Reklama

Wiara

życie poświęcone Biblii

Serce Jezusa to Pismo Święte

Niedziela Ogólnopolska 27/2019, str. 16-17

[ TEMATY ]

Pismo Święte

Paulina Nita/Niedziela

Ks. Jacek Molka: – Ten rok jest szczególny dla Księdza Profesora, bo to rok złotego jubileuszu kapłaństwa. Co by Ksiądz Profesor uznał za swój największy sukces w ciągu tej półwiecznej posługi w Chrystusowym Kościele?

Ks. Prof. Antoni Tronina: – Zamiast o sukcesach wolałbym mówić o łasce sakramentu kapłaństwa. Pan Jezus w swoim „prymicyjnym” kazaniu w Nazarecie odwołał się do biblijnej idei jubileuszowego „roku łaski Pańskiej” (por. Iz 61, 2). Prawo Mojżeszowe wychodziło na pomoc ludziom zadłużonym, zniewolonym w wymiarze zarówno ekonomicznym, jak i duchowym. Przewidywało więc, aby co 50 lat ziemia mogła wrócić do właściciela, a człowiek więziony za długi mógł wyjść na wolność (por. Kpł 25). Pan Jezus, gdy rozpoczyna swą ziemską misję, ogłasza taką powszechną amnestię: „Duch Pański (...) posłał Mnie, abym ubogim niósł dobrą nowinę, więźniom głosił wolność, a niewidomym przejrzenie; abym uciśnionych odsyłał wolnymi, abym obwoływał rok łaski Pana” (por. Łk 4, 18-19). Takie jest najgłębsze znaczenie słowa „jubileusz”. Chodzi o całkowity „reset” w stosunku do Boga i do bliźnich: darowanie win, wyrównanie krzywd. Chrystus, jedyny i wieczny Kapłan Nowego Przymierza, ustawicznie posyła swoje sługi, aby sakramentalną mocą pełnili posługę jednania. Jest to posługa szczególnie trudna w okresie otwartej walki między siłami ciemności i światła, diabelskiego fałszu z Chrystusową prawdą. Właśnie przed pięćdziesięciu laty rozpoczęła się na Zachodzie inwazja rewolucji moralnej z jej sztandarowym hasłem: „Zabrania się zabraniać”. Obecnie ta szatańska rewolucja dotarła do Polski i uderza zaciekle w Kościół jako fundament ładu moralnego. Uderzenie to paradoksalnie przyniosło Kościołowi możliwość oczyszczenia przed ostatecznym przyjściem Chrystusa. „Czas bowiem, aby sąd się rozpoczął od domu Bożego” – zapowiadał już św. Piotr w swoim Liście (por. 1 P 4, 17). Objawienie biblijne kończy się wspaniałą wizją niebieskiego Jeruzalem, do którego „nie wejdzie nic nieczystego, ani ten, kto popełnia ohydę i kłamstwo, lecz tylko zapisani w księdze życia Baranka” (por. Ap 21, 27). Zamiast więc gorszyć się falą bluźnierstw, która przetacza się przez Polskę, potrzeba nam powrotu do życia sakramentalnego, do źródeł łaski płynącej z przebitego boku Chrystusa.

– Jest Ksiądz Profesor jednym z najbardziej znanych i cenionych polskich biblistów. Skąd się wzięło u Księdza owo zamiłowanie do Pisma Świętego?

– Moja przygoda z Biblią zaczęła się już podczas studiów seminaryjnych – od spotkania z ks. prof. Stanisławem Grzybkiem. Jako wykładowca Pisma Świętego, a przede wszystkim człowiek wielkiej dobroci, wzbudził on w uczestnikach swego seminarium naukowego zapał do studiowania tej natchnionej Księgi, która najpewniej prowadzi po zawiłych drogach życia. On też sprawił, że po kilku latach pracy duszpasterskiej zostałem skierowany na studia specjalistyczne w Szkole Biblijnej Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego, a później w rzymskim Instytucie Biblijnym, kierowanym przez Ojców Jezuitów. Wszędzie tam spotykałem wspaniałych ludzi, którzy umieli łączyć ogromną wiedzę naukową z jeszcze większą pokorą. To im zawdzięczam pasję badawczą, która pozwala przezwyciężać trudności życia przez umiłowanie słowa Bożego. Św. Tomasz z Akwinu, wielki teolog średniowieczny, w jednym ze swych dzieł przekazał głęboką myśl: „Serce Jezusa to Pismo Święte”. Czytając modlitewnie księgi natchnione, sięgamy do samych źródeł Objawienia, płynących z Serca Bożego. „Serce Jezusa, ze Słowem Bożym istotowo zjednoczone” – śpiewamy podczas nabożeństw czerwcowych. Oznacza to, że lektura Pisma Świętego prowadzi do spotkania z Bogiem w całym bogactwie Jego życia, zdolnym dogłębnie nas przemienić. Święty Antoni Padewski, mój umiłowany patron, przedstawiany jest z Dzieciątkiem na ręku. Wyobrażenie to nawiązuje do jego biografii. Kiedyś podczas medytacji nad słowem Bożym odczuł on mianowicie zjednoczenie z Jezusem eucharystycznym. To wydarzenie uczy o wielkiej zażyłości świętego z Pismem Świętym, które stało się dla niego pokarmem duchowym. Stąd czerpał on moc do pracy kaznodziejskiej wśród pogubionych ludzi. Staram się go naśladować w posłudze duszpasterskiej.

