Reklama

Wiara

Notatnik duszpasterski

Chrześcijaństwo mierzone gościnnością

Miarą wiary jest gościnność

Niedziela Ogólnopolska 32/2019, str. 22

[ TEMATY ]

bp Andrzej Przybylski

Notatnik duszpasterski

Archiwum pielgrzymki

Dodaj nasz portal do preferowanych źródeł Google
Artykuły z niedziela.pl będą pojawiać się częściej w Twoich wynikach wyszukiwania

Gościnność to w Biblii jedna z najważniejszych cnót. Ludzie Boga byli przekonani, że gdy przyjmuje się pielgrzyma, to tak, jakby się przyjmowało samego Boga. Pamiętamy Abrahama z wielką hojnością przyjmującego trzech mężczyzn, którzy okazali się uobecnieniem samego Boga. Jezus jest nieustannie w drodze i jeśli ktoś chce Go spotkać, musi być gotowy w każdej chwili na Jego przyjście. Gościnność jest więc nie tylko gestem ludzkiej wrażliwości i kultury, ale ma bardzo głęboki wymiar religijny. Myślę o tym w czasie, kiedy do Częstochowy przybywają liczne pielgrzymki. Cieszę się, że dotarli do Matki ze swoimi intencjami i składają Bogu swój pielgrzymi trud.

Pielgrzymka to przede wszystkim droga. Wiem, ile dni drogi mają za sobą ci, którzy wędrują z Helu, Ełku, Elbląga, ze Szczecina, a nawet z Warszawy, Krakowa czy Łodzi. Na tych drogach pielgrzymi mijają tysiące miejscowości, w których proszą o nocleg czy pożywienie. Pielgrzymka to nie tylko łaska dla pielgrzymów, ale także możliwość uzyskania wielu duchowych łask dla tych, którzy ich przyjmują. Ze swojego pielgrzymowania pamiętam takie parafie, gdzie proboszcz wychodził z wiernymi, żeby witać pielgrzymów, a potem uroczyście, z feretronami, wprowadzał ich do parafialnej świątyni. Ale pamiętam też smutne, zamknięte kościoły, przy których pielgrzymi adorowali Jezusa mimo zamkniętych drzwi. To był dla nas wyraźny sygnał zarówno żywotności parafii, jak i duchowej wrażliwości jej duszpasterzy. Zadziwiał mnie też obraz wiosek, w których najuboższe domy i ich podwórka przypominały pola namiotowe, na których było pełno gości, a obok były piękne, bogate domy, z wielkimi placami, szczelnie chronione przed pielgrzymami. Wtedy się czuło, po raz kolejny, że miarą wiary jest gościnność.

Na szczęście każdy chyba pielgrzym najbardziej zapamięta otwarte serca spotykanych po drodze ludzi, całe miasteczka i wioski zmobilizowane do przyjmowania i wykarmienia nawet tysięcy pielgrzymów. A najpiękniejsze jest to, że kiedy stoi się już przed obrazem Matki Bożej Częstochowskiej, to się już nie pamięta tych zamkniętych i nieżyczliwych miejsc, a uwielbia się Boga za dobrych i gościnnych ludzi spotkanych w drodze.

Pomóż w rozwoju naszego portalu

Wspieram

2019-08-06 09:21

Bądź na bieżąco!

Zapisz się do newslettera

Oceń: 0 0 dodaj do źródeł Google

Reklama

Wybrane dla Ciebie

Jak robić zdjęcia w kościele?

Ojciec Święty Franciszek powiedział kiedyś z niepokojem: „Gdy na Mszy św. mówię słowa: «W górę serca», to często zamiast serc wzniesionych w górę widzę wzniesione w górę telefony komórkowe, aparaty fotograficzne czy smartfony”. Całą duszą popieram ten niepokój! Chciałbym czasem tych miłośników zdjęć zaprosić na ambonę, żeby zobaczyli, jak to jest, kiedy się ludziom głosi słowo Boże, a przed ołtarzem biega we wszystkie strony fotograf, który rozprasza całe zgromadzenie liturgiczne. Żeby zobaczyli, jak najświętsze czynności w Liturgii muszą się podporządkować sesji zdjęciowej, bo tak angażują ludzi, że ich serca zamiast przy Bogu są przy fotografie. Często sami sobie jesteśmy winni, bo to przecież od nas zależy mądrość w korzystaniu z ogólnie dziś dostępnych narzędzi do robienia zdjęć. Czy i jak można więc robić zdjęcia w kościele?
CZYTAJ DALEJ

