi w sobie jednak charakter osobisty. Nikt nie może zrealizować tego powołania za kogoś, w czyimś imieniu. Realizuje się ono w konkretnym dziś konkretnego człowieka i jest związane z wolną decyzją wkroczenia na drogę świętości. Powszechność wezwania do świętości nie oznacza zaprogramowania przez Boga, ponieważ On respektuje naszą wolność. Wypełnienie powołania, które zostało dane każdemu, zależy od wolnego wyboru człowieka.

Świętość otwiera przed człowiekiem nowe horyzonty. Staje się celem, do którego zmierzamy, ale równocześnie jest czymś, co przenika naszą codzienność.

Reklama

– Powołanie do świętości nie ogranicza się do tego, aby wskazać cel życia człowieka, ale także wskazuje drogę do tego celu – powiedział ks. prof. Ernst Burkhart z Papieskiego Uniwersytetu Świętego Krzyża w Rzymie.

Święty drugiej klasy?

Papież Franciszek przypomina w swojej adhortacji, że świętość nie jest zarezerwowana dla ludzi uprzywilejowanych. – Nie istnieje świętość drugiej klasy – mówili zgodnie wszyscy prelegenci. Jezus nikogo nie wykluczał, gdy mówił, byśmy byli doskonali jak Ojciec w niebie. Owszem, świętość, do której wzywa Bóg, jest celem znajdującym się wysoko, ale jest celem osiągalnym.

Powołanie do świętości jest jednak realizowane na różnych drogach. Są to drogi specyficzne, indywidualne dla każdego. Możemy wyróżnić tyle powołań, ile jest osób na świecie. – Powołanie jest jak wielobarwny obraz i konkretyzuje się ono z biegiem życia – dodał ks. prof. Burkhart. Jednak, by mogło się ono rozwijać, konieczne jest stworzenie odpowiednich warunków, a to zależy już tylko od człowieka.

Ks. prof. José Ramón Villar z Uniwersytetu Nawarry w Pampelunie powiedział, że „nikt nie rodzi się w Kościele jako prezbiter lub zakonnik, ale jako świecki”, dlatego nie wolno zapominać, że Bóg powołuje ludzi w ich środowiskach, by tam realizowali swoje powołanie. Uświęcanie świata według planu Bożego jest misją całego Kościoła, w którym każdy ma swoje miejsce i zadanie.

Współpraca z łaską

– Jako powołani do świętości mamy przede wszystkim być nieustannie zwróceni ku Ojcu – podkreślił ks. prof. Guillaume Derville z Centrum Formacji Kapłańskiej przy Papieskim Uniwersytecie Świętego Krzyża w Rzymie. Tak czynił Jezus. Spotykał się z Ojcem na modlitwie, zanim dokonał jakiegoś cudu. To pokazuje, że cud jest wspólnym działaniem Boga i człowieka. Jeszcze bardziej widoczne jest to w przypadku ewangelicznego cudu rozmnożenia chleba, podczas którego Jezus potrzebuje zaangażowania uczniów, by nakarmić zgłodniały tłum.

Trzeba jednak pamiętać, że pierwsza jest zawsze łaska. Wszelki wysiłek ze strony człowieka, gdyby nie był przyobleczony łaską, na nic się nie przyda w drodze do świętości. To dzięki łasce jesteśmy w stanie pokonywać wszystkie przeszkody – zarówno zewnętrzne, jak i wewnętrzne – na tej drodze. – Łaska Boga panuje nie nad nami czy nad naszą wolą, ale nad grzechem – podsumował ks. prof. Derville. Dzięki niej możemy zwyciężać.

W odniesieniu do słów papieża Franciszka ks. prof. Villar podkreślił, że „świętość potrzebuje modlitwy, w przeciwnym wypadku sam ludzki wysiłek nie pozwoli na osiągnięcie doskonałości, o jaką chodzi Bogu”.