– Obok tego, że podjął Ksiądz Profesor absorbującą pracę dydaktyczną, wydał też kilkaset naukowych i popularnonaukowych artykułów oraz publikacji. Która z nich wydaje się Księdzu najbardziej wartościowa?

– Gdybym miał dokonać takiego wyboru, to wskazałbym na komentarz do Księgi Hioba (Edycja świętego Pawła, Częstochowa 2011). Praca ta powstawała w czasie mojej choroby nowotworowej, gdy pisanie przeplatało się z licznymi pobytami w szpitalu. Taki właśnie bezpośredni kontakt z ludzkim cierpieniem sprawił, że postać Hioba i jego osobiste zmagania stały mi się szczególnie bliskie.

– Wracając jeszcze stricte do kapłańskiej posługi: dlaczego można w niej dostrzec tak wielkie umiłowanie ludzi niewidomych i niedowidzących?

– Od blisko czterdziestu lat mam kontakt z Domem Nadziei – Domem Pomocy Społecznej dla Niewidomych Kobiet w Żułowie k. Zamościa (tam właśnie pisałem komentarz do Hioba). Niezwykła atmosfera tego domu, w którym pracują franciszkanki służebnice Krzyża, sprawiła, że związałem się na stałe z dziełem opieki nad niewidomymi, założonym przed stu laty przez sługę Bożą matkę Różę Czacką w Laskach pod Warszawą. Dzieło służy pomocą „niewidomym na duszy i na ciele”. Szeroka formuła charyzmatu dzieła pozwoliła mi połączyć pracę naukową z pomocą ludziom kalekim (nie tylko fizycznie, ale zwłaszcza duchowo). Wszak słowo Boże „jest pochodnią i światłem na mej ścieżce” (por. Ps 119, 105).

– Czym się zajmuje Ksiądz Profesor teraz, na emeryturze?

– Na pewno się nie nudzę. Mam sporą bibliotekę elektroniczną, która umożliwia mi stały kontakt z literaturą biblijną, bez konieczności wyjazdów. Piszę więc nadal prace z dziedziny moich zainteresowań profesjonalnych. Dziś są to zwłaszcza literatura apokryficzna i zwoje z Qumran. Pisma te są mało znane w Polsce, a ogromnie przydatne przy studiowaniu Pisma Świętego. Tłumaczę je zatem, korzystając z nowych edycji krytycznych, a następnie publikuję z myślą głównie o miłośnikach słowa Bożego. Prowadzę też nadal, w miarę możliwości, wykłady na Kursie Formacji Biblijnej w Lublinie. Kurs, zorganizowany przez ks. prof. Mirosława Wróbla, został zapoczątkowany przed dziesięciu laty i ciągle wzbudza wielkie zainteresowanie. Spotykam na tych zajęciach ludzi z całej Polski; ich pasja w zdobywaniu wiedzy biblijnej jest najlepszą zachętą do dalszej pracy dydaktycznej. Głównym jednak polem mojej pracy jest duszpasterstwo w Domu Pomocy Społecznej w Żułowie, o czym już wspominałem. Jestem tu kapelanem od siedmiu lat, od chwili przejścia na emeryturę. Pensjonariuszki domu to w większości osoby niewidome, absolwentki ośrodka szkolno-wychowawczego w Laskach. W ostatnich latach jednak Dom Nadziei w Żułowie przyjmuje także osoby starsze bez dysfunkcji wzroku. Przychodzą tu dlatego, że mają możliwość uczestnictwa w codziennej Mszy św. i nabożeństwach liturgicznych. Przy ośrodku dla niewidomych istnieje również Warsztat Terapii Zajęciowej dla niepełnosprawnych mieszkańców powiatu. Taka „koegzystencja” widzących z niewidomymi, choć początkowo budziła obawy, obecnie dobrze się sprawdza. Uczestnicy warsztatu chętnie pomagają niewidomym i biorą udział we wspólnych przedstawieniach i zabawach. Żułów jest miejscem naznaczonym obecnością ludzi głęboko religijnych, dlatego też tak chętnie przybywają tu wędrowcy z całej Polski, a nawet z zagranicy. W czasie niemieckiej okupacji ukrywali się tu m.in. ks. prof. Władysław Korniłowicz z KUL-u, a także jego wychowanek i następca w dziele Lasek – ks. Stefan Wyszyński, późniejszy biskup lubelski i Prymas Tysiąclecia. Pełniąc tu posługę kapłańską, czuję więź duchową z wielkimi poprzednikami, którzy zostawili wdzięczną pamięć pośród mieszkańców tego pięknego zakątka Polski. Mam nadzieję, że lata mojego pobytu w Żułowie nie będą zmarnowane. Trwając codziennie, wraz z siostrami i ich podopiecznymi, w medytacji nad słowem Bożym, czujemy się blisko Serca Jezusowego. Słowo Boże zaś jest niezawodną drogą do Serca Jezusowego. W obliczu wielkiej walki ideologicznej z prawdą konieczny jest stały kontakt ze słowem Bożym, które jest „żywe i skuteczne (...), zdolne osądzić pragnienia i myśli serca” (por. Hbr 4, 12). Przyszedł czas, by słowo płynące wprost z Serca Jezusowego stało się dla wszystkich wierzących pokarmem na życie wieczne.

