Reklama

Kościoły diecezji świdnickiej (2)

Kolegiata w Kłodzku

2019-07-24 11:33

Krzysztof Zaremba
Edycja świdnicka 30/2019, str. 1, 4-5

Krzysztof Zaremba
Kolegiata kłodzka widok z zewnątrz

Kościół pw. Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Kłodzku to najstarsza zachowana świątynia w mieście i jedna z najpiękniejszych w całej diecezji świdnickiej

Ziemia kłodzka była w XI i XII wieku spornym terytorium pomiędzy Polską a Czechami. W 1137 r. po podpisaniu pokoju przez króla Bolesława Krzywoustego i księcia Sobiesława I ziemia ta, jak się miało okazać, na długie lata związana została z państwem czeskim.

Kamień węgielny pod budowę obecnego kościoła parafialnego pw. Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Kłodzku położony został przez joannitów po 1344 r. z inicjatywy związanego z miastem arcybiskupa praskiego Arnošta z Pardubic, który budowę świątyni potraktował jako wotum za uzyskanie przez Czechy metropolii kościelnej i uniezależnienie od Kościoła niemieckiego. Przed śmiercią w 1364 r. arcybiskup Arnošt zapisał na budowę kościoła duże sumy pieniędzy. W początkowej fazie jego wznoszenie nie przebiegało pomyślnie. Do czasu wojen husyckich (1419-34) budowniczowie świątyni zdołali podciągnąć mury trójnawowej bazyliki. Prace nabrały tempa od 2. poł. XV wieku.

W latach 1462-68 budowano południową wieżę nazwaną Białą, na której umieszczono krzyż maltański z datą „1465”. Budowa wieży północnej nazwanej Czarną rozpoczęła się w 1487 r., a zakończyła dopiero w latach 20. XVI wieku. W 1482 r. przy północnej elewacji dobudowana została piękna czteroprzęsłowa kaplica zwana Ogrójcem. W latach 1487-90 wykonano sklepienia naw bocznych. Od strony południowej dobudowano zakrystię oraz kaplicę św. Jakuba, którą poświęcono w 1503 r. Sklepienie nawy głównej wykonano w latach 1522-55.

Reklama

W czasach reformacji kościół Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Kłodzku zajęli protestanci. Katolikom na swoje nabożeństwa udało się zachować jedynie część nawy południowej i kaplicę św. Jakuba. W 1624 r. świątynię przejęli jezuici, którzy przybyli do Kłodzka pod koniec XVI wieku. Od razu rozpoczęli barokową przebudowę kościoła oraz wznoszenie kolegium jezuickiego. W 2. poł. XVII wieku przy nawie południowej wybudowano trzy kaplice z zakrystią, a w nawach bocznych empory skierowane ku nawie głównej. W 1683 r. wybudowano Kaplicę Zmarłych, gdzie pochowano jej fundatora – hrabiego Montaniego z Ołdrzychowic Kłodzkich. Podczas modernizacji wnętrza kościoła w latach 1660-70 pracowali sztukatorzy sprowadzeni z północnych Włoch. W 1. poł. XVIII wieku tworzony był wystrój kościoła, który w większości zachował się do dnia dzisiejszego, powstały wtedy między innymi dzieła autorstwa kłodzkiego artysty Michała Klahra: ambona, ołtarze, konfesjonały, chór i prospekt organowy. Prezbiterium oraz bogato zdobiony ołtarz główny autorstwa Krzysztofa Tauscha pochodzą z lat 1727-29. W ołtarzu umieszczona jest bogato zdobiona, pochodząca z XV wieku gotycka figura Kłodzkiej Madonny wykonana z drewna cedrowego. Po jednej stronie ołtarza umieszczona została rzeźba św. Piotra, a po drugiej rzeźba św. Jana Chrzciciela. Kamienne balaski wykonano pod koniec XVII wieku. Ołtarz św. Ignacego Loyoli, wykonany w latach 1712-13, ustawiony jest w absydzie nawy południowej, natomiast ołtarz Franciszka Ksawerego, wykonany w 1739 r., zamyka nawę północną. Przy filarach naw bocznych znajduje się pięć ołtarzy bocznych: Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny, Nawiedzenia, św. Alojzego Gonzagi, św. Barbary i św. Anny Samotrzeciej. W kaplicy św. Jakuba umieszczona jest cenna gotycka figurka Madonny z czyżykiem, pochodząca z końca XIV wieku. Na uwagę zasługuje również nagrobek Arnošta z Pardubic wykonany pod koniec XIV wieku – na tumbie wykonanej z czerwonego marmuru znajduje się rzeźba przedstawiająca leżącą postać arcybiskupa wykonana z białego wapienia. W 1864 r. nagrobek przeniesiono do nawy północnej, a w jego miejsce ustawiono biały, marmurowy pomnik klęczącego arcybiskupa Arnošta, wykonany przez czeskiego rzeźbiarza Jana Jandę. Naprzeciwko portalu głównego wejścia do świątyni znajduje się posąg św. Jana Nepomucena, pochodzący z 1720 r., otoczony kamienną balustradą z figurami aniołków.

