Początki parafii są tajemnicze, bo tak do końca nie jest rozstrzygnięte, czy ta nowa parafia powstała na bazie parafii już istniejącej w wiosce Komorów, gdzie początkowo mogła mieć swoją siedzibę, czy też nie – opowiada proboszcz ks. Antoni Kaczmarek. – Nie wiadomo, czy w Komorowie była parafia, czy tylko drewniany kościółek św. Mikołaja. Badacze tego okresu dziejów nie są jednoznaczni w ocenie – wyjaśnia. I rzeczywiście, aż do XV wieku jest dużo niejasności. Pewnym jest fakt założenia nowego miasta i to, że w jego granicach znalazła się wieś królewska Komorów, bowiem w dokumencie lokacyjnym napisano: „Także jedną posiadłość przyznaję na rzecz kościoła ufundowanego w Komorowie”. Pierwsza dokładna wzmianka o parafii pojawia się u Jana Długosza w „Liber beneficiorum”, wtedy to kronikarz wymienia kościół pw. św. Doroty Dziewicy i Męczennicy w Przyrowie, a nie wspomina kościoła św. Mikołaja w Komorowie.

– Teraz to jest niewielka parafia, ale proszę sobie wyobrazić, że był taki moment, że na terenie parafii funkcjonowały cztery świątynie – św. Doroty, św. Mikołaja, św. Michała Archanioła i św. Anny. Ludzie mieli potrzebę życia duchowego, więc przy tych kościołach powstawały i bardzo prężnie działały bractwa – wspomina ks. Antoni Kaczmarek. Przy kościele św. Doroty rozwinęło swoją działalność bractwo Matki Bożej Szkaplerznej, przy kościele szpitalnym pw. św. Michała Archanioła – bractwo miłosierdzia, a przy kościele św. Anny – bractwo św. Anny, bractwo św. Franciszka oraz bractwo św. Antoniego. – To jest piękny ślad, że ta parafia przez tyle wieków żyła bardzo mocno wiarą – podkreśla Ksiądz Proboszcz i dodaje: – Często mówię moim parafianom, że tutaj wasi przodkowie przez tyle wieków pracowali, trudzili się i modlili, i troszczyli o kościoły.

Dawny kościół św. Doroty nie zachował się do naszych czasów. W latach 1908-1911 staraniem ks. Edwarda Bendkowskiego w miejscu starego kościoła wzniesiono nowy, konsekrowany przez bp. Stanisława Zdzitowieckiego 29 października 1911 r. Kościół zbudowano w stylu neogotyckim z elementami stylu neoromańskiego, natomiast wnętrze świątyni utrzymano w stylu barokowym.

Dziś parafia pw. św. Doroty Dziewicy i Męczennicy w Przyrowie jest wspólnotą liczącą ok. 2050 parafian. Wraz z Księdzem Proboszczem posługę duszpasterską pełni w niej ks. wikary Tomasz Kośny. Odpusty parafialne obchodzone są: 6 lutego we wspomnienie św. Doroty oraz 16 lipca, gdyż w parafii żywy jest kult Matki Bożej Szkaplerznej. Każdego 16. dnia miesiąca odprawiana jest nowenna, a w uroczystość odpustową Matki Bożej Szkaplerznej osoby chętne mogą przyjąć szkaplerz. W parafii działa Żywy Różaniec – obecnie jest utworzonych 7 róż różańcowych oraz grupa ministrantów.

Św. Dorota, patronka parafii, pochodziła z Cezarei Kapadockiej, żyła prawdopodobnie pod koniec III wieku. Jej greckie imię znaczy „dar od Boga”. Była córką rzymskiego senatora. Została skazana na śmierć przez Saprycjusza w czasach prześladowań chrześcijan, prawdopodobnie za panowania cesarza Dioklecjana. Jest patronką m.in. młodych małżeństw, ogrodników, botaników i górników.