Reklama

Róże dla Maryi

2019-05-08 08:13

Jarosław Ciszek
Edycja sosnowiecka 19/2019, str. 5

Jarosław Ciszek
Podczas liturgii w bazylice Anielskiej

Chwalcie łąki umajone, góry, doliny zielone…” – to jedna z ulubionych polskich pieśni maryjnych. Wychwalające Matkę Chrystusa stworzenie, które w maju rozwija się, zieleni, kwitnie i zachwyca, to obraz przemawiający do każdego z nas.

Żywe róże

Ale to nie polne kwiaty są szczególnie bliskie sercu Matki Bożej. To róże. I to nie te najpiękniejszych odmian, zdobiące nasze domy i kościoły czy wręczane w wymyślnych bukietach. Najcenniejsze w oczach Maryi są żywe róże różańcowe, gromadzące wokół wspólnych intencji osoby ofiarujące codzienną modlitwę różańcową.

Stowarzyszenie Żywy Różaniec działa w niemal wszystkich parafiach diecezji sosnowieckiej. Ta forma pobożności znana jest od XIX wieku. Różańcowa Róża to modlitewna wspólnota 20 osób, z których każda codziennie odmawia jedną dziesiątkę różańca rozważając przydzieloną tajemnicę. W ten sposób codziennie odmawiany jest cały Różaniec.

Reklama

Jedna róża wygląda pięknie, bukiet kilku robi wrażenie, ale kilkadziesiąt czy kilkaset róż po prostu zachwyca. Właśnie taki zachwycająco piękny bukiet z żywych róż różańcowych gromadzi się każdego roku w ostatnią sobotę kwietnia w bazylice Najświętszej Maryi Panny Anielskiej w Dąbrowie Górniczej, by oddać hołd i zawierzyć się przed słynącą łaskami figurą Pani i Matki Zagłębia. Diecezjalna pielgrzymka parafialnych wspólnot Żywego Różańca na trwałe wpisała się w bogatą listę wydarzeń religijnych w dąbrowskiej bazylice.

Skuteczne modlitwa

Podczas modlitewnego spotkania nie mogło zabraknąć modlitwy różańcowej oraz świadectwa o jej potędze. Centralnym punktem była Msza św. koncelebrowana przez parafialnych kapelanów Żywego Różańca pod przewodnictwem ks. prał. Stefana Wyporskiego, proboszcza parafii św. Floriana w Sosnowcu.

– Maryja, nasza patronka, którą dzisiaj czcimy, od początku swojego istnienia na ziemi żyła w tym pięknym darze, dostępnym dzięki Jezusowi dla każdego z nas – w łasce uświęcającej. To niepojęte, że w naszej duszy chce zamieszkać w Trójcy Jedyny Bóg! – mówił w homilii ks. Wyporski podkreślając, że Bóg daje nam siebie bez żadnej naszej zasługi.

Zadanie dla nas

– To jest nasze największe zadanie, byśmy utrzymywali tę łaskę Bożą w naszych duszach i na naszej polskiej ziemi – apelował ks. Wyporski przypominając, że Różaniec to najpiękniejsza i bardzo skuteczna modlitwa. Jako przykład podawał losy św. Dominika, który próbując nawrócić jedno z miast odniósł porażkę, polegając tylko na swoim talencie oratorskim, ale za radą Maryi przeszedł jego ulicami z różańcem w ręku, co zaowocowało spektakularną lawiną nawróceń.

– Bóg liczy na nas, choć współczesny świat coraz bardziej krępuje nasze dusze. Mimo że nie mamy herkulesowej siły, to możemy ją zdobyć, kiedy wyjmiemy różaniec i będziemy wołać do Boga, by wyrwał naszą duszę z pęt – byśmy ocalili wiarę w Boga i nieśli Go innym. Najłatwiej to zrobić, kiedy prosimy o wstawiennictwo i pomoc Maryję. Kto ma pomóc pogubionemu światu, jak nie osoby modlące się na różańcu? – pytał ks. Wyporski. – Niech Maryja prowadzi nas do swojego Syna – On jest siłą i mocą naszej codzienności, fundamentem naszej wiary, który pragnie, byśmy byli jego synami i córkami i chce przez ręce Maryi obsypywać nas łaskami – mówił ks. Wyporski.

Spotkanie w kościele zakończył akt zawierzenia oraz procesyjne przejście zgromadzonych wokół ołtarza. Następnie wszyscy zostali zaproszeni na radosną agapę w sali parafialnej.

