Reklama

Kościół

Kto dziś idzie za Jezusem?

Ludzie chcieliby mieć idealnych duszpasterzy. Tylko skąd ich wziąć? Przecież to dzieci naszych rodzin, uczniowie naszych szkół i absolwenci naszych uczelni – a więc synteza polskiego społeczeństwa. Jacy są zatem ci, którzy pragną zostać księżmi?

Niedziela Ogólnopolska 22/2020, str. 10-13

[ TEMATY ]

powołanie

Jezus

Archiwum Wyższego Metropolitalnego Seminarium Duchownego we Wrocławiu

W 2000 r. po raz pierwszy w Polsce zostały przeprowadzone badania socjologiczne wśród wszystkich kandydatów, którzy zgłosili się na pierwszy rok do wyższych seminariów duchownych. Obecnie, po 20 latach, badania te zostały powtórzone. Na ich podstawie można więc spróbować naszkicować portret dzisiejszych kandydatów do kapłaństwa.

Dlaczego zostali duchownymi?

Gdy patrzymy na młodych księży, często zadajemy sobie pytanie: Co ich skłoniło do obrania takiej drogi życiowej? Pytanie to dotyczy trudnej do uchwycenia kwestii, którą jest powołanie. Niemniej jednak kandydaci do kapłaństwa, zapytani o swoją motywację wstąpienia do seminarium, odpowiadają najczęściej, że zrobili to z wewnętrznej potrzeby, którą określają jako „poczucie woli Bożej”. Tak uważa prawie 68% adeptów. 65% natomiast motywuje wstąpienie do seminarium dążeniem do pogłębienia relacji z Bogiem, a 61% – potrzebą służenia ludziom. W porównaniu z motywacjami młodych ludzi sprzed 20 lat można zauważyć przesunięcie akcentów z potrzeby służby (Bogu, ludziom, Kościołowi) na dążenie do pogłębienia osobistej relacji z Bogiem. Sprawa powołania jest więc traktowana jako element bardziej osobistego rozwoju duchowego niż służby.

Ciekawi też fakt, jak długo młodzi ludzie myśleli o wstąpieniu do seminarium. Z otrzymanych odpowiedzi wynika, że średni czas podejmowania decyzji o kapłaństwie wynosi ok. 4 lat. To nieco więcej niż 20 lat temu. Jedna czwarta kandydatów podjęła tę decyzję w ciągu ostatniego roku przed wstąpieniem do seminarium, jednak aż trzy czwarte alumnów zadeklarowało, że myślało o swoim powołaniu dłużej niż rok. Generalnie można stwierdzić, że myśl o powołaniu pojawia się ok. 17. roku życia.

Reklama

Kto wspiera decyzję o kapłaństwie?

Przy podejmowaniu ważnych decyzji życiowych młodzi ludzie zapewne liczą się z opiniami środowiska i najbliższych. Osobami wspierającymi decyzję o wstąpieniu do seminarium byli na pierwszym miejscu księża (powyżej 80%). W następnej kolejności kandydaci wskazywali: matkę (75%), kolegów (73%), nauczycieli (27%). Nie oznacza to jednak, że to właśnie pod wpływem tych osób została podjęta decyzja o kapłaństwie, 55% badanych stwierdziło bowiem, że osoby trzecie nie miały dużego wpływu na ich decyzję o wstąpieniu do seminarium. 45% ankietowanych wyznało natomiast, że poparcie innych ludzi miało dla nich duże znaczenie. Na przestrzeni 20 lat znacząco wzrósł wpływ ludzkiej opinii na zamiary kandydatów odnośnie do ich drogi życiowej.