2019-07-03 08:37

Oceń: 0 0

Reklama

Wybrane dla Ciebie

Czy słowo Boże może wychowywać?

Odpowiedź wydaje się oczywista. Z jednym zastrzeżeniem: że nie jest to byle jakie wychowanie i nie do byle czego.

Biblia jest podstawą naszej cywilizacji. Jest częścią naszego kodu kulturowego. A to oznacza, że kultura, w której żyjemy, została ukształtowana przez Biblię. I już samo to wystarczyłoby za odpowiedź na tytułowe pytanie. Wystarczyłoby rozsądnie myślącym, niekoniecznie wierzącym ludziom.

Rozsądny głos niewierzącego

Cztery lata temu Agnieszka Kołakowska, córka znamienitego filozofa, filolog klasyczny, tłumaczka i eseistka, postulowała na łamach Rzeczpospolitej: „Nie jestem osobą wierzącą, ale Biblia jest dla mnie najważniejszym tekstem literackim, największym dziełem naszej cywilizacji. (...) Wiem, że to utopia, pomysł nie do zrealizowania, ale bardzo bym chciała, by były w szkole zajęcia, na których dzieci po prostu czytałyby Biblię. Zajęcia obowiązkowe dla wszystkich. W świeckim państwie Biblia powinna być czytana niezależnie od religii, pochodzenia, poglądów politycznych. Powinna łączyć, a nie dzielić. Zwłaszcza Stary Testament, bo to on jest podstawą wspólnych dla wszystkich wartości”. Ten postulat mówi sam za siebie, ale zatrzymuje się w pół drogi.

Wierzący idzie dalej

Biblia nie jest jedynie „najważniejszym dziełem literackim”. Człowiek wierzący widzi w Piśmie Świętym coś więcej – działającego i mówiącego do nas Boga. W Pawłowym Liście do Tymoteusza znajdujemy fragment, który nie pozostawia w tym względzie wątpliwości: „Od lat bowiem niemowlęcych znasz Pisma święte, które mogą cię nauczyć mądrości wiodącej ku zbawieniu przez wiarę w Chrystusie Jezusie. Wszelkie Pismo jest przez Boga natchnione i pożyteczne do nauczania, do przekonywania, do poprawiania, do wychowania w sprawiedliwości – aby człowiek Boży był doskonały, przysposobiony do każdego dobrego czynu” (2 Tm 3, 14-17).

Z lektury przytoczonego tekstu wynika niedwuznacznie, że Pismo Święte – jako słowo Boże – jest, jeśli wolno użyć takiego sformułowania, narzędziem do wychowania człowieka. Kto biblijny przekaz bierze na poważnie, jak to winien czynić wierzący człowiek, kto żyje słowem Bożym, stara się nim kierować, ten na pewno dostrzeże, że w ten sposób Bóg go kształtuje, wychowuje, koryguje, prowadzi.

