Reklama

Niedziela Małopolska

Pod patronatem „Niedzieli”

Zarabiają na nowy dom

– Mam nadzieję, że Kraków usłyszał i usłyszy jeszcze nie raz o tej misji, z którą tu przybyliście, o misji miłości, misji zmiękczania ludzkich serc – mówiła po przedstawieniu pt. „Opowieść o Małym Księciu” Małgorzata Morawiec, która zaprosiła artystów ze Środowiskowego Domu Samopomocy (ŚDS) w Skawinie na Aquariusa, pierwszą barkę na Wiśle przy Moście Dębnickim

Niedziela małopolska 32/2019, str. 6

[ TEMATY ]

kultura

Maria Fortuna-Sudor

– „Opowieść o Małym Księciu” to spektakl o lęku i nadziei człowieka, który staje wobec trudnych wyborów – mówi Stanisława Szczepaniak (czwarta z prawej)

Informację o wydarzeniu organizatorzy zdecydowali się nagłośnić w przestrzeni publicznej; gdy w czwartek 25 lipca, przed godz. 19. spieszyłam na przedstawienie, usłyszałam z barki propozycję skierowaną do przebywających nad Wisłą krakowian i turystów: – Zapraszamy na przedstawienie o Małym Księciu! Trwający pół godziny spektakl można obejrzeć za darmo…” Słowa piosenki: „W maleńkiej róży kochał się książę na jednej z wielu gwiazd…” popłynęły w przestrzeń nad Wisłą. I szkoda, że tak niewiele osób odpowiedziało na zaproszenie. Bo była okazja, aby się wzruszyć i przeżyć niezwykłe chwile.

Motywują do refleksji

Spektakl, grany przez niepełnosprawnych artystów z ŚDS w Skawinie, porusza aktualne problemy; to kwestia przyjęcia i akceptacji osób niepełnosprawnych intelektualnie w społeczeństwie. Wzrusza historia małżeństwa, które dowiaduje się, że ich upragnione dziecko ma jeden chromosom więcej, a anioł i demon, walczący o być albo nie być nienarodzonego, dostarczają widzowi silną dawkę emocji i motywują do refleksji. Po spektaklu artyści z zespołu Krewni Pana Boga; Jan, Józef, Ania, Piotr, Jadzia, Aga, Halina, Agata, Andrzej, Iza, Mateusz, Kasia, Mirek, Katarzyna, Marek i Marta, z którymi gościnnie wystąpił Szymon Łuszczka, zebrali zasłużone brawa i zostali obdarowani różami.

– „Opowieść o Małym Księciu” to w ostatnich latach najchętniej wystawiana przez nas etiuda teatralna – informuje Stanisława Szczepaniak, kierownik ŚDS w Skawinie, równocześnie autorka przedstawienia i jego reżyser. Zauważa, że byłoby wielkim uproszczeniem powiedzieć, że to opowieść o osobach z Zespołem Downa, zagrożonych aborcją. I wyjaśnia: – To spektakl o lęku i nadziei człowieka, który staje wobec trudnych wyborów. To przedstawienie ukazujące samotność człowieka wobec cierpienia, którego nie rozumie i wobec obcego, którego się boi. Moja rozmówczyni przyznaje, że teatr jest jedną z form terapii w skawińskim ośrodku. Dodaje: – Pomysł na teatr zrodził się, bo zaistniała taka potrzeba. Co roku, z okazji świąt, staramy się prezentować efekty pracy naszych uczestników, a ponieważ nie wszyscy mają zdolności plastyczne lub muzyczne, więc pomyśleliśmy o teatrze. I jak się okazuje, zdecydowana większość ma zdolności aktorskie.

Reklama

Jest i drugi powód prezentowania spektaklu. Sebastian Banasiewicz, zajmujący się m.in. marketingiem w ramach aktywności Krakowskiej Grupy Amnis, która wspierała inicjatywę zaprezentowania „Opowieści o Małym Księciu” na barce, w piśmie do redakcji napisał m.in.: „Środowiskowy Dom Samopomocy w Skawinie potrzebuje natychmiastowego remontu...”

Zainicjowali akcję

Po przedstawieniu Stanisława Szczepaniak poinformowała: – Tym występem rozpoczynamy dużą akcję: „Stacja nasz dom”. Prosimy państwa, byście nas wspierali. Zbieramy środki na rozbudowę naszego domu, a właściwie na budowę. W tym, gdzie jesteśmy, brakuje miejsca na prowadzenie zajęć. Podkreśliła, że mieszkańcy domu nie chcą pieniędzy za darmo. Sebastian Banasiewicz przekonuje, że warto wesprzeć inicjatywę. Podpowiada: – Można zaprosić grupę do parafii, szkoły czy w inne miejsce. Zbiórka datków po takim przedstawieniu jest dobrowolna.