Tagi:
Matka Boża

Reklama

Jasna Góra: rekolekcje Jasnogórskiej Rodziny Różańcowej- wspólnoty zainicjowanej przez Prymasa Wyszyńskiego

2019-10-04 18:24

it / Jasna Góra (KAI)

Tradycyjnie przed odpustem Matki Bożej Różańcowej w częstochowskim sanktuarium trwają rekolekcje Jasnogórskiej Rodziny Różańcowej. To wspólnota zainicjowana przez kard. Stefana Wyszyńskiego, który skierował do Polaków apel, by modlitwą różańcową powiązać wszystkie serca, aby „stały się murem obronnym Kościoła Chrystusowego pod opieką Zwycięskiej Pani Jasnogórskiej”.

Bożena Sztajner/Niedziela

Wezwanie Prymasa Wyszyńskiego z roku Milenium Chrztu Polski o otoczeniu Jasnej Góry murem różańca świętego podjęli paulini i w nawiązaniu do wiekowej tradycji odrodzili w sanktuarium nurt modlitwy różańcowej.

Samo apostolstwo różańcowe na Jasnej Górze, ma swój początek w Bractwie Różańcowym z 1610 r. Podobnie jak inne bractwa działające przy klasztorze miało ono swój ołtarz - różańcowy i przynależny do niego kielich mszalny - do dziś przechowywany w Skarbcu Jasnogórskim. Już wtedy centralnym świętem bractwa była uroczystość Różańca Świętego przypadająca na pierwszą niedzielę października. W 1672 r. przeor Jasnej Góry o. Augustyn Kordecki wyraził zgodę na to, aby odmawianie różańca weszło do porządku jasnogórskich nabożeństw. W 1739 r. do bractwa należało prawie 20 tys. osób.

Bractwo to zapoczątkowało lokalną pobożność różańcową, która przenosiła się na teren Rzeczypospolitej. Jej podtrzymanie i rozwijanie w następnych wiekach przerodziło się w tradycję.

Jasnogórska Rodzina Różańcowa powstała w uroczystość Matki Bożej Jasnogórskiej, 26 sierpnia 1970 r. Początek dały trzy „róże”. 4 lata później otrzymała błogosławieństwo pasterskie i została prawnie ustanowiona oraz zatwierdzona przez Prymasa Wyszyńskiego. Statut dający możliwość apostolstwa różańcowego z Jasnej Góry na cały Kościół podpisał 4 czerwca 1997 r. papież Jan Paweł II.

Zadaniem Jasnogórskiej Rodziny Różańcowej jest szerzenie misji Jasnej Góry w Polsce i na świecie poprzez modlitwę różańcową, która jest dla niej środkiem jedności i więzi z Sanktuarium Narodu. To wszystko, co stanowi duchową treść Jasnej Góry i wpisuje się w jej historię i współczesność, jest zarazem posłannictwem Jasnogórskiej Rodziny Różańcowej niesionym w prywatnej i wspólnotowej modlitwie oraz w świadectwie wiary do własnych rodzin, parafii i środowisk.

Przynależność do JRR zobowiązuje wszystkich członków do codziennego odmawiania i rozważania przynajmniej jednej wybranej przez siebie tajemnicy różańca świętego w intencjach Ojca Świętego, biskupów i kapłanów, o wierność naszych rodaków Bogu i o błogosławieństwo dla naszej Ojczyzny, o wypełnienie Jasnogórskich Ślubów Narodu.

- Trwając we wspólnocie modlitwy próbujemy zanosić przesłanie z Jasnej Góry w miejsca naszego życia i posługiwania, ale chcemy też różaniec czynić bardziej jasnogórskim - powiedział o. Marek Nowacki, dyrektor Jasnogórskiej Rodziny Różańcowej.

O miłości pielgrzymów do modlitwy różańcowej przypominają pozostawione na Jasnej Górze wota - różańce, ofiarowane przez ludzi różnych stanów, zawodów i czasów: papieży, królów, polityków, twórców kultury i więźniów.

Tegoroczne rekolekcje dla członków Rodziny Różańcowej głosi o. Krzysztof Wendlik, wykładowca teologii w Wyższym Seminarium OO. Paulinów na Skałce w Krakowie. - Sam należę do Jasnogórskiej Rodziny Różańcowej, więc to jest też zobowiązanie wobec ludzi, którzy ją tworzą. Będziemy rozważać różaniec od strony biblijnej, od strony bardzo istotnej, a może nieraz zapomnianej czy pomijanej - powiedział rekolekcjonista.

W codziennym programie oprócz nauk rekolekcyjnych są: poranna Msza św., Droga Krzyżowa, Adoracja Najświętszego Sakramentu, nabożeństwo różańcowe, wieczorna procesja maryjna z pochodniami przed Szczytem, a także Apel Jasnogórski.

