Księga Mądrości, napisana w całości po grecku, jest jednym z najpóźniejszych tekstów Starego Testamentu, datowanym na połowę I wieku przed Chr. Jej oryginalność wyraża się w nowym odczytaniu klasycznych tematów związanych z historią Izraela: dziejów patriarchów czy wyjścia z Egiptu. Ta uaktualniona lektura otwiera pogłębioną refleksję nad najbardziej fundamentalnymi kwestiami, takimi jak: prawda o stworzeniu i Bożej Opatrzności, postawa wiary wobec doświadczenia nieprawości, prawda o nieśmiertelności gwarantowanej wiecznością samego Boga. Już te wstępne uwagi uświadamiają nam, z jak istotnym tekstem mamy tutaj do czynienia.

Dzisiejsze pierwsze czytanie stanowi ilustrację do Ewangelii opowiadającej o nawróceniu Zacheusza, które unaocznia jednocześnie samo sedno misji Jezusa – poszukiwanie tego, co zagubione. Autor Księgi Mądrości podkreśla w tym kontekście przede wszystkim litość Boga, która rozciąga się wspaniałomyślnie nad wszystkimi. Miłosierdzie otwiera równocześnie drogę do nawrócenia człowieka – Bóg pragnie przyprowadzić grzesznika z powrotem do siebie i zapomnieć wszystkie popełnione przez niego grzechy. Autor Księgi Mądrości podkreśla szczególnie motyw powszechnego wymiaru Bożej miłości do stworzenia. Ta miłość nie zna żadnych wyjątków ani ograniczeń, a jej początku należy szukać w wydarzeniu stworzenia; fakt stworzenia jest jednocześnie potwierdzeniem Bożej miłości do tego, co stworzone. Nie ogranicza się ona jednak do samego momentu stworzenia, ale rozciąga się dalej na cały proces życia i wzrastania – umożliwia trwanie i rozwój.

Dochodzimy do fundamentalnego punktu zawartej w pierwszym czytaniu refleksji: „Bo we wszystkim jest Twoje nieśmiertelne tchnienie”. Greckie słowo pneuma, które tutaj występuje, ma dość szeroki zakres znaczeniowy, może oznaczać wiatr, oddech, ducha bądź Ducha. W Księdze Mądrości występuje ono dwadzieścia razy we wszystkich wspomnianych wyżej znaczeniach: oddech – powietrze (Mdr 5, 11), wiatr (Mdr 5, 23), duch – stan ducha (Mdr 5, 3), Duch Święty (Mdr 9, 17), Duch Pana (Mdr 1, 7). Już wstępna lektura pozwala zauważyć, że gdy termin pneuma odnosi się do Boga, oznacza Bożego Ducha. Także w dzisiejszym pierwszym czytaniu owo „nieśmiertelne tchnienie” to właśnie przebywający wśród stworzenia Boży Duch. Jako nieśmiertelny przypomina o obecności Stwórcy, który jest miłośnikiem życia i tego, co stworzył. Ów niezniszczalny Duch stanowi konkretny przejaw Bożego Miłosierdzia, które rozciąga się na wszystkich. Widzimy zatem, że „nieśmiertelne tchnienie” odgrywa absolutnie kluczową rolę w historii stworzenia jako dziejach dialogu między Bogiem a stworzonym światem. Miłość i życie są u Boga nierozdzielne. Nasz świat, my sami jesteśmy tego dowodem. Żyjemy dzięki miłości Boga, której niewidzialnym pośrednikiem i przekazicielem jest Duch Pana, Jego nieśmiertelne tchnienie.