W rozmowie z „Niedzielą” Stanisława Szczepaniak informuje: – Jesteśmy przy parafii św. Apostołów Szymona i Judy Tadeusza w Skawinie od ponad 14 lat. Na potrzeby naszego ośrodka ówczesny proboszcz, ks. Edward Ćwik przekazał budynek z lat 50-tych, który wymaga pilnego remontu i rozbudowy, bo my się tam zwyczajnie nie mieścimy.

Reklama

Pani Stasia, jak mówią do niej podopieczni i ich rodzice, przyznaje jednak, że w trakcie kolejnych występów grupy w różnych miejscach (trzykrotnie prezentowali się m.in. w więzieniu w Wadowicach!) uświadomiła sobie, że dom jest sprawą drugorzędną. Przekonuje: – Zespół przemawia do widzów na różne sposoby, porusza w spektaklach istotne sprawy. Mamy świadomość, że jesteśmy potrzebni!

Zachęcam do wsparcia inicjatywy. Na pewno warto zaprosić grupę z wybranym spektaklem (kontakt i więcej o grupie na stronie www.sds-skawina.pl). Oczywiście, można wpłacić dowolną kwotę na konto ŚDS (Krakowski Bank Spółdzielczy): 60 8591 0007 0310 0563 7650 0002 z dopiskiem „darowizna na rozbudowę”.

2019-08-06 09:22

Oceń: 0 0

Reklama

Wybrane dla Ciebie

Stary – znaczy piękny

2020-07-14 09:42

Niedziela Ogólnopolska 29/2020, str. 40-41

[ TEMATY ]

historia

kultura

Starowiśnicki kościół od strony południowej

Przyznaję, że nie znałam starowiśnickiego kościoła. Z okazji 500-lecia jego trwania przybyłam, zobaczyłam i się nim zachwyciłam.

Miłośnicy sztuki zapewne znają tutejszy zamek – siedzibę kolejnych pokoleń Kmitów, a potem Lubomirskich. Zdecydowanie mniej osób wie, że nieopodal stoi zabytkowy kościół św. Wojciecha BM. Świątynia, jej wyposażenie i wystrój aż się proszą, aby przy planowaniu zwiedzania Bochni czy Nowego Wiśnicza uwzględnić czas na nawiedzenie tego pięknego domu Bożego.

Teraźniejszość i przeszłość

Górujący nad okolicą budynek sakralny uświadamia, że w tym miejscu od wieków Polacy wyznawali wiarę w jednego Boga, a historia budowy świątyni, jej dzieje i wyposażenie pokazują, że choć czasy były różne, to zawsze znaleźli się wierni, którzy starali się, aby ich kościół był piękny. Przez ostatnie dwie dekady działano pod kierunkiem obecnego proboszcza – ks. Ryszarda Kołodzieja, który wspomina, że przed laty ówczesny ordynariusz diecezji tarnowskiej – bp Wiktor Skworc, gdy skierował go na probostwo do Wiśnicza Starego, stwierdził, że będzie miał tam pracy na kilkadziesiąt lat. Proboszcz miał zauważyć, że może nie zdążyć przed emeryturą...

Gdy patrzę na odnowiony kościół, na odrestaurowane wnętrze, to dochodzę do wniosku, że proboszcz w szybkim tempie wykonał zleconą przez hierarchę pracę. Ksiądz Ryszard wspomina: – Parafianie chętnie zaangażowali się w remonty. Pozyskiwaliśmy środki ze wszystkich możliwych źródeł. Szukaliśmy wsparcia i pisaliśmy wnioski. Zauważa, że jak się chwyciło bakcyla, to już potem szło. I stwierdza: – Dbałość o nasz kościół nas zintegrowała.

Murowana świątynia, której budowę rozpoczął w 1520 r. Piotr IV Kmita, stanęła na miejscu wcześniejszego kościoła, a z jego patronem wiąże się znana tu od wieków legenda, jakoby św. Wojciech zatrzymał się w tym miejscu, w drodze z Czech do Prus. Miejscowi nadal wskazują studnię, z której miał pić wodę przyszły patron Polski. Pierwsze zapiski o tutejszej wspólnocie pochodzą z 1326 r. – z Rejestrów Świętopietrza, z których zostały wymienione najstarsze parafie diecezji krakowskiej. Sam Piotr IV Kmita to postać znana w historii Polski nie tylko kolejnym pokoleniom tutejszych mieszkańców. Dość przypomnieć, że do dziś przy wejściu do katedry wawelskiej stoi pomnik upamiętniający fundatora starowiśnickiego domu Bożego.

