Złota kula słońca zsuwała się wolno w stronę horyzontu, rzucając długie płaty blasku zabarwionego resztką czerwieni. Szary mrok wypływał z krętych jerozolimskich uliczek. Pochylone postacie podążały szybko w stronę Wieczernika, gdzie przed trzema dniami Jezus wraz z uczniami spożywał Ostatnią Wieczerzę. Po niej nastąpiło to, co najgorsze nastąpić mogło. Wypadki potoczyły się niespodziewanie szybko. Wspomnienia snują się same:
Oto Ogród Oliwny i stracona godzina, gdy Jezus zlany krwawym potem modlił się do Ojca o oddalenie kielicha goryczy. A potem Judasz i zdradziecki pocałunek. A potem pałac namiestnika, bicze, ciernie i purpura narzucona wśród naigrawań na plecy Skrwawionego, Zeplwanego i Umęczonego. I kogut piejący i zdrada Piotra. A potem krwawe ślady stóp po kamieniach krzyżowej drogi, i Cyrenejczyk, i Weronika, i Matka Bolesna, i łotr skruszony, i ogólna panika zrozpaczonych, przestraszonych uczniów, którzy się spodziewali, że Ten, z którym przemierzali Galileę jest Mesjaszem zapowiadanym przez proroków, a On tymczasem zawisł na drzewie krzyża. Cóż za okrutna śmierć na drzewie hańby. Ponadto przybyły kobiety i oznajmiły, że Grób jest pusty, że Anioł Boży polecił udać się do Galilei i tam oczekiwać na spotkanie z Nim. W takiej sytuacji Wieczernik wydawał się wszystkim przystanią pewną i bezpieczną. Skupieni więc wokół stołu, zatrwożeni ostatnimi wydarzeniami, nie pamiętni Jego słów zapowiadających zmartwychwstanie, trwali w oczekiwaniu przy zamkniętych drzwiach.
Wtem znienacka stanął pośród nich Chrystus Zmartwychwstały i rzekł "Pokój wam". "Nie bójcie się. Jam jest". A to powiedziawszy ukazał im ręce i bok. "Czy macie co do jedzenia?". I jadł z nimi rybę i plaster miodu, i ganił ich, że zwątpili w zapowiedziane przez Niego zmartwychwstanie. W Wieczerniku zapanowała niezmierna radość - On jest, On żyje. Przez trzy dni byli sami, a teraz Umiłowany Mistrz był znów pośród nich, i jadł i pił, aż niespodzianie zniknął z ich oczu. On jest, On żyje. Nie mogli Go wprawdzie oglądać stale, nie mogli Go stale dotykać, ale zmartwychwstał i już nigdy nie będą sami, bo jak zapowiedział "jestem z wami po wszystkie dni, aż do skończenia świata" i "niebo i ziemia przeminą, ale słowa moje nie przeminą".
"Pokój wam" to życzenie również dla nas, by pokój, jako dar Zmartwychwstałego zapanował we wszystkich sercach, byśmy gromadząc się w kościele na Rezurekcji mogli głosić, że Chrystus zmartwychwstał i że żyje. Jest wśród nas obecny w wieloraki sposób; jest z nami, gdy się wspólnie modlimy, gdy okazujemy pomoc potrzebującym i życzliwość wobec siebie, jest obecny w słowie czytanym podczas liturgii, a w szczególny sposób jest obecny w Eucharystii, gdyż każda Msza św. jest bezkrwawą ofiarą Jego śmierci, jest także obecny, gdy zostaje pod postacią Chleba w Tabernakulum, jako pokarm na życie wieczne. Jezus żyje i od wieków przemierza naszą Galileę, aby być w życiu każdego z nas, każdego, nawet najbardziej zapomnianego i nikomu niepotrzebnego, jest z nami aż do skończenia świata. Potrzebujemy tylko szeroko otwartych oczu, potrzebujemy niezmąconej niczym radości Zmartwychwstania dokonanej w naszym życiu i wiary, że Bóg Ojciec, który Go wyrwał ze szponów śmierci, wskrzesi także i nas stworzonych na Swój obraz i podobieństwo.
A szary mrok naszego wieczernika i cienie zanikającego dnia rozjaśni światło Zmartwychwstania przy pustym Grobie Pańskim. Alleluja.