Określony cel

Mało tego, w Piśmie Świętym zawarty jest określony model wychowania, określony kształt, do którego ma prowadzić ów wychowawczy proces. Tu nie ma jakiejkolwiek drogi do jakiegokolwiek celu. To nie jest – myślmy dalej – jakaś tam droga, jedna z tysiąca możliwych, którą właściwie można tak sobie odrzucić, by wybrać inną. Kierując się Pismem Świętym, stajemy się ludźmi Boga. On nas wychowuje, upodabniamy się do Jego Syna. Ten „kształt” jest naszym celem. Stajemy się Jego rodziną, myślącą „po Bożemu” i działającą „po Bożemu”.

I znowu nie jest to jakaś abstrakcyjna figura stylistyczna, nie jest to poetycki obraz. Porównaj człowieka, który naprawdę słucha słów Pisma Świętego, z tym, który tego nie robi, a z całą pewnością dostrzeżesz między nimi różnicę. I to nie ogólną, ale w bardzo wielu konkretnych szczegółach życia.

CZYTAJ DALEJ

Czy aborcja we Francji będzie legalna aż do porodu?

2020-08-11 15:09

[ TEMATY ]

aborcja

Francja

pro‑life

Zffoto/fotolia.com

Ciosem nie do przyjęcia nazywały organizacje pro-life nową ustawę bioetyczną, którą przyjęło Francuskie Zgromadzenie Narodowe. Na początku mówiło się jedynie, że wprowadza ona zapłodnienie in vitro dla par lesbijskich i samotnych kobiet. Okazało się jednak, że ustawa, mocno kontestowana przez środowiska prorodzinne, przemyciła również „poprawkę” zezwalającą na aborcję aż do samego porodu - ze względu na „niepokój psychospołeczny” matki.

Zmiany w prawie bioetycznym były przedmiotem masowych protestów, które w ubiegłym roku przetoczyły się przez Francję. Po poprawkach Senatu, na początku tego roku, Zgromadzenie Narodowe powróciło jednak do forsowania bezprecedensowych zmian, wbrew opinii publicznej. Nowe prawo rozszerzyło dostęp do aborcji, zgodziło się na genetyczne modyfikowanie embrionów, chimery i finansowaną przez państwo sztuczną prokreację dla lesbijek i samotnych kobiet.

Organizacje pro-life wskazują, że pretekstem do rozszerzenia aborcji okazał się koronawirus. W czasie pandemii francuski minister zdrowia Olivier Véran nieformalnie zatwierdził „niepokój psychospołeczny” jako usprawiedliwienie dla aborcji po przekroczeniu jej ustawowego terminu. Do tej pory we Francji późne aborcje (po 12. tygodniu ciąży) wymagały zgody lekarza, a możliwość ich dokonania prawnie ograniczono do przypadków poważnych wad rozwojowych lub domniemanej niezdolności do życia dziecka poza organizmem matki, lub gdy ciąża zagraża jej życiu. Nowa ustawa bioetyczna radykalnie to zmienia.

„Francja, która przeżywa zimę demograficzną otworzyła na oścież drzwi kulturze śmierci, zadając samej sobie cios nie do przyjęcia” – podkreślają przedstawiciele organizacji prorodzinnych. Przypominają, że w tym kraju nie rodzi się już wystarczająca liczba dzieci, by zapewnić wymienialność pokoleniową. Wskazują zarazem, że określenie „niepokój psychospołeczny” jest tak niejasne i szerokie, że będzie wykorzystywane w każdym przypadku nieplanowanej lub powikłanej ciąży, a także utrudni wszelkie działania prewencyjne. „W ten sposób umierają cywilizacje, a geniusz ludzki zostaje unicestwiony. Tym, którzy przyjdą po nas, grozi wielkie niebezpieczeństwo” - napisał na Twitterze bp Bernard Ginoux. Odniósł się również do sposobu przegłosowania poprawek, w nocy, bez udziału wielu parlamentarzystów.

Ze względu na zmiany przegłosowane przez deputowanych, ustawa powróci do Senatu jeszcze w tym roku. Ostateczny głos w przypadku niewypracowania kompromisu będzie jednak należał do Zgromadzenia Narodowego. Przewiduje się, że decyzja zapadnie końcem roku.

CZYTAJ DALEJ

Kalisz: bp Buzun pielgrzymuje rowerem na Jasną Górę

2020-08-11 20:55

[ TEMATY ]

pielgrzymka

bp Buzun Łukasz

facebook.com/RadioRodzinaDiecezjiKaliskiej

45 rowerzystów wyruszyło dzisiaj z Kalisza w dwóch grupach w 19. Diecezjalnej Pielgrzymce Rowerowej na Jasną Górę, gdzie dotrą 13 sierpnia wraz z pielgrzymami 383. Pieszej Pielgrzymki Kaliskiej i 29. Diecezji Kaliskiej. Wśród pielgrzymów jest biskup pomocniczy diecezji kaliskiej Łukasz Buzun.