Wpierw wycierpieć i być odrzuconym

[ TEMATY ]

Ks. Krzysztof Młotek

Glossa Marginalia

pexels.com

Lekcjonarz daje dziś rzadkość, fragment najkrótszego listu Pawła, bilecik do Filemona w sprawie zbiegłego niewolnika Onezyma. List jest arcydziełem chrześcijańskiej perswazji. Paweł mógłby rozkazać, „choć z całą swobodą mogę w Chrystusie nakładać na ciebie obowiązek”, wybiera jednak prośbę: „zamiast tego proszę cię przez wzgląd na miłość”. Starzec i więzień prosi właściciela o los niewolnika. Hierarchia świata zostaje zawieszona przez wzgląd na miłość. Gra słów przenika cały list. Onēsimos znaczy „pożyteczny”, a Paweł żartuje z powagą, że ten ongiś „nieużyteczny” (achrēstos) teraz jest „bardzo użyteczny” (euchrēstos), i słychać w tym jeszcze jedno echo, Christos. Zbiegły niewolnik stał się w więzieniu dzieckiem Pawła: „którego zrodziłem w kajdanach”. Odesłanie go jest wyrwaniem sobie serca: „jego, to jest serce moje, odsyłam”. Prośba ma jasny kierunek: „może bowiem po to oddalił się od ciebie na krótki czas, abyś go odebrał na zawsze, już nie jako niewolnika, lecz więcej niż niewolnika, jako brata umiłowanego”. Paweł nie ogłasza abolicji, pisze list prywatny w jednej sprawie. A jednak w tym liściku tkwi materiał wybuchowy, który pracował wieki: „już nie jako niewolnika, lecz jako brata”. Braterstwo w Chrystusie podminowało niewolnictwo skuteczniej niż dekrety. Instytucja, w której właściciel i niewolnik klękają przy jednym stole eucharystycznym jako bracia, nosi w sobie własny koniec. Finał listu jest czekiem: „jeżeli wyrządził ci jaką szkodę lub winien cokolwiek, policz to na mój rachunek. Ja, Paweł, piszę to moją ręką: ja uiszczę odszkodowanie”. Ego apotisō to formuła zobowiązania dłużnego, własnoręczny skrypt. Paweł czyni z siebie poręczyciela winowajcy. Trudno o czystszą imitację Chrystusa, który nasze długi policzył na swój rachunek. Wstawiennictwo, które nie chce nic kosztować wstawiającego się, jest tylko opinią. Pawłowe kosztuje podpis.
CZYTAJ DALEJ

Św. Jozafat Kuncewicz - zdobywca ludzkich dusz

2026-11-12 14:17

[ TEMATY ]

św. Jozafat Kuncewicz

zdobywca

ludzkich dusz

Vatican Media

Relikwie św. Jozafata Kuncewicza w Bazylice Watykańskiej

Relikwie św. Jozafata Kuncewicza w Bazylice Watykańskiej

Pierwszy kanonizowany święty Kościoła greckokatolickiego. 12 listopada przypada wspomnienie św. Jozafata Kuncewicza, biskupa i męczennika. Jego relikwie znajdują się w Bazylice św. Piotra w Watykanie, a fragment w katedrze greckokatolickiej w Przemyślu oraz w kościele Narodzenia NMP w Białej Podlaskiej, gdzie przez ponad 150 lat spoczywało ciało świętego.

Św. Jozafat, który poniósł śmierć męczeńską za głoszenie potrzeby jedności chrześcijan wschodnich i zachodnich - jest patronem pojednania. Dziś przed jego relikwiami i obrazem w Białej Podlaskiej wiele rodzin z całej Polski wyprasza zgodę w skłóconych rodzinach. Za jego pośrednictwem warto modlić się również o pojednanie w Ojczyźnie, do którego wzywają biskupi i Papież.
CZYTAJ DALEJ

Reklama

Najczęściej czytane

REKLAMA

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Akceptuję