Niemi świadkowie

Późnogotycki kościół z renesansowymi detalami zdecydowanie wyróżnia się pośród zachowanych z tej epoki budowli sakralnych nietypowym rozwiązaniem wnętrza, w którym nie ma wydzielonej przestrzeni dla prezbiterium. Gdy przed laty pracę magisterską o świątyni pisał ks. Jerzy Krzywda, postawił on śmiałą, ale uzasadnioną tezę, że fundator mógł tym rozwiązaniem nawiązać do późnogotyckiej Sali Władysławowskiej na zamku królewskim w Pradze. Osobiście bardziej zainteresowałam się niespotykanymi w wiejskich kościołach lożami – kaplicami, które znajdują się po bokach nawy. W tych lożach zasiadali w czasie nabożeństw fundator, jego rodzina i goście. Nietypowo, bo nie z samego przodu, tuż przy ołtarzu głównym, ale bliżej parafian, jednakże ponad nimi, na wysokości chóru. Dziś loże i kaplice są pięknie odrestaurowane, odnowione freski z późniejszych wieków przyciągają uwagę. Proboszcz przyznaje, że renowacja uczyniła te miejsca pięknymi.

Na szczególne zainteresowanie zasługuje także znajdujące się na ścianie północnej, obok ołtarza głównego, przyścienne, rzeźbione w piaskowcu renesansowe tabernakulum.

Pochodzący ze Starego Wiśnicza red. Kazimierz Olchawa, współautor książki 500 lat kościoła w Starym Wiśniczu (1520 – 2020) i jego fundator Piotr IV Kmita, w opisie tabernakulum z XVI wieku, zauważa: „Dziś jest ono niemym świadkiem czasów Piotra IV Kmity i jego fundacji. Świadczy o tym napis umieszczony na górnym fryzie «Ecce Panis Angelorum MDXXXXIIII» (1544), a pod nim w tarczy herbowej inicjały «PK», czyli Piotr Kmita”. Z kolei ks. Krzywda w swej pracy zauważył: „Tabernakulum starowiśnickie trzeba postawić w szeregu czołowych zabytków rzeźby renesansowej w Polsce”. W swojej analizie poszczególnych elementów tabernakulum, stwierdził: „Można powiedzieć, że mamy w tym rzeźbiarskim przecież dziele wszystkie sprowadzone do architektury renesansowe zauroczenia się antykiem bez manieryzmu...”.

Ksiądz Kołodziej, zapytany, co z tych zabytkowych elementów świątyni on sam szczególnie ceni, bez chwili namysłu odpowiada: – Taką perełką jest dla mnie rzeźba Święta Anna Samotrzeć. Figura, wyeksponowana w kaplicy Matki Bożej Nieustającej Pomocy, to jeden z najstarszych elementów w tutejszym kościele.

Znaki wiary

Kolejne wieki trwania świątyni to zachodzące w niej zmiany. Ślady poszczególnych epok łatwo odnaleźć zarówno w wyposażeniu sakralnego budynku, w obrazach, rzeźbach, zmieniających się ołtarzach, jak i w polichromii. Miłośnik i znawca różnych nurtów w sztuce będzie miał okazję odkrywać w starowiśnickiej świątyni cenne znaki z przeszłości.

Na szczególną uwagę zasługuje wyeksponowany w ołtarzu głównym obraz Adoracja Najświętszej Maryi Panny namalowany przez Jana Matejkę i Floriana Cynka. Warto podkreślić, że przedstawiony na obrazie św. Wojciech ma twarz Matejki. Związany z Nowym Wiśniczem malarz umieścił w dolnej części obrazu informację: „Komponował i o ile mógł poprawił, a głowy przerobił – Jan Matejko”.

– Ten kościół to jest epokowe dzieło – stwierdza ks. Ryszard Kołodziej. Zauważa, że budujący świątynię dla oddania czci Bogu i z myślą o kolejnych pokoleniach parafian Piotr IV Kmita miał też zapewne swoje powody, których my dzisiaj możemy się tylko domyślać. Równocześnie kapłan kieruje moją uwagę na wejście prowadzące na chór. Podkreśla: – Tymi schodami kolejne pokolenia mężczyzn ze Starego Wiśnicza wchodzą na chór, gdzie mają wyznaczone miejsca na czas odprawianych nabożeństw. Proszę zobaczyć, jak nierówne i wytarte stopnie. To dowód obecności parafian, pamiątka dla kolejnych pokoleń. Chociaż... trzeba przyznać, że ciężko po tych wydeptanych schodach chodzić – zauważa, jak na gospodarza przystało, duszpasterz.