Słodkie jarzmo

Papież Franciszek, nawiązując do nauczania św. Tomasza z Akwinu, mówi, że powołanie do świętości może być uciążliwe dla człowieka, dlatego trzeba zrobić wszystko, by to jarzmo stało się słodkie, a brzemię lekkie. Jako receptę podaje konieczność uwolnienia świętości ze stereotypu, jako nieosiągalnej, zarezerwowanej dla niewielu. Ponadto nie można mówić o świętości w oderwaniu od miłości. Tym, co czyni świętość możliwym, jest miłość. – Świętość nie jest trudna, ale jest najłatwiejsza z łatwych dla tych, którzy kochają – podkreślił ks. prof. Mirosław Mróz z Wydziału Teologicznego UMK w Toruniu.

Wrogowie świętości

Świętość we współczesnym świecie należy rozpatrywać także w kontekście zagrożeń i wyzwań. Papież Franciszek mówi wprost o nieprzyjaciołach świętości. Są wśród nich: mentalność konsumpcyjna, małoduszność, brak odwagi i ukryta pokusa ucieczki w bezpieczne miejsce oraz przyzwyczajenie do stabilizacji.

Ks. prof. Jan Perszon z UMK w Toruniu zaznaczył, że wymieniane przez Papieża walka, czujność i rozeznanie są zadaniami, które stoją przed chrześcijanami dążącymi do świętości. Jak współczesny człowiek ma się bronić przed nieprzyjacielem świętości? Konieczne jest umiłowanie prawdy, która – jak powiedział sam Chrystus – wyzwoli każdego, kto ją pozna.

W realizowaniu powołania do świętości nie może zabraknąć także teologii żywej, czyli opartej na osobistej, bliskiej relacji z Jezusem. – Kościół nie potrzebuje biurokratów i urzędników, ale misjonarzy pochłoniętych troską o zbawienie człowieka – podkreślił ks. prof. Perszon. Potrzeba także teologii czułości i czujności.

– Czujność bez czułości zmienia się w czyhanie, gdzie muszę drugiego pokonać, a czułość bez czujności zmienia się w tkliwą naiwność – stwierdził ks. prof. Stefan Radziszewski z Wyższej Szkoły Humanistycznej w Radomiu.

Zwieńczeniem konferencji była ożywiona dyskusja moderowana przez ks. dr. Adama Machowskiego z Kolegium Jagiellońskiego w Toruniu, który podkreślił, że „bez ewangelicznej prostoty nie da się osiągnąć świętości”. Problemem współczesnego człowieka jest fakt, że nie słyszy głosu Boga, a zatem nie rozpoznaje swojego powołania. – By usłyszeć głos powszechnego powołania do świętości, trzeba wyczyścić sobie uszy, czyli przyznać się do słabości i grzechu – stwierdził ks. prof. Mróz.

Watykan: opieka nad starszymi, to nie tylko leczenie chorób

2019-12-14 16:42

Łukasz Sośniak SJ/vaticannews.va / Watykan (KAI)

„Ludzie starsi, szczególnie ci z niepełnosprawnością i zaburzeniami umysłowymi, mogą się czuć odrzuceni i niepotrzebni. Potrzebują naszej miłości i troski, aby poczuli, że są częścią wspólnoty” – powiedział bp Nöel Simard z Quebecu, członek Papieskiej Akademii Życia. Hierarcha bierze udział w sympozjum poświęconym opiece i zdrowiu psychicznemu osób starszych, które od dwóch dni trwa w Watykanie.

maxlkt/pixabay.com

Duchowość i religia są ogromną pociechą dla osób w podeszłym wieku, ponieważ niosą ze sobą możliwość odnalezienia sensu życia i cierpienia. „Nie można pozbywać się cierpienia przez pozbycie się osoby cierpiącej. Wyzwaniem jest pomóc jej w odnalezieniu radości w ostatnich latach życia” – powiedział bp Simard.