Po ponad 300 latach budowy kłodzki kościół Wniebowzięcia NMP przybrał formę, która w niemal niezmienionym kształcie przetrwała do czasów współczesnych. Ostatecznie powstała monumentalna późnogotycka świątynia z kamiennymi murami, stylem nawiązująca do gotyku praskiego. Wnętrze kościoła posiada wystrój głównie barokowy.

W wyniku I wojny śląskiej wchodzące dotąd w skład monarchii austriackiej hrabstwo kłodzkie w 1742 r. przeszło pod panowanie Prus.

W 1776 r., trzy lata po kasacie Zakonu Jezuitów, patronat nad kościołem Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Kłodzku przejął Królewsko-Pruski Zarząd Szkół. Po przywróceniu zakonu w 1814 r. do kłodzkiego kościoła powrócili jezuici i pełnią tu swą posługę do dnia dzisiejszego.

Po zakończeniu II wojny światowej i zmianie granic wraz z ludnością polską do Kłodzka z czasem przybyli polscy jezuici, podejmując tu pracę duszpasterską. 15 sierpnia 2016 r. kościół podniesiony został do rangi kolegiaty.

Tagi:
Kościół

Reklama

Hołd z kwiatów dla Niepokalanej

2019-12-06 08:23

o. Waldemar Pastusiak

8 grudnia Kościół świętuje uroczystość Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny. W tym dniu na Jasnej Górze, zgodnie z już kilkuletnim zwyczajem, przed figurą Maryi Niepokalanej na placu przed Szczytem, zostaną złożone wiązanki białych kwiatów

Tradycja jasnogórskiego hołdu z kwiatów dla Niepokalanej trwa od 8 grudnia 2009 r., kiedy to w odbyło się poświęcenie nowej figury Matki Bożej na kolumnie przed Szczytem jasnogórskim. Po poświęceniu figury abp Stanisław Nowak, ówczesny metropolita częstochowski, odmówił Akt Zawierzenia Matce Bożej. Wierni ułożyli wokół kolumny przyniesione przez siebie białe kwiaty.

Program uroczystości:

16.15 - Nieszpory ku czci Najświętszej Maryi Panny Niepokalanej, Kaplica Matki Bożej

17.00 - Procesja światła do figury Niepokalanej

17.15 - Modlitwa i złożenie kwiatów przy figurze Niepokalanej

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Dzieją się cuda

2019-06-12 09:02

Jolanta Marszałek
Niedziela Ogólnopolska 24/2019, str. 20-21

Od kilku miesięcy w parafii pw. Ducha Świętego w Nowym Sączu znajdują się relikwie św. Szarbela z Libanu. I dzieją się cuda. Ludzie doznają wielu łask, także uzdrowienia. Jedną z uzdrowionych jest Barbara Koral – żona Józefa, potentata w branży produkcji lodów, i matka trójki dzieci. Cierpiała na raka trzustki, po którym nie ma śladu. 17 maja br. publicznie podzieliła się swoim świadectwem