Z omodlonego przez wieki kościoła wyszłam ubogacona jego pięknem, na które składają się m.in. rzeczowe znaki wiary pochodzące z kolejnych epok, dowody szczodrości fundatorów, postawy służących tu, zaangażowanych kapłanów i związanych z parafią przez wieki wiernych wyznawców Chrystusa. W tym miejscu można się uczyć dziejów Kościoła i historii naszej ojczyzny.

CZYTAJ DALEJ

Dwóch księży i raper parodiują znany hit "Przejmujemy jutuby"

2020-08-07 10:30

[ TEMATY ]

muzyka

muzyka chrześcijańska

youtube.com/wzn

"Przejmujemy jutuby" po katolicku? Teraz to możliwe!

Heres i Piotrek z grupy Wyrwani Z Niewoli wraz z dwoma księżmi Adamami nagrali katolicką wersję znanego hitu. Jak brzmi on z chrześcijańskimi wartościami na pierwszym planie? Posłuchajcie!

Jak piszą twórcy przeróbki:

Stworzenie oryginału piosenki „Przejmujemy jutuby”: jej nagranie, teledysk i montaż zajęło 24h. My podjęliśmy się wyzwania stworzenia parodii, która w całości zajęła nam 10h, ale jakby wiadomo nam było łatwiej.

Mamy nadzieję, że ta PARODIA dostarczy Wam uśmiechu i trochę przemyśleń.

Pax et bonum. Dzięki, że jest Was coraz więcej

Kocham Boga! Jezu dziękuje za to,że stworzyłeś takich wspaniałych ludzi!! - czytamy w komentarzach pod utworem

CZYTAJ DALEJ

Arcybiskup Dublina o koronawirusie: odpowiedzialne zachowania tak samo ważne jak lekarstwa

2020-08-11 14:38

[ TEMATY ]

koronawirus

Adobe.Stock

Odpowiedzialne zachowania ludzi są w przypadku pandemii COVID-19 tak samo ważne jak wyszukane lekarstwa. Opinię taką wyraził metropolita Dublina abp Diarmuid Martin.

Zauważył, że do tej pory ludzie mieli poczucie, że „postęp współczesnej nauki i kultury prędko będzie w stanie zaradzić jakiemukolwiek kryzysowi zdrowotnemu poprzez szybkie wyprodukowanie lekarstwa albo szczepionki, które rozwiążą ten problem i pozwolą nam nadal żyć tak, jak dotychczas żyliśmy”. Obecnie „zdajemy sobie sprawę, że pandemia może pojawić się i rozszerzać, a nawet pojawić ponownie” i że „sama medycyna, leczenie i szczepionki” nie mogą rozwiązać naszych problemów.

Jego zdaniem „w ciągu najbliższych miesięcy i lat będziemy musieli stawiać czoła i żyć z wyzwaniami, jakie pandemia przyniosła i zostawiła nas z nimi”. – Ludzie ucierpią. We wszystkich grupach społecznych dojdzie do utraty miejsc pracy. Niepewność jutra naruszy wiele spraw, które w przeszłości dawały nam poczucie bezpieczeństwa – przewiduje abp Martin.

W takim scenariuszu Kościół „musi znaleźć sposoby dawania świadectwa”. Trzeba to będzie robić „nie słowami i polemikami, ale trwając przy tych, którzy będą mieli poczucie, że ich osobista wartość się nie liczy i mogą być nawet kuszeni przez rozpacz i pustkę”.

Zdaniem 75-hierarchy popandemiczny Kościół będzie musiał „bardzo różnić się” od tego, jaki znaliśmy w przeszłości, tym bardziej że „w dzisiejszej kulturze coraz większej liczbie naszych braci i sióstr trudno znaleźć Boga i coraz większej ich liczbie trudno znaleźć Boga w naszym Kościele”.

Jednocześnie arcybiskup Dublina przestrzegł przed „uciekaniem w fałszywe poczucie bezpieczeństwa i w tęsknotę za przeszłością”. – Wiara musi być dorosła – podkreślił abp Martin, przemawiając w dublińskiej prokatedrze.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Akceptuję