Zapewne nie wszyscy są zadowoleni, że ktoś z ich bliskich chce być księdzem. Nie zawsze znamy motywacje przeciwne czyjemuś wstąpieniu do seminarium. Często nie są one ujawniane. Wiemy jednak, kto z tego faktu bywa niezadowolony. W przeprowadzonym badaniu 40% respondentów zadeklarowało, że nie spotkało się z dezaprobatą wobec swoich zamiarów. Najczęściej, bo w ponad jednej trzeciej przypadków, przeciwko takiej decyzji opowiadali się koledzy kandydatów. Negatywną opinię w tej sprawie wyrażali też członkowie rodziny (20%), rodzeństwo (16%) i nauczyciele (11%).

W jakich środowiskach dojrzewa powołanie?

Powołanie rzadko bywa nagłym olśnieniem, zazwyczaj nie wydarza się nagle. Raczej jest tak, że w pewnym momencie w człowieku rodzi się taka myśl i zaczyna go nurtować. Często bywa ona przez nas zagłuszana albo odrzucana. Szukamy jakichś znaków, potwierdzenia. Ta myśl powoli w nas dojrzewa, aż w pewnym momencie podejmujemy decyzję. Warto się więc zastanowić, w jakich środowiskach najczęściej dojrzewa powołanie. Otóż 84% kandydatów do kapłaństwa to byli ministranci, zaś 16% ankietowanych nigdy nie należało do liturgicznej służby ołtarza. Wspólnota ministrancka stanowi zatem główne źródło powołań. Ministrantura w życiu kandydatów nie okazała się tylko epizodem. Aż 44% badanych zadeklarowało swój staż w posłudze ministranckiej w granicach 9-12 lat. Wiele osób rozpoczęło swą liturgiczną służbę zaraz po Pierwszej Komunii św. i kontynuowało ją aż do wstąpienia do seminarium.

Reklama

Badania pokazały, że wierząca rodzina jest najcenniejszym zapleczem powołań do kapłaństwa. Pojawia się jednak rosnący odsetek osób deklarujących obojętność rodziców na sprawy wiary. Tendencja ta pokazuje, że część młodzieży jest w stanie odnaleźć swoją drogę do Boga, mimo że nie doświadczyła pozytywnego przykładu ze strony jednego czy obojga rodziców.

Jak chcą realizować swoją posługę kapłańską?

Kandydaci na pierwszy rok w seminarium zostali zapytani, jakie widzą dla siebie miejsce w Kościele, czyli jakiej pracy pragnęliby się poświęcić. Blisko połowa respondentów (45%) swoją posługę kapłańską pragnie realizować, pracując w parafii, 18% jeszcze się nad tym nie zastanawiało, 11% widzi się w duszpasterstwie specjalistycznym, 5% w pracy naukowej i tyle samo chciałoby wyjechać na misje. Pracy katechetycznej chętnie poświęciłoby się zaledwie 2,5% kandydatów. Zaskakuje fakt, że to, co należy do ważnych zadań kapłana, czyli przepowiadanie, nie jest pragnieniem przyszłych księży. A przecież obok kazań i homilii to właśnie katecheza jest wyjaśnianiem prawd wiary i konieczności postępowania według pewnych zasad życia moralnego.

Współcześni kandydaci do kapłaństwa są ludźmi wychowanymi w świecie elektroniki i internetu. Codziennie poruszają się w wirtualnej rzeczywistości, dlatego też wśród ankietowanych osób panuje duże przekonanie o potrzebie wykorzystania mediów w duszpasterstwie. Tak myśli ponad 55% przyszłych kapłanów, 42% natomiast twierdzi, że mogą się one okazać potrzebne, ale nie przeceniają ich skuteczności.

A czym dla wstępujących w progi seminarium jest kapłaństwo? Otóż 72% stwierdza, że kapłaństwo to służba, 14% – że poświęcenie, a 2% – że przywilej.

Jak definiują Kościół?

Dla niemal trzech czwartych badanych Kościół to przede wszystkim wspólnota wiernych, 9% określa go jako instytucję strzegącą wiary i obyczajów, zaś według 7% – Kościół to święta instytucja z papieżem i duchowieństwem.