Wikipedia

W październiku ub.r. wykryto u mnie nowotwór złośliwy trzustki – opowiada Barbara Koral. – Przeżyłam szok. Ale głęboka wiara i ufność w łaskawość Boga wyjednały mi pokój w sercu. Leżałam w szpitalu w Krakowie przy ul. Kopernika, nieopodal kościoła Jezuitów. Dzieci i mąż byli ze mną codziennie. Modliliśmy się do Jezusa Przemienionego za wstawiennictwem św. Jana Pawła II oraz św. Szarbela. Zięć Piotr przywiózł od znajomego księdza płatek nasączony olejem św. Szarbela. Codziennie odmawialiśmy nowennę i podczas modlitwy pocierałam się tym olejem. Czułam, że mając św. Szarbela za orędownika, nie zginę – wyznaje.

Przypadek beznadziejny

Operacja trwała ponad 6 godzin. Po otwarciu jamy brzusznej większość lekarzy odłożyła narzędzia i odeszła od stołu, stwierdziwszy, że przypadek jest beznadziejny. Jednak profesor po kilku minutach głębokiego namysłu wznowił operację. Usunął raka. Operacja się udała.

– Byłam bardzo osłabiona – opowiada p. Barbara – tym bardziej że 3 tygodnie wcześniej przeszłam inny zabieg, również w pełnej narkozie. Nic nie jadłam i czułam się coraz słabsza.

W trzeciej dobie po operacji chora dostała wysokiej gorączki, dreszczy. Leżała półprzytomna i bardzo cierpiała. – Momentami zdawało mi się, że ktoś przecina mnie piłą na pół. Zwijałam się wtedy w kłębek i modliłam cichutko do Pana Boga z prośbą o pomoc w cierpieniu i ulgę w niesieniu tego krzyża.

Lekarze robili, co mogli. Podawali leki w zastrzykach, kroplówkach, by wzmocnić chorą. Nic nie działało. Pobrano krew na badanie bakteryjne. Okazało się, że jest zakażenie bakterią szpitalną, bardzo groźną dla organizmu. Zdrowe osoby zakażone tą bakterią mają 50-procentową szansę na przeżycie. Chorzy w stanie skrajnego wycieńczenia są praktycznie bez szans.

Zawierzenie Bogu

– Rozmawiałam z Bogiem – opowiada p. Barbara. – Pytałam Go, czy po tym, jak wyrwał mnie ze szponów śmierci w czasie operacji, teraz przyjdzie mi umrzeć. Prosiłam z pokorą i ufnością: „Panie Jezu, nie wypuszczaj mnie ze swoich objęć. Uzdrów mnie, kochany Zbawicielu”. Całym sercem wołałam w duchu: „Jezu, zawierzam się Tobie, Ty się tym zajmij!”.

W tym czasie parafia pw. Ducha Świętego w Nowym Sączu, do której należy rodzina Koralów, czekała na relikwie św. Szarbela (relikwie pierwszego stopnia – fragment kości). Przywiózł je z Libanu poprzedni proboszcz – ks. Andrzej Baran, jezuita, który był tam na pielgrzymce wraz z kilkoma parafianami. Zawieźli też spontanicznie zebraną przez ludzi ofiarę dla tamtejszych chrześcijan. Wiadomo bowiem, że św. Szarbel jest szczególnie łaskawy dla tych, którzy modlą się za Liban. Relikwie, zgodnie z pierwotnym przeznaczeniem, miały trafić do ks. Józefa Maja SJ w Krakowie. On zgodził się przekazać je do Nowego Sącza i osobiście je tam w styczniu br. zainstalował.

Interwencja św. Szarbela

– W dniu, w którym pojechałem po relikwie do Krakowa – opowiada ks. Józef Polak, jezuita, proboszcz parafii pw. Ducha Świętego w Nowym Sączu – wstąpiłem do naszej WAM-owskiej księgarni, żeby nabyć jakąś pozycję o św. Szarbelu, bo przyznam, że sam niewiele o nim wiedziałem. Wychodząc z księgarni, spotkałem Józefa Korala z córką. Wiedziałem, że p. Barbara jest bardzo chora. Opowiedzieli mi, że wracają ze szpitala i że sytuacja jest bardzo poważna. Relikwie miałem ze sobą od dwóch godzin. Niewiele się zastanawiając, poszliśmy na oddział.