Pielgrzymi mogą w tym roku korzystać z nowego modlitewnika - podręcznika formacyjnego dla czcicieli różańca, który został przygotowany z okazji ubiegłorocznego jubileuszu Rodziny Różańcowej świętującej 50. rocznicę powstania. Wotum tego jubileuszu stanowi także niedawno ukończone tabernakulum w Kaplicy Serca Pana Jezusa na Jasnej Górze.

Rekolekcje Jasnogórskiej Rodziny Różańcowej zwieńczy ogólnopolska pielgrzymka w najbliższą niedzielę, 6 października. Na Jasnej Górze w tym dniu przeżywana będzie uroczystość odpustowa ku czci Matki Bożej Różańcowej. Uczestnicy rekolekcji, pielgrzymi i mieszkańcy Częstochowy spotkają się przed jasnogórskim Szczytem na nabożeństwie różańcowym o godzinie 9.45, a po nim na Mszy Świętej o godzinie 11.00.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

O. Buttet: dlaczego katolicy nie wierzą w obecność Jezusa w Eucharystii?

2019-10-15 20:12

vaticannews.va / Watykan (KAI)

Kościół musi powrócić do Eucharystii. Gdyby to zrobił, gdyby adoracja Najświętszego Sakramentu rzeczywiście stała się, jak chciał Jan Paweł II, sercem i życiem Kościoła, to spełniłoby się proroctwo świętego papieża co do przyszłości Kościoła, nie byłoby rzeczy niemożliwych – uważa o. Nicolas Buttet, założyciel Wspólnoty Eucharistein – Eucharystia.

Weronika Grishel

Ten szwajcarski mnich właśnie dzięki spotkaniu z Eucharystią przeżył przed laty głębokie nawrócenie. Pod jego wpływem najpierw przez pięć lat żył jako pustelnik w małej grocie. Z czasem, kiedy zaczęło się wokół niego gromadzić grono młodych ludzi, założył wspólnotę, w której centrum znajduje się właśnie kult Najświętszego Sakramentu. Jej trzon stanowi 30 osób konsekrowanych.

Rozmawiając z Radiem Watykańskim, o. Buttet odniósł się szokujących danych, które dwa miesiące temu wstrząsnęły Kościołem w Stanach Zjednoczonych. Okazało się, że jedna trzecia tamtejszych katolików nie wierzy w realną obecność Jezusa w Najświętszym Sakramencie.

- Myślę, że to nie jest w pierwszym rzędzie kwestia niewiedzy, lecz doświadczenia. Można bardzo dobrze poznać w sposób spekulatywny teologię Eucharystii i wszystko, co na przykład napisał na ten temat Tomasz z Akwinu. Ale ostatecznie tylko święci mogą nas nauczyć, czym jest Eucharystia – mówi Radiu Watykańskiemu o. Buttet. – To dlatego na zakończenie encykliki „Ecclesia de Eucharistia”, Jan Paweł II zachęca, byśmy uczyli się od świętych, którzy pokazują nam, czym jest prawdziwa pobożność eucharystyczna. I tego dziś brakuje. Bo potrzeba „zasmakować” w Eucharystii. A zamiłowanie do Eucharystii zaszczepiają w nas, ci którzy nią naprawdę żyją. Kiedy widzimy Teresę z Kalkuty przed Najświętszym Sakramentem, kiedy widzimy, jak Jan Paweł II sprawuje Eucharystię, to nagle rozumiemy, że dzieje się coś ważnego, i sami zaczynamy tego pragnąć.

O. Buttet podkreśla, że nie należy się bać, że przesadzimy z kultem Najświętszego Sakramentu, że stanie się on na przykład ważniejszy niż lektura Pisma Świętego. Jak uczy Sobór Watykański II, Eucharystia jest rzeczywiście źródłem i szczytem.

- Choć Biblia jest przesłaniem Boga, Jego słowem, to jednak nie jest Bogiem. Eucharystia natomiast, to Bóg we własnej osobie. Czym innym jest słyszeć słowo, a czym innym jest spotkać osobę. Czym innym jest słuchać kogoś w radiu, a czym innym spotkać się z nim twarzą w twarz. Pewien młody podsunął mi kiedyś piękny obraz. Wyobraźcie sobie, mówił, dwoje narzeczonych, którzy rozmawiają ze sobą przez telefon. To oczywiście coś wspaniałego. Ich głos jest w stanie przekazać całą głębię uczucia, wzajemną czułość. Ale kiedy się spotykają, kiedy się obejmują, to jest to jeszcze coś innego. Tak też można zrozumieć różnicę między Słowem Bożym i Eucharystią. Eucharystia, to spotkanie dwóch ciał, dwóch serc, rzeczywiste, z Bogiem żywym - zaznaczył założyciel Wspólnoty Eucharistein.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Bp Kiciński: Św. Jadwiga postępowała jak Maryja

2019-10-17 00:12

Agata Pieszko

Kościół 16 października wspomina św. Jadwigę, patronkę Polski, Śląska i archidiecezji wrocławskiej. Wspomina także dobrą żonę, kochającą matkę i mądrą władczynię, która pojawiła się we Wrocławiu w 1190 r.