Kandydaci na księży nie są też pozbawieni krytycznego spojrzenia na Kościół, w którym w przyszłości chcą służyć. Ponad połowa badanych uważa, że kontakty księży z wiernymi są zbyt powierzchowne, a ponad jedna trzecia wyraża opinię, że Kościół pod pewnymi względami nie przystaje do warunków i wyzwań współczesnego świata. Ogromna większość kleryków (82%) stwierdza zaś, że obserwuje u księży wady i błędy, których sami jako przyszli księża chcieliby uniknąć.

W takim razie jakimi cechami, według nich, powinien się odznaczać kapłan?

Wymienione przez ankietowanych cechy można podzielić na kilka kategorii: przymioty charakteru, intelektu, ducha, zdolności i sprawności fizycznej. Wśród przymiotów charakteru potrzebnych kapłanowi dużo bardziej niż przeciętnemu człowiekowi wskazano: posłuszeństwo (92%), wytrwałość (88%), odwagę (82%), cierpliwość (80%), skromność (70%), pracowitość (59%), wyrozumiałość (59%). Wśród przymiotów intelektualno-duchowych jako najważniejsze zostały wymienione: pobożność (86%), oczytanie (61%) oraz inteligencja (54%). Następna grupa cech odnosiła się do szeroko pojętych zdolności osobowych, technicznych oraz wykształcenia. W tej kategorii jako najbardziej przydatna została oceniona umiejętność przemawiania (86%), a następnie zdecydowanie w działaniu (62%) oraz zdolności przewidywania (44%) i przedsiębiorczość (21%). Jeśli zaś chodzi o walory fizyczne, to za najbardziej cenione wartości uznano: zdrowie (15%), sprawność fizyczną (4%), a na samym końcu wskazano na wygląd, prezencję i urodę (3%).

Portret kandydata do kapłaństwa, który wyłania się z tego badania, daleki jest od ideału. Ale to przecież początek drogi. Studia i formacja w seminarium trwają 6 lat. Łaska Boża i osobisty wysiłek mogą wiele zmienić w tym portrecie. Módlmy się więc za kleryków, aby przez te 6 lat jak najbardziej zbliżyli się do ideału – Chrystusa, za którym zdecydowali się pójść.

Ks. Krzysztof Pawlina - rektor Papieskiego Wydziału Teologicznego w Warszawie, przez 13 lat rektor Wyższego Seminarium Duchownego w Warszawie

2020-05-26 18:00

Ocena: +3 -2

Reklama

Wybrane dla Ciebie

Jasna Góra: Sam na sam z Bogiem - rekolekcje powołaniowe

2020-06-29 21:36

[ TEMATY ]

Jasna Góra

powołanie

powołania

BPJG /jasnagora.com

Na Jasnej Górze w niedzielę, 28 czerwca zakończyły się trzydniowe rekolekcje powołaniowe u paulinów. Przebiegały pod hasłem „Sam na sam z Bogiem”. Uczestniczyło w nich czternastu młodych mężczyzn z różnych stron Polski, którzy wyrazili pragnienie poznania bliżej duchowości i charyzmatu Zakonu św. Pawła Pierwszego Pustelnika.

Rekolekcje głosił o. Andrzej Grad, referent powołaniowy w Zakonie Paulinów, a pomagał mu kleryk Patryk Mazgaj.

„Takie rekolekcje nie są jedynie po to, aby sprawdzić, czy jesteś powołany do kapłaństwa, czy do czegoś innego - ale można w sobie na nowo obudzić wiarę” - podkreśla Mateusz z Włodawy. „Jest to też dla mnie możliwość poznania tego miejsca od środka, zwiedzenia klasztoru, poznania duchowości paulińskiej, porozmawiania z paulinami, także z kolegami, którzy maja dużo wspólnych przeżyć takich, jak ja” - mówi Damian z Tarnowa.