– W pewnym momencie usłyszałam głos męża – opowiada p. Barbara. – Bardzo mnie to zdziwiło, bo przecież był u mnie przed chwilą i razem z córką poszli do kościoła obok szpitala na Mszę św. Po chwili zobaczyłam męża i córkę. Już nie byli przygnębieni i smutni. Twarze rozjaśniał im szeroki uśmiech. Razem z nimi był ksiądz proboszcz Józef Polak. Przyniósł ze sobą do szpitala relikwie św. Szarbela...

Ksiądz wraz z obecnymi odmówił modlitwę do św. Szarbela. Następnie podał chorej do ucałowania relikwiarz. – Już w trakcie modlitwy nie czułam bólu – wyznaje p. Barbara. – Stałam się bardziej przytomna. Kiedy ucałowałam kości św. Szarbela, nie myślałam, czy to będzie uzdrowienie – ja byłam tego pewna. Nie mam pojęcia, skąd się wzięła ta pewność.

Święty kontra bakterie

– Gdy wchodziłem do szpitala – opowiada ks. Polak – wiedziałem, że na oddziale jest jakieś zakażenie. Podałem p. Barbarze relikwiarz do ucałowania. Zobaczyła to pielęgniarka. Wyjęła mi relikwiarz z ręki, spryskała go jakimś środkiem i włożyła pod wodę. „Co pani robi?” – zapytałem. „Muszę to zdezynfekować”. „Ale on nie jest wodoszczelny” – wyjaśniłem, nie wiedząc, że chodzi jej o to, by zewnętrzne bakterie się nie rozprzestrzeniały. To był koniec wizyty.

Następnego dnia rano okazało się, że na oddziale bakterii już nie było. To był kolejny „cud” św. Szarbela. Badania z krwi potwierdziły, że również chora nie ma w sobie bakterii. Lekarze w zdumieniu patrzyli na wyniki. Dla pewności powtórzyli badania.

– Byłam zdrowa – opowiada p. Barbara. – Powoli zaczęłam nabierać siły i radości życia. Cała moja rodzina i przyjaciele, którzy byli ze mną w czasie choroby, którzy wspierali mnie modlitwą i dobrym słowem, są wdzięczni św. Szarbelowi. Błogosławimy go za to, że się mną zajął, że uprosił dla mnie u Boga Wszechmogącego łaskę uzdrowienia. Bogu niech będą dzięki i św. Szarbelowi!

Wiara w orędownictwo

W parafii pw. Ducha Świętego w Nowym Sączu w trzecie piątki miesiąca o godz. 18 odprawiana jest Msza św. z modlitwą o uzdrowienie, następnie mają miejsce: adoracja, błogosławieństwo Najświętszym Sakramentem, namaszczenie olejem św. Szarbela i ucałowanie relikwii świętego. Wielu ludzi przychodzi i prosi o jego wstawiennictwo. Św. Szarbel jest niezwykle skutecznym świętym, wyprasza wiele łask, pokazuje, że pomoc Boga dla ludzi, którzy się do Niego uciekają, może być realna. – Nie ma jednak żadnej gwarancji, że ten, kto przyjdzie do św. Szarbela, będzie natychmiast uzdrowiony – przyznaje ks. Józef Polak. – Czasami to działanie jest inne. Łaska Boża działa według Bożej optyki, a nie naszych ludzkich życzeń. Święci swoim orędownictwem mogą ludzi do Kościoła przyciągać i to czynią, także przez cuda. Wystarczy popatrzeć, jak wiele osób uczestniczy w Mszach św. z modlitwą o uzdrowienie.