W związku ze stanem epidemii w tym roku pielgrzymka jest mniej liczna.

Pomysłodawcą pielgrzymki rowerowej jest Ireneusz Reder z Akcji Katolickiej Diecezji Kaliskiej. – Wcześniej organizowałem wyjazdy rowerowe po Polsce, a w 2000 r. pojechaliśmy do Rzymu. Potem pojawił się pomysł, aby pielgrzymować rowerami na Jasną Górę. Wtedy uzyskaliśmy aprobatę ówczesnego kierownika pielgrzymki ks. Krzysztofa Ordziniaka i tak to się zaczęło. Grupa rozrosła się i obecnie są dwie: kalisko-pleszewska i jarocińska, w których pielgrzymują rowerzyści z całej diecezji, a nawet spoza – powiedział w rozmowie z KAI Ireneusz Reder, który przewodzi grupie kalisko-pleszewskiej pod patronatem Akcji Katolickiej. Po raz drugi do grupy dołączył biskup pomocniczy diecezji kaliskiej Łukasz Buzun.

– Od dzieciństwa jeżdżę na rowerze. Bardzo to lubię. Pielgrzymowałem już kiedyś rowerem z diecezji białostockiej, z której pochodzę – mówi dla KAI biskup pomocniczy diecezji kaliskiej.

Duchowny dodaje, że pielgrzymka to przede wszystkim czas modlitwy. – Pielgrzymując wstępujemy do kościołów i zatrzymujemy się, aby pomodlić się przed Najświętszym Sakramentem. Pierwszy taki postój mamy w kościele pocysterskim w Ołoboku. Odmawiamy też Koronkę do Miłosierdzia Bożego i modlitwę brewiarzową. Dzień kończymy Apelem Jasnogórskim, a na różańcu modlimy się indywidualnie w czasie jazdy. Oczywiście, każdego dnia będziemy uczestniczyć we Mszy św. – podkreśla bp Buzun.

Koordynatorem grupy jarocińskiej jest ks. kan. Andrzej Piłat, proboszcz parafii Matki Bożej Fatimskiej w Jarocinie. Wśród pielgrzymów jest także ks. Tomasz Kubiak, proboszcz parafii św. Barbary w Magnuszewicach.

- Modlitwa na trasie wygląda inaczej niż w pielgrzymce pieszej. Pielgrzymowanie rozpoczęliśmy w kościele w Jarocinie modlitwą i błogosławieństwem i wyruszyliśmy do św. Józefa w Kaliszu, aby tutaj uczestniczyć wspólnie z drugą grupą we Mszy św. i dalej pielgrzymować na Jasną Górę. W drodze indywidualnie modlimy się i wspólnie na postojach. Nawiedzamy też cmentarz, aby pomodlić się przy grobie ks. Marka Kulawinka, który z nami też jeździł na Jasną Górę – mówi ks. kan. Andrzej Piłat.

Rowerzyści rozpoczęli pielgrzymkę od Mszy św. w Narodowym Sanktuarium św. Józefa w Kaliszu, której przewodniczył bp Łukasz Buzun.

W pielgrzymce rowerowej po raz siódmy uczestniczy pani Urszula. – Ta pielgrzymka będzie znamienna i na pewno zapisze się w naszej pamięci. Będziemy ją przeżywać inaczej ze względu na panującą sytuację związaną z epidemią koronawirusa. Zabieram ze sobą dużo intencji. Modlę się za wszystkie osoby, które zostają w Kaliszu, za całe miasto, a przede wszystkim za diecezję kaliską, która znalazła się w trudnej sytuacji. Będziemy to wszystko omadlać i wypraszać łaski u Matki Najświętszej – zaznaczyła rowerzystka z Kalisza.

Pani Grażyna co roku czuje potrzebę serca, aby pielgrzymować do Matki Bożej. – W tym roku jadę już ósmy raz. Jest to potrzeba serca, aby z podziękowaniami i prośbami ruszyć do naszej Matki. Moja mama jest bardzo chora i jadę prosić Matkę Bożą o zdrowie dla niej i błogosławieństwo dla całej mojej rodziny – powiedziała uczestniczka pielgrzymki z Jarocina.

Rowerzyści dotrą na Jasną Górę 13 sierpnia wspólnie z pątnikami 383. Pieszej Pielgrzymki Kaliskiej i 29. Diecezji Kaliskiej. Pielgrzymów w Częstochowie powita bp Łukasz Buzun.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Akceptuję