Agnieszka Bugała
Zdjęcie wizerunku św. Jadwigi z Bazyliki pw. Św. Jadwigi w Trzebnicy

Uszanowała polskość

Gdy Jadwiga trafiła na dwór księcia Bolesława Wysokiego, ojca jej przyszłego męża, Henryka I Brodatego, zaraz nauczyła się języka polskiego i biegle się nim posługiwała. To bardzo cenne, że dziewczyna urodzona w Andechs w Niemczech przyjęła nasze zwyczaje oraz język!

Dobra żona i kochająca matka

Jadwiga i Henryk byli przeciwieństwem małżeństwa zawartego z rozsądku, czy dla skrzyżowania się wielkich rodów królewskich. Naprawdę się kochali, a owocem ich miłości było siedmioro dzieci. Niestety jednak czworo z nich zmarło. Mimo ogromnej miłości, małżonkowie byli związani ślubem czystości zawartym w 1209 r. roku przed biskupem wrocławskim Wawrzyńcem (źródła historyczne podają, że księżna mogła mieć wtedy około 33 lat, a Henryk Brodaty około 43 lat).

Uczy, jak znosić krzyż

Jadwiga doświadczyła w swoim życiu wiele cierpienia – utrata dzieci, śmierć męża, śmierć siostry Gertrudy za sprawą morderstwa, czy hańba ściągnięta na rodzinę przez siostrę Agnieszkę, która była matką dzieci z nieprawego łoża. Mimo tych dopustów Bożych, Jadwiga nadal z pokorą modliła się i czyniła dobro.

Mądra władczyni

Trzeba nam pamiętać, że na dworze świętej nie brakło ciepła oraz dobrych zwyczajów. Księżna dbała o służbę i czuwała nad tym, by chronić uciśnionych oraz najuboższych. Budowała szpitale, domy opieki, kościoły, klasztory, miejsca, w których ludzie jednali się ze sobą. Popierała szkołę katedralną we Wrocławiu, słała więźniom żywność i ubrania. Mówi się także o tym, jakoby zamieniała więźniom karę śmierci czy długich lat więzienia na prace przy budowie kościołów lub klasztorów. Sama Jadwiga wraz ze swoim mężem ufundowała klasztor cysterski. Bazylikę św. Jadwigi w Trzebnicy możemy odwiedzać do dzisiaj, szczególnie w trakcie sierpniowej i październikowej pielgrzymki.

Jak Maryja

– Św. Jadwiga straciła wszystko. Została z niczym. Umierała w wielkim opuszczeniu, ale tak naprawdę umierała z Jezusem i z Maryją w ręku, której tak bardzo się trzymała. Zobaczcie, że Jadwiga na każdym etapie swojego życia postępowała tak, jak Maryja. Kiedy miała rodzinę, kochała męża i swoje dzieci, kiedy straciła dzieci, stała się matką dla wszystkich ludzi. Była najszczęśliwsza na świecie, dając siebie innym – mówił we wspomnienie św. Jadwigi o. bp Jacek Kiciński na mszy wspólnotowej młodych małżeństw. Jadwiga była tak posłuszna mężowi, że mimo swoich racji, zawsze pozostawiała mu ostatnie zdanie. Henryk Brodaty chętnie przystawał jednak na jej mądre, sprawiedliwe i dobre decyzje. Czy to nie przypomina relacji Jezusa z Maryją?

Biskup Jacek poskreślał także, że szczęśliwa kobieta to taka, która pokocha samą siebie tak, jak kocha innych. Św. Jadwiga była tym bardziej szczęśliwa, im bardziej cierpiała.

– To była chodząca dobroć, ona zapominała o sobie. Skąd czerpała siły? Odpowiedź jest prosta: Jadwiga czerpała swoje siły z modlitwy. Sam się zastanawiam, co robię, gdy nie mam sił? Co wy robicie, kiedy nie macie już siły – pytał o. Jacek.

Jadwiga u swojego kresu zamieszkała w klasztorze cysterek w Trzebnicy, gdzie prowadziła bardzo ascetyczne życie, pełne pokuty, postu i wyrzeczeń. Dobrze jest uciekać się do niej w trudnych sprawach, szczególnie prosząc o łaskę pokoju i pojednania. Polecajmy jej Wrocław, który także powinien cechować się właściwymi obyczajami i walką o sprawiedliwość oraz dobro, ponieważ taki był dwór św. Jadwigi Śląskiej, mądrej patronki naszej archidiecezji.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Rozumiem