* * *

Ojciec Szarbel Makhlouf

maronicki pustelnik i święty Kościoła katolickiego. Żył w XIX wieku w Libanie

23 lata swojego życia spędził w pustelni w Annaja. Tam też zmarł.

Po pogrzebie o. Szarbela miało miejsce zadziwiające zjawisko. Nad jego grobem pojawiła się niezwykła, jasna poświata, która utrzymywała się przez wiele tygodni. Łuna ta spowodowała, że do grobu pustelnika zaczęły przybywać co noc rzesze wiernych i ciekawskich. Gdy po kilku miesiącach zaintrygowane wydarzeniami władze klasztoru dokonały ekshumacji ciała o. Szarbela, okazało się, że jest ono w doskonałym stanie, zachowało elastyczność i temperaturę osoby żyjącej i wydzielało ciecz, którą świadkowie określali jako pot i krew. Po umyciu i przebraniu ciało o. Szarbela zostało złożone w drewnianej trumnie i umieszczone w klasztornej kaplicy. Mimo usunięcia wnętrzności i osuszenia ciała zmarłego dalej sączyła się z niego substancja, która została uznana za relikwię. Różnymi sposobami próbowano powstrzymać wydzielanie płynu, ale bezskutecznie.

W ciągu 17 lat ciało pustelnika było 34 razy badane przez naukowców. Stwierdzili oni, że zachowuje się w nienaruszonym stanie i wydziela tajemniczy płyn dzięki interwencji samego Boga.

W 1965 r., pod koniec Soboru Watykańskiego II, o. Szarbel został beatyfikowany przez papieża Pawła VI, a 9 października 1977 r. – kanonizowany na Placu św. Piotra w Rzymie. Kilka miesięcy przed kanonizacją jego ciało zaczęło się wysuszać.

Od tej pory miliony pielgrzymów przybywają do grobu świętego, przy którym dokonują się cudowne uzdrowienia duszy i ciała oraz nawrócenia liczone w tysiącach.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Szczyrk: modlitwa za ofiary wybuchu gazu

2019-12-08 21:27

rk / Szczyrk (KAI)

W intencji ofiar niedawnej katastrofy, ich bliskich, a także wszystkich, którzy nieśli i wciąż niosą pomoc modlono się 8 grudnia św. w kościele parafialnym w Szczyrku. Wielu uczestników Mszy św. wspominało zmarłych tragicznie sąsiadów i przyjaciół.

Foto-Rabe/pixabay.com

Proboszcz parafii św. Jakuba Apostoła ks. Andrzej Loranc, który przewodniczył liturgii, wyjaśnił, że jest to modlitwa, w której wierni proszą, „by tych, którzy ucierpieli w katastrofie, objąć modlitwą”, a także „prosić o Boże błogosławieństwo dla tych, którzy żyją, a dla tych, którzy odeszli, o życie wieczne”.

„Przychodzimy pełni bólu, smutku, przygnębienia. Przechodzimy też pełni nadziei, jako ludzie wierzący” – dodał i wskazał na Maryję , która stała pod krzyżem swojego Syna. „Ona umiała zawierzyć Bogu. Prośmy o to, abyśmy i my potrafili” – dodał kapłan.

W kazaniu ks. Andrzej Sander wspomniał o jednej z ofiar tragedii, która miała przystąpić w przyszłym roku do I komunii świętej. „Otrzymujecie dziś medaliki z Matką Bożą, a nasza koleżanka Michalina już ją widzi. Jest razem z nią” – tłumaczył obecnym na modlitwie koleżankom i kolegom nieżyjącej dziewczynki.

W wyniku wybuchu gazu, do którego doszło 4 grudnia, pod gruzami domu, należącego do jednej rodziny, zginęło osiem osób, w tym czworo dzieci.

Caritas bielsko-żywiecka poinformowała, że środki finansowe przeznaczone na pomoc dla najbliższych ofiar katastrofy w Szczyrku należy wpłacać na rachunek bankowy diecezjalnej Caritas: 47 1240 1170 1111 0010 6323 0610 z dopiskiem: Pomoc Szczyrk.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Rozumiem