„Patrząc na zakończenie tych rekolekcji - znów dostaję odpowiedź od Matki Bożej. To jest ta droga, którą chcę podążać, oddać się Jej całkowicie, zawierzać się Jej cały czas” - opowiada Patryk.

Wstąpić do Zakonu Świętego Pawła Pierwszego Pustelnika może mężczyzna od 18 roku życia - katolik ochrzczony, po pierwszej Komunii świętej i bierzmowany. Kandydaci na kapłanów muszą mieć maturę, a na braci zakonnych - przynajmniej wykształcenie zawodowe. Więcej informacji znaleźć można na stronie internetowej: powolania.paulini.pl.

CZYTAJ DALEJ

To jest CUD!

2020-07-07 10:03

[ TEMATY ]

Radio Maryja

Maryja

Tak skwitowała urzędniczka SANEPID-u wyniki testu na koronawirusa ojców franciszkanów z Niepokalanowa. 107 testów i wszystkie ujemne.

To nie możliwe, aby w tak dużej społeczności nikt nie miał pozytywnego wyniku. Wszystko zaczęło się w piątek, 26 czerwca 2020 r. Wieczorem karetka pogotowia zabrała jednego z braci do szpitala. Brat ten wrócił do klasztoru z urlopu 22 czerwca. Czuł się nie najlepiej dlatego pojechał do lekarza. Dostał antybiotyki i wrócił do klasztoru.

W klasztorze w ciągu tych kilku dni miał kontakt bezpośredni z około 30 braćmi. Według pracownika SANEPID-u kontakt bezpośredni, to taki, w którym dana osoba przebywała z zarażonym minimum 15 minut, w odległości mniej niż 2 metry.

Brat jest między innymi fryzjerem, ostrzygł w tym czasie kilku braci. Ponadto całą wspólnotą spotykamy się na posiłkach w refektarzu i kilka razy dziennie w kaplicy na modlitwie. Nieświadomi zagrożenia nikt nie unikał z nim kontaktu. W ciągu tych pięciu dni pobytu w klasztorze po urlopie brat ten był w wielu miejscach wspólnego przebywania.

Chory po wykryciu korona wirusa został przewieziony do szpitala jednoimiennego w Warszawie i przebywa tam do dnia dzisiejszego. Jest podłączony do respiratora. Jego płuca oddychają w 60 %. Jest utrzymywany w śpiączce farmakologicznej.

Do szpitala zakaźnego trafił jego rodzony brat i bratowa oraz 90-letnia mama, która jest na OIOMI-e. Stan naszego współbrata jest nadal poważny, ale stabilny. Kiedy w sobotę 27 czerwca dotarła do klasztoru informacja o koronawirusie naszego współbrata, strach padł na wszystkich. Zrozumieliśmy, że to nie żarty. Zostaliśmy natychmiast objęci przez SANEPID kwarantanną do 10 lipca. Została zamknięta bazylika dla udziału wiernych oraz wszystkie miejsca pracy, w których pracują osoby z zewnątrz. Wprowadziliśmy zalecenia SANEPIDU co do ograniczenia spotkań między sobą. Z twarzy zniknął uśmiech, usta zakryły maseczki. Przeszliśmy w internetowy reżym nabożeństw.

Od współbraci z innych klasztorów, parafian, sympatyków naszego sanktuarium, naszych rodzin i znajomych otrzymaliśmy wiele wsparcia duchowego i materialnego, za co z serca wszystkim dziękujemy. Wielu zapewniało nas o modlitwie.

Czekaliśmy z niecierpliwością na piątek, 3 lipca. W tym dniu zrobiono nam wymazy. Teraz pozostało tylko czekać na sobotę, jak na wyrok. Dzięki Bogu z piątku na sobotę było comiesięczne czuwanie modlitewne przed pierwszą sobotą. Tym razem byli tylko zakonnicy. Odmówiliśmy trzy części różańca przed wystawionym Najświętszym Sakramentem. Na zakończenie była Msza św. Razem z nami przez internat modliło się kilkaset osób.

