Karolina i Dominik w dniu zaręczyn postanowili, że pobiorą się w okresie paschalnym. Wybrali datę 18 kwietnia 2020 r. i rozpoczęli roczne przygotowania do sakramentu małżeństwa. – Skupiliśmy się na dwóch przestrzeniach, które były dla nas ważne: liturgia i spotkanie. Przez wyjątkowość liturgii chcieliśmy dać świadectwo o pięknie Kościoła, wspólnoty i przyjaźni – w takim klimacie wzrastaliśmy, najpierw osobno, potem razem w duszpasterstwie św. Anny i bardzo chcieliśmy bliskich, zwłaszcza tych oddalonych od Kościoła, do tej rzeczywistości zaprosić – mówi Karolina Kasperska.

Rady kapłanów

Gdy wieści o groźnym wirusie dotarły do Europy, młodzi mieli nadzieję, że „sprawa przejdzie bokiem”. Jednak, gdy również w Polsce wprowadzono pierwsze ograniczenia związane z epidemią, Karolina i Dominik musieli podjąć decyzję o przyszłości ich zaślubin i wesela.

– Od początku czułem, że przyjęcie możemy przełożyć, ale ślubu nie – wyznaje Dominik Kasperski. Zanim jednak narzeczeni podjęli ostateczną decyzję, udali się po radę do zaprzyjaźnionego kapłana. – Ksiądz Andrzej Wójcik stanowczo odradził zmiany daty. Powiedział, że czuje, iż będą piękne owoce z tego, że nie zmienimy terminu ślubu – mówi Karolina.

Na początku przyszłej pannie młodej trudno było zrozumieć, co dobrego może wyniknąć z takiego „ogołocenia”. – Przecież miałam „swoją wizję”… Ufając jednak księdzu, wiedząc, że widzi niejako „więcej”, potraktowaliśmy jego głos jako znak od Pana Boga. Potem przyszedł ogromny pokój – wyznaje. Znaczący udział w duchowych przygotowaniach narzeczonych miał ks. Dariusz Talik, duszpasterz akademicki. – Codziennie do nas dzwonił i pokazywał piękno takiej ceremonii – bez niego nie dalibyśmy rady – mówi Karolina.

Dzień ślubu

Na dzień ślubu przypadły największe ograniczenia – maksymalnie 5 osób w świątyni oraz obowiązek noszenia maseczek. – W majestatycznym kościele św. Anny byli tylko nasi rodzice i dwaj zaprzyjaźnieni księża. To był trudny widok. Aż do momentu sekwencji przed Ewangelią. Wtedy doszło do mnie, że to nasze cierpienie, ta nasza próba, jest udziałem w próbie Chrystusa. I wtedy zapłakałem – mówi Dominik.

I choć kolegiata była pusta, z młodymi – dzięki internetowej transmisji, zorganizowanej przy pomocy ks. Mateusza Wójcika – duchowo łączyło się ponad 300 osób.

– W tej ciszy wiedziałam, że jest z nami wiele serc, szczęśliwych, że po prostu będziemy razem – dodaje Karolina. I podsumowuje: – Marzyliśmy o tym, żeby nasz ślub ukazał piękno Kościoła. Po ceremonii dostaliśmy wiele świadectw od osób, które pisały o głębokim poruszeniu. Doświadczyliśmy na początku drogi małżeńskiej, iż zaufanie i oddanie Panu Bogu otwiera na wielkie dary. Zobaczyliśmy siłę ciszy i prostoty. Czy można chcieć czegoś więcej??