„Żyjemy dziś w świecie, w którym uważa się, że cierpienie nie ma sensu. Dlatego czasami chcemy eliminować nie tylko cierpienie, ale i osobę cierpiącą. Tymczasem, jeżeli tylko możemy, powinniśmy się starać przynieść światło i nadzieję osobom żyjącym z niepełnosprawnością i zaburzeniami umysłowymi. Jeżeli stworzymy im warunki komfortu, miłości i współczucia, ich życie zmieni się na lepsze – powiedział Radiu Watykańskiemu powiedział bp Nöel Simard. – Należy pamiętać, że opieka nad osobami w podeszłym wieku to nie tylko zapewnienie świadczeń medycznych, ale przede wszystkim troska o całego człowieka, obdarowanie ich swoją obecnością. Dlatego uważam, że duchowość w opiece nad osobami w podeszłym wieku jest sprawą podstawową. Bardzo istotne jest tworzenie sieci relacji, aby staruszkowie nie czuli się samotni. Poruszyła mnie ostatnio postawa mojego kuzyna, który każdego dnia przygotowuje dla swojej rodziny posiłki. Przy okazji robi to dla starszych sąsiadów. Przynosi im tym samym nie tylko jedzenie, ale także swoją obecność”.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Archidiecezja szczecińsko-kamieńska podarowała szkołę i kościół dla Madagaskaru

2019-12-15 16:04

pk / Szczecin (KAI)

Już w październiku przyszłego roku ma być gotowy nowy kościół i szkoła w Misokitsy w diecezji Morondava na Madagaskarze. Ma to być dar archidiecezji szczecińsko-kamieńskiej na 50-lecie powstania diecezji.

Paulina Fryszka
Te dzieci potrzebują naszej pomocy

Koszt budowy samego kościoła w stanie surowym to 15 tys. euro. Pieniądze na budowę były zbierane w kościołach diecezji od początku roku. Trwa zbiórka na koszty wyposażenia i na szkołę.

Szczecińska misja wróciła z Madagaskaru. Przedstawiciele Kościoła na Pomorzu Zachodnim zawieźli sprzęt medyczny, szkolny a także pieniądze na budowę szkoły i kościoła w Misokitsy.

Biskup Marie Fabien z diecezji Morondava na Madagaskarze dziękował za wsparcie. - Ta działalność misyjna to odpowiedź na wezwanie Franciszka, żeby wychodzić na obrzeża i nieść Dobrą Nowinę i pomoc tym ludziom – mówił biskup Marie Fabien z diecezji Morondava.

Ks. dr Paweł Płaczek, dyrektor Papieskich Dzieł Misyjnych Archidiecezji Szczecińsko-Kamieńskiej, zapowiada, że to początek współpracy z ojcami oblatami, którzy już od 40 lat posługują wśród ubogich w Afryce. Dalej w planach jest adopcja na odległość, która pozwoli na utrzymanie i edukację dzieci w Misokitsy.

- Wzruszającym momentem było to, że zobaczyłem małe dzieci przy budowie szkoły. Pracuje cała wioska. Dzieci przerzucają cement, wożą cegły. Oni mówią, że budują dla siebie i czekają na tą szkołę. Daliśmy im nadzieję i perspektywę rozwoju. I to była potęga wiary, że widzą, że mogą zmienić przyszłość, a potem pomagać lokalnej społeczności – powiedział ks. dr Płaczek.

Dużą część społeczeństwa stanowią animiści, którzy wierzą w wierzenia swoich przodków, bóstwa przyrody. Niektórzy nigdy nie słyszeli o Jezusie.

Ludzie, którzy tam żyją, odwiedzają czarowników. - Znaczące rolę mają lokalni katechiści, którzy przyjęli chrzest i są po lekturze Ewangelii . Oni przedstawiają nową perspektywę. Jeśli nastąpi przełamanie guru, czyli szamana danej wioski i pozwoli dotrzeć do ludzi misjonarzowi, to dalej można ewangelizować – podkreśla ks. dr Płaczek.

W takich osadach Msza św. jest czasem raz na pół roku, ale codzienność to katechizacja.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Rozumiem