Przyszła pierwsza sobota, 4 lipca, a z nią comiesięczne spotkanie „Oddaj się Maryi”: konferencja, świadectwa, Msza św. z zawierzeniem wszelkich spraw Matce Bożej oraz nabożeństwo wynagradzające Niepokalanemu Sercu Maryi.

Wszystko jak co miesiąc ale bez udziału wiernych. Można nas było oglądać przez YouTube na kanale NIEPOKALANÓW oraz słuchać transmisji przez Radio Niepokalanów. Pomimo pustki w bazylice czuło się obecność ludzi, że są tu z nami, że tak jak my zawierzają się Niepokalanej. To św. Maksymilian nauczył nas, aby ze wszystkim przychodzić do Niej.

Była to najspokojniejsza pierwsza sobota od 4 lat. Nikt nie prosił o poświęcenie dewocjonaliów, chwilę rozmowy, spowiedź. Tak cicho jak nigdy. Spokojnie można było zjeść posiłek, odpocząć i dalej czekać na „wyrok”. Chyba już każdy w klasztorze brał pod uwagę różne scenariusze. Po południu okazało się, że wyniki będą dopiero w niedzielę.

Wieczorem, w trakcie codziennego różańca odmawianego w kaplicy św. Maksymiliana w intencji zakończenia epidemii, rozdzwoniły się dzwony na bazylice. Cóż to może być, czy nie daj Boże coś niedobrego się stało z naszym chorym bratem, ale w klasztorze nie ma takiego zwyczaju, a może Ojciec Święty zachorował?

Pytań było wiele.

Na Apel Maryjny wchodzi do kaplicy św. Maksymiliana gwardian klasztoru i ogłasza przez mikrofon: wyniki na koronowirusa wszystkich braci są ujemne. Według urzędniczki SANEPID-u: To jest CUD !!!

Przez cały okres epidemii nie zdarzyło się nigdzie w Polsce, a być może i na świecie, aby nikt, z tak dużej grupy mającej kontakt z osobą zarażoną, nie został zarażony. Zanim gwardian ogłosił wyniki wraz z pracownikiem SANEPID-u kilka razy sprawdzał listy. 100 % zdrowych.

Chwała Bogu!

Niepokalana po raz kolejny pokazała, że troszczy się o swój Niepokalanów. Odbieramy tę łaskę jako znak, że Matce Najświętszej podoba się to, co od kilku lat robimy: pierwsze soboty z zawierzeniem, wspólny Różaniec, nabożeństwa pokutne i Msze święte za grzechy aborcji, pielgrzymki pokutne, czuwania nocne, Wielkie Zawierzenie Niepokalanemu Sercu Maryi, które już za miesiąc odbędzie się po raz Czwarty, Sztafeta Różańcowa i wiele innych. Niech ta Boża interwencja będzie iskrą, która zapali nasz naród nową miłością do Boga i ludzi i wleje w nasze serca wiarę, że dla Boga nie ma rzeczy niemożliwych. Tak jak 100 lat temu Maryja przyszła z pomocą naszym przodkom, ukazując się bolszewikom i przepędzając ich spod Warszawy, tak niech w naszych czasach przyjdzie nam z pomocą i zwycięży naszych wrogów.

Dziękujemy Wam, że z nami byliście. Polecamy każdego z Was Maryi i życzymy abyście doznali, jak dobra i czuła jest nasza MATKA.

Franciszkanie z Niepokalanowa

Ogłoszenie o. Grzegorza Szymanika - gwardiana Niepokalanowa o wynikach badań.

"Zawierz się Maryi, nasza Mama nigdy Ciebie nie zawiedzie."

CZYTAJ DALEJ

Pożegnamy kapłana sługę

2020-07-09 22:05

[ TEMATY ]

archidiecezja częstochowska

Msza św. żałobna

ks. kan. dr Jan Sambor

Beata Pieczykura/Niedziela

– Pożegnamy kapłana sługę, sługę Boga, wychowawcę kapłanów, pasterza, Jezus go powołał. Niech Matka Boga, Matka Kapłanów, prowadzi Cię do Wiecznego Kapłana Jezusa Chrystusa – mówił arcybiskup senior Stanisław Nowak podczas Mszy św. żałobnej.

Ks. kan. dr Jan Sambor, emerytowany proboszcz parafii św. Judy Tadeusza w Częstochowie, prefekt i dyrektor administracyjny Wyższego Seminarium Duchownego, prorektor Wyższego Instytutu Teologicznego im. Stolicy Mądrości w Częstochowie, wykładowca katolickiej nauki społecznej, zmarł nagle 7 lipca 2020 r. w wieku 74 lat, w 43. roku kapłaństwa.

9 lipca Mszy św. żałobnej w kościele św. Wojciecha Biskupa Męczennika w Częstochowie przewodniczył arcybiskup senior Stanisław Nowak. Licznie zgromadzeni (kapłani różnych stopni i godności z całej archidiecezji częstochowskiej, siostry zakonne i wierni świeccy) modlili się o życie wieczne dla śp. ks. kan. dr. Jana Sambora oraz ks. prof. Jana Związka i dziękowali za życie, służbę Bogu, diecezji maryjnej i ludziom.

W homilii abp Nowak powiedział, że „w majestacie śmierci jest głos Boga” i podkreślił: –Śmierć boli i ma coś z tragedii, jest wydarzeniem brutalnym, ale wierzymy, że została przezwyciężona. Choć serca płaczą na pogrzebie, to wiemy, że śmierć została utopiona w śmierci Boga Człowieka i zanurzona w Jego zmartwychwstaniu. Dlatego pocieszamy się słowem Bożym. Kaznodzieja przypomniał wiernym, jak ważna jest modlitwa za kapłanów. W tym duchu powiedział: – Jak umiera kapłan cierpimy, bo tak potrzeba nam kapłanów. Jak umiera kapłan, nasze serce płacze i dziękujemy.

Ksiądz Arcybiskup przypomniał, że ks. kan. dr Jan Sambor urodził się w Borusowej (w diecezji tarnowskiej). Ukończył technikum rolnicze. Usłyszał głos Pana i wstąpił do Wyższego Seminarium Duchownego diecezji częstochowskiej w Krakowie. Po święceniach kapłanskich  przez 6 lat był wikariuszem w parafii w Żarkach-Letnisko. Potem został prefektem i dyrektorem administracyjnym Wyższego Seminarium Duchownego. Likwidował seminarium częstochowskie w Krakowie i kształtował seminarium w Częstochowie. Był prorektorem Wyższego Instytutu Teologicznego im. Stolicy Mądrości w Częstochowie, wykładowcą katolickiej nauki społecznej. Był kanonikiem kapituły zawierciańsko-żareckiej. W 2007 r. został proboszczem parafii św. Judy Tadeusza w Częstochowie, dziekanem dekanatu św. Józefa. W 2019 r. przeszedł na emeryturę i posługiwał w parafii św. Wojciecha w Częstochowie. Zmarł nagle 7 lipca 2020 r. w Maluszynie.

10 lipca eksporcie w kościele św. Judy Tadeusza Apostoła w Częstochowie będzie przewodniczył biskup senior Antoni Długosz. Tego samego dnia o godz. 16 Mszy św. pogrzebowej w kościele Podwyższenia Krzyża Świętego w Borusowej (diecezja tarnowska) będzie przewodniczył bp Andrzej Przybylski. Po Eucharystii ciało zmarłego Kapłana zostanie złożone na miejscowym cmentarzu.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Najczęściej czytane

Wspierają nas

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Akceptuję